Een week of drie geleden, bezocht ik de mondhygiënist. Gewoon weer de halfjaarlijkse behandeling: gebit schoonmaken. Of het nu kwam doordat mijn eigen vertrouwde mondhygiënist er niet was en dat ik direct al de zenuwen kreeg van de invaller, ik weet het niet, maar het voelde gewoon niet goed.

Gebit schoonmaken

Ik heb eigenlijk nooit echt last van zenuwen als ik naar de mondhygiënist moet. Hij is vertrouwd en de behandeling gaat altijd even goed. Hij doet me nooit pijn en hij weet dat ik soms last krijg van de bibberaties en dan stopt hij even. Het is een leuke, aardige man en het geeft je een vertrouwd gevoel om die man in je mond te  laten prutsen. Dat is anders dan de tandarts, daarvan weet je nooit wat die gaat doen, dus daarbij gieren de zenuwen me altijd door de keel. Maar goed, mijn eigen vertrouwde mondhygiënist was er niet, geveld door ziekte, dus een invaller stond voor me klaar. Ik wist al tevoren dat er iemand anders was, maar omdat mijn eigen mondhygiënist voorlopig nog niet terug zou komen, besloot ik dan ook maar toch te gaan. Je tanden zijn nu eenmaal belangrijk!

De klik was er niet zo, maar goed, je kunt natuurlijk niet met iedereen een klik hebben. Ik vertelde hem over mijn bibberaties en hij beloofde er rekening mee te houden. Tijdens het schoonmaken begon hij over het roken, dat was niet goed voor mijn gebit en al helemaal niet voor mijn gezondheid. Ja, hij was bezig, dus kon ik niet antwoorden. Dat is iets wat me altijd frustreert, het voelt alsof je de mond gesnoerd wordt!
Hij was erg fanatiek bezig en deze keer deed het me wel pijn af en toe. Daar baalde ik best wel van, maar na 10 minuten was ik klaar en opgelucht dat ik van die stoel af mocht.

Napijn

Gedurende de dagen na het schoonmaken van mijn gebit, had ik steeds wat last van mijn tanden, maar ook met name van mijn kiezen. Ja, dat zal wel napijn zijn, dacht ik, hij heeft ook zo zijn best gedaan. Maar met de dag, werd de pijn steeds erger. Water, koffie, melk, voedsel, alles wat ik consumeerde, het gaf steeds weer een stekende pijn in mijn mond, met name de rechterkant van mijn mond. Ik voelde dat mijn klieren aan die kant waren opgezet en pijnlijk waren en ik kreeg zelfs een beetje last van mijn oor.

Maar steeds weer, wanneer ik bijna had besloten de tandarts te bellen, dan kreeg ik geen gehoor bij de tandarts of de pijn was weer wat gezakt. Dus al met al, heb ik 3 weken gewacht, maar nu, vanmorgen de knoop doorgehakt. Maar even gebeld en uitgelegd wat er aan de hand was. "Ja", zei de assistente, "soms komt het na een bezoek aan de mondhygiënist. De vulling in die kies zit erg dicht op de zenuw en hij kan hem net geraakt hebben!" "Dat heb ik weer", dacht ik! Maar ik maakte direct maar even een afspraak voor vanmiddag, dan kon de vulling misschien vervangen worden.

De tandarts

Daar lag ik dan, in de stoel bij de tandarts. Hij bekeek het geheel, klopte hier en daar op een kies en vroeg of het pij deed. Nee, deed geen pijn. Nu met een watje, heel koud, op een paar kiezen. Ja, dat deed pijn! "Dat wordt een wortelkanaalbehandeling", zei de tandarts. Maar toen ik hoorde wat de kosten waren (500 euro) gaf ik aan dat hij hem wel mocht trekken. Dat zijn kosten die ik niet had voorzien en waar ik dan ook geen geld voor heb. "Oké", zei de tandarts, "dan verdoof ik u en dan kunt u wachten in de wachtkamer en trek ik hem er straks uit." Na een tijdje in de wachtkamer te hebben gewacht, mocht ik de behandelkamer weer binnenkomen. Weer op de stoel.

De tandarts vroeg of het goed verdoofd was. Waarop ik zei, dat dat vast wel zo was. Ik heb een dikke tong en het gevoel alsof ik niet meer kan slikken. "Nou, dan is dat vast zo, maar ik ga toch nog even wat testjes doen, voor de zekerheid", zei de tandarts. Hij tikte tegen een tand naast de kies. Auw dat voelde ik nog best! Even wat bijverdoven.....nog eens proberen.....auw...nog wat bijverdoven......en nog wat.......en nog wat......en nu zullen we eens kijken of het lukt!

Het lukte niet, alles was verdoofd maar de kies niet! "Er zit een ontsteking", zei de tandarts, "dus eerst maar een antibiotica voor een week gebruiken, en dan zien we weer verder. We kunnen nu niets aan die kies doen! Kom volgende week maar terug en dan gaan we weer ons best doen."

Nu mag ik volgende week weer, met de gierende zenuwen in mijn keel, terug komen. Zit nu met een dikke tong, alsof ik vreselijk aan de drank ben geweest, en een zere kies, die blijft jengelen, door de verdoving heen. De mondhygiënist, die me nu behandelt heeft, ziet me niet weer. Ik kom pas weer als mijn eigen vertrouwde mondhygiënist er weer is!

Reageren?