Operatie aan mijn sleutelbeen net een film....

Na aantal ernstige breuken, zowel aan mijn rug, als mijn sleutelbeen, moest ik geopereerd worden.

In eerste instantie denk men; ach ja algehele verdoving, klein sneetje en  je staat weer op, maar toen het zover was, de dag van de opname, gaat er heel veel door je geheugen, zoals....als de anasthesist te veel verdoving geeft, als de chirurg de zenuwen raakt of andere complicatie jou treft en ga zo maar door........

Om 07.00 uur Nuchter melden bij het afdeling Short Stay, oftewel kort verblijf tegenwoordig binnen een dag opereren en als het hun lukt dezelfde dag ook weer naar huis, moet kunnen zegt men.

ik doe in zeven kleuren, bang, rillengen en je bent nuchter, je hoort je eigen buik van 250 meter afstand in de verte knorren. Maar goed, mee met de zuster naar het verpleeg kamer waar je verzorgt wordt, het is donker in het hele afdeling en iedereen slaapt. je komt het kamer binnen en ziet dat er nog drie andere mensen in hun bed liggen. gezichten niet te zien, wel erg eng. een beetje horror achtig. 

Uitkleden en zo'n blauwe operatie jurkje aan trekken, want ik ben de eerste op de lijst. Mijn god, ik de eerste en vroeg in de ochtend, zou de specialisten die de ingreep gaan verzorgen wel wakker zijn, en misschien hebben zij een feestje gehad en een beetje gezellig gehad. meestal als het gezellig is dan lust je ook aantal meerdere liters, Ooo jeee, nee he.

Als je klaar bent, dan rijden wij u naar boven, roept de zuster. Ja wat kun je dan zeggen Nee, ik denk toch maar ja he. Nou dan maar lekker in het bed en volg de kontje van de zuster maar, die op en neer schud. Als je aankomt, gaat er een heel groote schuif deur open en het lijkt een beetje op een slachterij, behalve de grote ronde lamp boven de operatie tafel.

Van de ene bed met wieltjes naar het operatie tafel, fuieee wel een beetje harde onderkant, maar ja is niet anders. je wordt bloot gelegd en de apparatuur wordt aangesloten. je krijgt een paar prikjes en woela daar ga je dan. Na twee uurtjes wordt je een keer wakker,je kijkt om je heen, het lijkt een beetje op een droom, je denkt?????is het de hemel of de hel? je bent helemaal stijf, je kan je benen wel bewegen,dat is goed en de rest, je rechter arm kan je ook bewegen, dat is ook goed, maar je linker arm, nijente, dit lijkt op dat je arm opgeblazen is,zo zwaar en dood.

Ik werd aangesproken; het stem klonk uit alle kanten STEREO...bent u weer wakker, hoe voelt u u eigen? kan moeilijk antwoorden een beetje belemmert maar dat was normaal, de narcose, o.k ik kon weer naar de verpleeg afdeling maar deze keer is het beeld slow motion, het leek dat de zuster boven het bed zweef, zo raar...Haaaaaaa. Onderweg terug was ik weer in slaap gevallen.

na een paar uurtjes werd ik goed wakker,in de verpleeg kamer met drie andere, waar ik de gezichten niet kon zien vanmorgen in het donker, jaaaa nu wel, het zijn drie dames, drie bejaarden, ik dacht dat ik in de hel was, ik dacht ik ben dood, maar heel snel begreep ik dat ik nog steeds in deze leven als gast deelnam.

Het operatie was geslaagd en de pijn ook verdwenen, dus mocht ik na twee dagen naar huis, lekker, leuk....................

Dit was het dan, het speelfilm, ik hoop dat u u eigen heeft geamuseert, tot de volgende keer in deze bioscoop..................

Reageren?