Ik schreef in een eerder artikel over mijn mooie weekend. Ja het was ook zo en niemand neemt dit meer van me af. Toch is er in dit weekend, in ons land zoiets schokkends gebeurd. Het zet je aan het denken. Wie ben ik om zo feest te houden terwijl er nu zoveel mensen ondergedompeld zijn in verdriet.

 

Ik heb ook mijn verdrietige periodes gekend. De hele wereld hoefde niet met mij mee te leven. De mensen om mij heen zij staken mij een hart onder de riem. Toch sta je stil bij het verdriet wat zoveel mensen is aangedaan. Ik las wat artikelen hier op xead en wil ook mijn kijk erop ventileren. Want ik las hoe het geïnterpreteerd kan worden als je vrolijk rondloopt op een dag als afgelopen zaterdag.

Ik heb een periode gewerkt op een afdeling waarin ik een blik kon werpen op de lelijke dingen hier in onze maatschappij. Het word allemaal niet zichtbaar, komt niet allemaal aan de oppervlak. Ik wilde sommige mensen zo graag helpen, een hart onder de riem steken. Het was niet mijn taak. Gelukkig zijn er altijd mensen om je heen die de last met je kunnen en willen dragen. Het verdriet verlichten.

Maar sta jij stil bij alle ellende in de wereld? Als ik dat doe ga ik er zelf aan tenonder. Egoïstisch? Ik weet het niet. Wie heeft er wat aan als ik alles wil dragen en onder het gewicht bezwijk. Schrijf ik nu schuld gevoel van me af? Ja in zekere zin wel.

ik sta er bij stil, leef op afstand even met ze mee, en hoop van ganser harte dat de mensen om hun heen kijken, en dicht in hun buurt uitgestoken handen zullen zien en deze aannemen. Want inmiddels ben ik wel overtuigd. Iedereen in de wereld heeft op zijn tijd hulp nodig. Bij grote problemen en kleine problemen

 

Maar

 

Hoe ver moet je gaan in meeleven

 

Ook ik heb  verdrietige periodes gekend
Hield het voornamelijk voor mezelf
Ik wilde niemand meetrekken in mijn duisternis
Wat mis je dan
Feedback, medeleven, mededogen
Het is moeilijk om eruit te komen
Duurt veel langer en sommige lukt het niet

Het is soms moeilijk om te kijken naar de mensen om je heen
In jouw beleving vrolijke mensen
In jouw beleving mensen zonder verdriet
Mensen die alleen maar lachen
En zich nergens wat van aantrekken

Het kunnen ook maskers zijn
Maskers die maskeren wat er onder die lach verborgen zit
Iedereen krijgt zijn portie, zijn deel
Het is hoe je ermee omgaat

Ieder licht heeft zijn schaduw

zijn duistere kant
 

Verdriet ik heb mijn portie wel gehad
maar wil er nooit in blijven hangen
Mijn verdriet is mijn verdriet
Groot in mijn leven
Klein in de wereld
  

 

Maar

 

 laten we wel wezen
Wij hier, hier in dit land
Wij leven in luxe
Wij leven in welvaart

Het zijn de klagers die het afbreken
Het zijn de altijd ontevreden personen
De onverzadigbare personen

Deel je welvaart
Deel je geluk
Alle kleine beetjes helpen

Hoe hard het ook klinkt
het leven gaat door
De show must go on
Houden we ons niet aan deze natuurwet
Dan draait de wereld niet meer door
Dan staan we allemaal stil
Stil in het donker
 

Wij leven niet op een breuklijn
Wij ervaren slechts lichte trillingen
Kleine overstromingen
Waarbij we ons hoofd nog boven water kunnen houden
een dak erboven

Wij leven niet in een dictatuur
Wij mogen roepen, schreeuwen en klagen

 

Maar

Kleine breuken komen naar boven
Onze grond die kraakt

Deel je welvaart
En weer de honger en de armoede uit ons land
Deel je liefde
Weer de wapens en het geweld
Kijk naar de verschillen tussen alle mensen
Dat is wat onze wereld kleurt.
 

Begin in het klein
Begin dicht bij huis
Maar aanschouw de hele wereld
En wees tevreden met wat je hebt
In de hoop dat dicht bij huis zich verspreid over
De hele wereld.

Er vertoeven zoveel gekken

hier op deze wereld

laat je niet gek maken

laat hun onze wereld niet kleuren

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.