hoe dingen anders in het leven kunnen gaan

Wil je suiker in je koffie? vroeg hij terwijl hij het gebarsten suikerpotje met een zwierig gebaar op tafel zette.
Heb je het ook zo warm? Theatraal haalde hij de rug van zijn hand over zijn voorhoofd om het denkbeeldige zweet weg te wissen.
Hij keek me doordringend aan, gebruikte hij nou eye-liner? Het zou me niks verbazen.

'De beste jaren liggen inmiddels al lang achter me' hij slaakte een diepe zucht (zou hij dat op de toneelschool geleerd hebben?)
Volgend jaar word ik alweer tweeenzestig en heb ik nog steeds niet bereikt waar ik al jaren van droom.
Zo langzamerhand begin ik mijn leven toch als mislukt te beschouwen (weer die diepe zucht)
Ben er een aantal keer dicht bij geweest dat mag je best weten.
Bij de audities zat ik altijd bij de laatste vier of vijf maar ik werd het nooit.
Hij haalde zijn hand door zijn grijze weelderige haardos.
Ik had vroeger een mooie kop, zal ik je eens wat foto's laten zien?
Voordat ik 'laat maar' kon zeggen had hij al vier fotoboeken op tafel gelegd.
Waar hij ze vandaan haalde weet ik niet, ze moesten toch onder zijn handbereik gelegen hebben.

Kijk hier was ik op toneelschool, een foto van een groep jonge mensen die aanstellerig zwaaiden naar de fotograaf.
En wie ben ik? Wijs maar eens aan waar ik sta.
Een goed uitziende jongen midden in de groep, als een aandachttrekkende magneet, dat moest hem zijn.
Jaha kweelde hij niet slecht he, ik moest beamen hij had er inderdaad goed uitgezien.
Ja ik was de star van het jaar, maar helaas het is nooit wat geworden.
'Ik heb na de toneelschool alleen maar pech gehad', als een filmdiva uit de jaren vijftig stak hij een sigaret aan.
Zo af en toe heb ik wel gespeeld in onbekende kleine theatergezelschappen.
Je brood er mee verdienen ging niet, we kregen wel een beetje subsidie daar moesten we het dan maar mee doen.
Er kwam amper publiek af op de voorstellingen, en het publiek wat wel kwam daar was je mee tot diep in de nacht aan het discussieren wat de schrijver bedoelde met het stuk.
Kotsmisselijk werd je van die betweters die zogenaamde wereldverbeteraars.

Ik ben jaloers op die acteurs van tegenwoordig, wat een talentloos gespuis.
De ene serie is nog niet afgelopen of je ziet ze al weer vrolijk rond huppelen, niet gehinderd door enig gebrek aan talent, in de volgende serie.
Als je het vergelijkt met mijn tijd is er tegenwoordig veel meer werk.
Er zijn veel meer zenders maar ja die willen alleen maar jong en nog eens jong.
En als er eens een rol voor een oudere vrij komt, dan gaat deze altijd naar een gevestigde naam.
Hij liet een foto zien waar hij op stond met Willem Nijholt, het was een amicaal tafereeltje.
Zijn jullie vrienden? Vroeg ik hem.
Vrienden? Ik haat dat serpent, zijn stem klonk een octaaf hoger, hij heeft echt elke rol voor mijn neus weggekaapt.
Wel eens gehoord van Oebele? Daar had ik vaag wel eens van gehoord knikte ik beamend.
Wie kreeg de rol? Willem natuurlijk, eigenlijk was hij veel te oud voor deze rol toen hij het speelde was hij al bijna veertig.
Stille kracht? Ging weer naar Willem natuurlijk.
Nee als ik die kop van Willem op de buis zie dan zap ik snel verder, wat een valse nicht.

In de liefde was het al net zo, ook mislukt. (weer die zucht)
Ik ben eigenlijk mijn hele leven singel geweest
Kon geen enkele partner langer dan een maand velen.
Heb het zowel met beide kanten van het spectrum geprobeerd.
Ik kwam er pas later achter dat ik meer op jongetjes viel.
Toen was net Aids in opkomst dat vond ik te eng.
Dan maar liever alleen.
Misschien als ik eerder had geweten dat ik homo was dan was het anders gelopen.
Er waren toen wat regiseurs die ook auditie hielden tussen de lakens, snap je hem?

Weet je jij bent nog jong, je hebt nog een leven voor je.
Ik krijg binnenkort mijn pensioen.
Voor wat? Ik hen niks gepresteerd helemaal niks.
Niet omdat ik niet wilde maar omdat het mij niet gegund werd.
Snap je hoe frustrerend dat is?
Tot mijn dood mag ik het genadebrood van de staat eten.
Hoe moet ik nou terug kijken op mijn leven als mislukt acteur?
Weet je dat ik er een manuscript over heb geschreven.
Er is geen hond die het uit wil geven.
Memoires van een mislukt acteur, heet het mooi he

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.