200 artikelen heb ik geschreven was blijkbaar nodig om hier te komen.

Wat zal ik eens gaan doen met mijn 200ste artikel.

Ik had nooit gedacht dat ik zoveel verhalen in me had. Eigenlijk had ik dat ook niet maar ik maak nog weleens wat mee zoals je in mijn verhalen ziet. Leuke dingen om over te zingen, Minder leuke dingen om even over te treuren, tja dat moet ook wel eens gebeuren. Pieken en dalen het hoort erbij. Dan leef je pas echt volgens mij. Intens alles meemaken, het doe je wel eens in een dal geraken. Maar ach als ik mijn balans op maak, zie ik een schone taak. Mijn leven leven zoals het komt. Ik doe dat altijd al zo en als ik terugkijk zie ik een heel mooi leven die mij ontzettend veel moois heeft gegeven.

Maar wat zal ik nou eens doen om die medaille te verdienen?

ik had heel eerlijk gezegd al wat geplaatst maar vond dat het 200ste artikel niet waard. Ik wil wat bijzonders doen, iets anders dan anders. Opeens kwam ik weer inspiratie tegen.

Een prachtig compliment deed mij zingen
Over mooie lieve kleine dingen
Zie inpiratie overal in
dat is mijn nieuwe begin
Vannacht was ik weer eens wakker
En ik zag nog een arme stakker

Ik zei: he jij ook wakker?
Ja ik kan niet slapen
Ik ook niet
Zullen we elkaar in slaap zingen
Dat zijn toch leuke kleine dingen

Vervolgens schrijf ik een mooi lief klein sprookje vandaag
En een dochter vind dat mooi
Ik maak altijd gekke liedjes voor mijn kinderen
Meestal om ze wakker te maken
Nu probeer ik het andersom kijken of iemand in slaap kan geraken

 

Doe je ogen dicht
En zie mijn lieve gezicht
Droom van mij vannacht
Weet dat ik morgen weer op je wacht
Als je dan weer wakker bent
Het eerste gezicht dat jij herkent
Dat is dan je lieve moeder
Jou trouwe behoeder
Doe je ogen nu maar dicht
En droom van mijn gezicht
Droom van mooie dingen
En hoor je moeder zingen
Zal mijn stem zachtjes laten zijn
Want dan slaap jij zo fijn
Ik kijk naar jou slapende gezicht
En doe dan ook mijn ogen dicht
Als ik dan weer wakker ben
Is het mijn kind die ik herken
Sta weer op en zorg voor jou
Laat je langzaam wennen aan de kou
Kom maar onder de deken vandaan
Ga maar heel erg langzaam staan
Kruip nog even in mijn armen
En laat mama je verwarmen

 

en laten we de dag weer beginnen

met een liedje te zingen

≈ ≈ ≈ ≈ ≈ ≈ ≈ ≈ ≈ ≈ 

Ben benieuwd als iemand dit met lieve stem voordraagt er echt in slaap gevallen word.

 

Is er misschien iemand die hier muziek bij kan maken en kan zingen, want dat kan ik niet. Mijn kinderen horen mij heel eerlijk gezegd niet graag zingen over dit soort rare dingen. Mijn stem lijkt nergens naar maar voor iemand anders misschien een liedje klaar. Ik zelf draag het voor als een gedicht zie mijn zoon en mijn dochter hun gezicht.

Maar stiekem lachen ze erom en vinden hun moeder lief en dom.
 

 Een cadeautje voor iedereen die het volgehouden heeft om zoveel van mij te lezen en mij steeds maar weer reacties te geven. Een lief klein slaapliedje.

Kika

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.