En daar... daar zal de nachtmerrie verbleken bij mij!

Met je mond iets geopend en je ogen dicht, zal ik binnendringen. Ruw en wreed!

En daar... daar zal de nachtmerrie verbleken bij mij!

Ik volg

Als de nacht zijn glimlach openbaart is het alsof de energie als een lichtknopje in mij ontsteekt. Alles kan ik aan en ik wil maar wat graag mijn schuilplaats verlaten, want daar  -  daar is zoveel dat op mij wacht. Ik wil ontdekken en bespeuren. Beangstigen en er zijn. Met mijn ogen overzie ik en aanschouw ik meer dan jij weet of misschien zelfs behappen kan.

Enig idee hoe het voelt als je bekeken wordt in je slaap? Hoe elke beweging opgenomen wordt, terwijl je je nietsvermoedend  in veiligheid waant? Wie veilig is  - durft te slapen. Durft zijn of haar waakzaamheid los te laten en durft af te glijden naar de ontastbare en bovenal oncontroleerbare dromen.
Soms dromen van dromen - soms die gil in de nacht, die je als gestoken door een wesp overeind krijgt in je bed. Het zweet dat uit je lichaam kruipt. De desorientatie. En jij...
Jij maar denken dat dat een nachtmerrie was.
Het verbleekt, want ik - ja, IK, ben je nachtmerrie. Ik, met mijn ogen voortdurend op je gericht. Stilletjes, stiekem en onzichtbaar volg ik elke beweging.

Ik een stalker?

Welnee, ik lust je rauw. Geen emotie komt er vrij...simpelweg,omdat ik ze niet heb. Ik vul enkel maar wat tijd... zinloze tijd, omdat tijd iets is waar jij waarde aan hecht.
Wel eens bij stil gestaan hoe arrogant dat is?
Tijd is betrekkelijkheid in de betrekkelijke lang tijd dat ik je al volg!

Ja, je hebt te vrezen en hoe ironisch dat je enkel dat vreest waar je bang voor denkt te zijn. Angst is het niet weten. De ongrijpbare onwetendheid voor een emotie die al even onuitlegbaar is.
En onwetend ben je ... want ik volg je al tijden, zonder dat jij daar enige notie van hebt  of kunt hebben. Had je dat wel dan sliep je niet.

Het is geen spel noch een overwinning. Het is wachten op dat moment en welk moment dat is bepaal ik.

 

En dan

Dan kom ik los en eigen de omgeving toe, omdat ik weet. Zo ontzettend zeker weet dat ik mag regeren. Dat ik de macht heb. De totaal verlammende macht. Het is ook niet moeilijk mij voort te bewegen. Emotie heb ik nooit gekend. Ik heb allang gezien en zal gaan om te overwinnen. Victory is mine!
Zo was het in het verleden - in het heden en de toekomst?
Ha...deze zal in het teken staan van angst.
als een schaduw die enkel jij maar ziet zal ik je achtervolgen. Een leven lang. Geen Oprah of dr. Phill kan het ontnemen, omdat je weet dat ik daar waar...Daar, toen jij het niet wist.

Geluidloos beweeg ik mij naar je toe.  Je zachte gesnurk siert de stilte en zet ik om in het ritmische getrommel dat de horrorfilms zoveel enger maken dan het gemiauw van van hen...met de stem zoals jij.

Misschien is het die half open mond. Misschien, de arrogantie oppermachtig te zijn. Wat het ook is... helpen zal het je niet, want de afstand verkort zich en de meters lossen op bij mijn geruisloze stappen.

Ik sluip doelgericht en betast je onopgemerkt.
Je arm beweegt en ik weet dat je onbewust voelt dat ik er ben.
Het is nog maar het begin...

 

Ken je dat?

 

Dat je lichaam zich berust in wat niet te vermijden is? Die vreemde aanpassing in iets dat niet rijmt?
Noem het syncretisme, duister of weird.
Mij zal het niet boeien, omdat het een wapen is dat ik ken.
Zo was het in het verleden, in het heden en nu... ook nu is tijd een lachertje, want wat is tijd bij wat komen gaat?
Het zal niet overheersen. Het zal wegebben in die grensloze bezetenheid voor wat ik ben.

Je berust - rust en snurkt. Beweegt af en toe op je onderbewust zijn en langzaam, langzaam komt mijn mond bij de jouwe.
Ik voel je adem en ruik de slaap.
Wij twee...zo dichtbij. Ik weet - jij niet.

Ach... liefde gaat door de maag. Angst ook. Mij is het om het even... ik laat alles wegblazen bij wat ik in handen heb.
Want wij twee...zo dichtbij...strakjes samen. Vereeuwigd. Dichter dan dicht zullen onze levens in elkaar overlopen.
Ja, het kan!

Je mond zakt iets verder open. Je hoofd draait van me weg.
Onbewust?
Wie zal het zeggen. Het lot toch allang daar, want dit is de aanzet en ik... ik dring binnen. Verzet me tegen jouw nog altijd bewuste verzet.
Je kucht. Slikt. Slaat en kucht nogmaals...maar het was het slikken dat mij verder bracht.

Ik zit grotendeels al in je en maak gebruik van het ontwaken dat ik teweeg heb gebracht.

Het is de desorientatie. Je gehoest, gekokhals en de vloek die mij laten zegevieren!
Broodjeaap?

Schat...het is een zoetmakertje... want vannacht...vannacht ben ik weer daar en ik...ik zie je!

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.