Ik dacht vandaag nog maar aan 99 te zitten, maar niets is minder waar ik zit aan de honderd!! Ik heb er echt naar uitgekeken!

Raar 100 artikels geschreven, hoe vind ik dat. Dikke duim zou ik zeggen tegen mijzelf. Ha! Maar zonder mijn fans zou het niet gelukt zijn, want zonder een steuntje geef je snel op. Waarvoor zou je anders doorgaan.

In het begin, start je volle moed, je ligt uren rond te kijken, te klikken je fans in de gaten te houden en er zelf ook maken. Je leest artikelen tot je ogen pijn doen, je word geraakt door de verhalen die mensen vertellen, je geeft een reactie en hoopt hiermee iemand een klein beetje blij te maken of de pijn te verlichten.

Zelf ga je opzoek naar iets wat een ander kan boeien of wat je zelf boeit.

Al snel merk je en je omgeving OEPS je bent verslaafd, HÈ wel gezond verslaafd he, neem nu roken of welke verslaving dan ook het kost geld en je gaat er dood van.

Van verveling zal je hier ook al niet dood gaan, want daarvoor is het te spannend.

Vragen heb je antwoorden vind je en vrienden heb je dat is xead al snel.

Je merkt dat ook al ken je elkaar niet persoonlijk, sommigen misschien wel, al snel begin je de persoon achter een artikel te kennen.

Tuurlijk zijn er teveel om voor te gaan, je kan ze niet bijhouden.

Maar je krijgt toch wel persoonlijke fans die je graag volgt waarmee je lief en leed kan delen. En die je zelfs steunen als je door een moeilijke tijd gaat.

214 fans heb ik nu en er komen er iedere dag bij, dit verdiend een dank je wel

Wij zeggen in België

Soms, ja soms zou ik wel eens aan de andere kant van het artikel willen zitten, wat zou die persoon werkelijk nu zeggen, zou hij of zij een eerlijke reactie plaatsen? Zou hij of zij echt mijn artikel zo goed vinden?

Ik, en dat weten inmiddels al heel wat mensen tracht altijd zo eerlijk mogelijk mijn reacties te plaatsen, maar ik geef toe dat ik af en toe snel over een artikel scrollen dan denk ik soms ik lees het straks overnieuw.

Maar daar komt dan ook vaak helemaal niets van in huis.

Maar al bij al, kan je hier wel rekenen op mensen die je volgen met wat je schrijft, die hier en daar een advies weten te geven, waarop je kan steunen als het ergens mis loopt of als je iets niet goed weet.

En nu zit ik hier voor mijn pc, al velen schreven JOEPIE vandaag mijn 100 ste artikel. Ik heb er misschien langer over gedaan,  en velen hebben die 100 al vaak verdubbeld. Maar ook zij hadden ooit hun hoogte punt. Of niet?

Ik zit al wel over mijn 100 x point al een hele tijd maar dat 100 ste artikel is toch wel iets om naar uit te kijken.

Je schrijft zoveel verschillende dingen je merkt dat je in je dagelijks leven extra oplet of je iets niet voor een artikel kan gebruiken.

Zelfs je omgeving houd het mee in de gaten.

En zo zal het straks weer worden als we er nog meer hebben geschreven.

Ik wil iedereen in het bijzonder bedanken voor de fans die jullie van mij zijn, voor de lieve pb ten en voor het altijd aanwezig zijn onder mijn artikelen.

Ik kon altijd op jullie rekenen met lieve reacties en dat maakt het de moeite waard.

We hebben al wat af gelachen en heen en weer getikt mijn toetsen lopen heerlijk los van al dat schrijven.

Ik merk zelfs dat schrijven met een simpele pen moeilijker begint te gaan.

Bedankt aan jullie allen voor alles en dat is oprecht gemeend.

Ik ga door, simpel omdat ik aan jullie gehecht geraakt ben.

Groetjes claire

Een hart in de lucht, want dat is het ook, vrienden in het onbekende.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.