Met trillende beentjes probeerde ik op te staan.

De Schans

Toen ik 16 jaar was, vroeg mijn allerbeste vriendin, zo noemde je dat in die tijd, of ik mee ging, op wintersport , met haar en haar ouders. Zelf was ik in die tijd een fanatieke skieer dus ik wou dolgraag mee, maar ik moest het eerst nog aan mijn eigen ouders vragen. Ik was immers zestien jaar.
Aangezien mijn ouders samen op wintersport wouden gaan, dat jaar, en er voor mij dus geen plaats was, besloot mijn moeder dat ik wel met sandra en haar ouders meemocht.
 

Dolgelukkig belde ik mijn vriendin op en vertelde haar het goede nieuws. Sandra en ik waren al jaren bevriend en ik was een aantal keer bij haar thuis geweest. Dus haar ouders had ik al ontmoet. Haar vader was een spontane man met een grote snor op zijn bovenlip. Ik vond hem grappig om te zien en bovendien was hij een vrolijke en aardige man. Haar moeder vond ik een beetje schuchter maar ja, we zij waren ook wat ouder en ja dat heeft mijn moeder ook, dacht ik.
 

Zo gezegd zo gedaan, wij op vakantie naar Oostenrijk.
 

We reden in een dag naar de bestemde plaats, Innsbruck, en we kwamen aan bij een leuk appartement wat haar ouders gehuurd hadden. Het was een soort studio, gewoon 1 kamer met een open keuken en de bank veranderde s´avonds in een bed. We zijn eerst lekker gaan eten en wat rondgekeken, slapen en de volgende dag, klaar voor de start
 

Oostenrijk, here we come !!!
 

We hoorden dat er een belangrijke wedstrijd schansspringen was die week en dat je de piste mocht bekijken. Dus mijn vriendin, Sandra en ik, allebei zo gek als een deur, natuurlijk gelijk de piste op. Haar vader had het zelfde enthousiasme, terwijl haar moeder een beetje beduusd beneden bleef staan en liever een chocomelletje ging drinken.

Wij de piste op, dat betekend dus eigenlijk letterlijk, een hele steile berg op klimmen. Daar hadden we ons even in vergist. Dat viel heel vies tegen. Daarbij, liepen er heel veel mensen, die allemaal langs het hek, wat om de piste heen lag, zich omhoog trokken om enigzins vooruit te komen. Halverwege is de vader van Sandra gestopt en terug gegaan. Toch een beetje te zwaar voor die ouwe.
 

Ik kon aan San der gezicht zien dat ze ook wou stoppen, dus ik draaide me om en probeerde door te zetten en bij de schans te komen, in de hoop dat San me wel zal volgen.
Toen ik bovenaan de piste kwam en de schans zag, ging er even een trilling door me heen. Het zag er echt doodeng uit. Je keek zo een diepte in van een paar honderd meter en het engste vond ik nog dat je niet kon zien waar je kon landen omdat de schans omhoog gaat aan het einde.
 

Sandra was inmiddels ook boven gekomen, die laat zich ook niet kennen he!
 

Er waren ook wat skieers, de baan aan het testen. Er lag namelijk veel ijs op de piste en dat mocht wel snelheid opleveren maar geen ongelukken. Op sommige plekken hadden ze extra sneeuw toegevoegd, zodat de skieers niet uit de bocht konden vliegen.
 

Nog steeds onder de indruk van de schans, ben ik de boel maar eens van dichtbij gaan bekijken. He!, je staat maar 1 keer op zo een schans, dus. Ik zag dat er ongeveer 10 meter van mij af een soort spoorbalk was opgehangen, dat was het beginpunt van de skieer. Dus ik probeer mezelf naar beneden te laten glijden over de sneeuw om bij de balk te komen. Effies goed opletten hier, anders glij ik er zo onderdoor. Dat ging inderdaad maar net goed.

Met trillende beentjes probeerde ik op te staan en ik keek San aan van, oei, dat ging maar net goed he!, wij lachen natuurlijk. Maar vanaf dat punt kon ik zien en voelen wat zo een skieer voelde, voor mijn idee dan. Pretty scare, zeg ik. En nog erger, ik kon ook niet meer terug. De berg was te steil en glad en deze keer stond er geen hek, help!!!!
 

Ik had geen andere keus dan om mezelf nog verder de berg af te laten glijden en dan maar zien waar ik terecht kwam. De piste was steil en ijzig, maar had ook veel bochten, misschien kon dat mijn redding zijn.

Terwijl ik de balk losliet, dacht ik nog, dit kan wel eens mijn laatste dag zijn.

Maar er gebeurde niks, ik glee een klein beetje naar beneden en daarna heb ik mezelf aan de kant gerold,via het hek weer omhoog getrokken en San geroepen.
 

Kom, waar blij je nou, joh slowly, hahahaha.

Reageren?