Heerlijk, anderhalve kilometer door de sneeuw banjeren om een nieuwe deurbel te kopen want daarvoor haal ik mijn Suzuki niet onder de witte deken vandaan.

Nou denkt u wellicht, is dat nou echt het vermelden waard?

Voor u wellicht niet, maar… ach, hoe zal ik dat in woorden vatten?

Men zegt wel eens: ”Fijn dat jij nog zoveel weet.” Ja, een verhalenverteller kan niet zonder.
Ik verzeker u, het heeft voor- en nadelen. Gelukkig zijn de leuke herinneringen sterk, in staat het andere te verdringen, maar ze kunnen me totaal onvoorbereid, genadeloos overvallen. Sneeuw zit in één van de gevaarlijke mapjes. Afgezien dat het een prachtige sneeuwwandeling belooft te worden, is het voor mij moed vergaren. Het betekent loskomen van wat ik hier zeer secuur heb opgebouwd om mijn verstand te bewaren. Ik moet voor deze wandeling herinneringen proberen te sturen zodat ik niet de hele weg janken zal. Niet dat ik dat van mezelf niet mag. Oh jawel, maar NIET nu, terwijl de vlokken roepen: ”Kom je, Doortje? Kom je buiten spelen?”.

Vandaag wil ik er voor de volle honderd procent van genieten.

Kijken, voelen, de frisse lucht die pinkelt, tinteling van sneeuwkristallen op mijn wangen. Het andere licht. Gedempt geluid van het maagdelijke witte tapijt. Magnifieke, sprookjes wonderschone wereld die me aan zoveel diverse momenten herinnert. Fotoboeken vol van nooit geschoten foto’s, maar des te intensere belevingen. Al die prenten staan in mijn geheugen gebrand, omrand met gevoel en emotie. De geur en kleur, ja zelfs het weer en af en toe weet ik nog hoe laat het was. Sneeuwbeelden van toen ik drie was en twaalf, van toen ik zelf net moeder was… en daar, ja daar begint het gevaarlijk te worden.

Maar daarvoor. Westendorf.

Heerlijke sneeuwpret onder een strakblauwe lucht in de meest burgerlijke wintersportplaats die bestaat. Het leven kon nog niet stuk, begon zo glorieus en hoopvol. Die vergezichten, bergen met sparren waarvan de zwaarbeladen takken doorbogen alsof alles rijk overgoten was met slagroom. Ik kreeg niet genoeg van die kitscherig kerstkaart. Die hilarische eerste skigroep, Engelsen, Duitsers van allerlei komaf die in de meest achterlijke standjes ter aarde stortten met de benen in de knoop. Schee-pflug heette het naar binnen zetten van je voeten en natuurlijk schoten de punten van de ski’s over elkaar. Een vreemde pijn leverde dat op, op plekken waar je dat niet zou verwachten.
De huwelijksreis het jaar daarna in de boerderij van Sepp, onze skileraar, zo authentiek en geborgen bij die lieve mensen waar we met zijn zessen de kamers huurden. Prachtige herinneringen van gelukkige dagen, jammer, dat ik er nooit met iemand over kan praten, niet met mijn ex en ook niet met onze nazaat want ze zou er zoveel meer door kunnen begrijpen.

In de laatste jaren bouwde ik een manier op om ermee om te gaan, meestal via humor, maar deze wandeling...red ik het zonder in weemoedige gedachten te verzinken? Herinneringen moeten me straks in het park niet te grazen nemen, ik wil niet gaan gillen. Het houdt in dat ik de grens overschrijd die ik potdicht gesloten houd. Ik kan er makkelijk over schrijven, maar het doen, erdoor gaan, is echt een vak apart.

Alleen al het ritueel van me inpakken…

Dan ook nog niet laf zijn! Met gemak een smoes kan ik verzinnen om niet te hoeven gaan. Daarna de deur achter me dichttrekken en vastberaden alle zintuigen openzetten. Het winkelcentrum over en tegen die mevrouw met haar gebogen hoofd en boodschappenkar een geintje maken:
“Wat mooi is het hé, mevrouw?” Ze knikt en lacht als ik. “Ik word altijd net kind van al die sneeuw,” zeg. Ze glimlacht lief terug, is niet gewend te worden aangesproken. Het is fantastisch buiten en de sneeuwvlokken strelen mijn vermoeide wangen, maar ik ben toch al niet meer zo op mijn hoede.Het volgende opstakel is verderop, de enge brug… om het park te bereiken. Heelhuids kom ik boven, het verkeer kruipt stapvoets onder me door over de nog niet schoongeschoven dik besneeuwde weg.

Natuurlijk ga ik onderuit, net voordat ik de brug heb overmeesterd

Het valt mee, mijn glijpartij. De jongeman achter mij lacht met me mee, vraagt of ik niets gebroken heb.
We lopen samen op. Helemaal door het park. Zijn ouders wonenen in Limburg en daar schijnt al veertig centimeter sneeuw te liggen, daar zijn deze vijftien centimeter niets bij. Hij studeert bij de HAN, een bekende Hogeschool in onze stad waar veel internationale studenten zich klaarmaken om succesvol aan hun leven te beginnen. Hij vertelt over het team van de Ecologische Marathon in Rotterdam waarvan hij de PR doet en we stappen stevig door als hij mij vertelt hoe hij ook lezingen houdt voor sponsors. Voor ik het weet nemen we alweer afscheid, maar ik heb hem zelfs verteld over 1979, toen in Drente dorpen onbereikbaar waren in die zes weken dat Nederland onder sneeuw bedolven was. Hoe ik met mijn eenjarige dochter engeltjes maakte in de sneeuw en op de slee boodschappen deed.

Die deurbel?

Wel, zat niet meer in het assortiment bij de Handyman, die vroeger alles had. Je kon het niet zo raar bedenken, maar daar kon je voor van alles terecht.
“Zo'n ouderwetse, zegt u? Aan een draad? Haha. Draadloze gongen mevrouw, dat is het helemaal.”
Helaas werkt dat, hoe leuk programmeerbaar ook, niet bij de installatie in mijn Maissonette op één hoog.
Op de terugweg liep ik om. Bij de Praxis hadden ze nog wel zo'n lullig glimmend snerpgeval en ik kan u vertellen: Ik heb alleen maar genoten, zonder stil te staan bij vergane zaken. Dat maagdelijke park waarvan ik de paden ken die niet meer zichtbaar waren. Die sfeer, de teder dwarrelende vlokken, het was een zalig genot. Fris, verstild, geen hordes mensen, geen drukkende gedachten, alleen het nu. De zeiknatte voeten naderhand, maar vooral die jongeman die me op de heenweg er doorheen heeft gepraat, waren het wonder van deze dag, dat weer een bijzonder plaatje in mijn hoofd heeft gemaakt.