Ik kan natuurlijk van alles gaan vertellen over de theatervoorstelling zelf, maar het is ook zo leuk om het over de mensen te hebben die met mij tot het gezelschap: “toeschouwers” hoorde. Het begon al op het moment dat ik Scheveningen binnen reed, erg bijzondere plaats.

Voorpret.
Mijn vader had mij die dag uitgenodigd om samen met hem naar een voorstelling te gaan van de musical “Mary Poppins”. Het was dik 25 graden en op de snelweg was de irritatie van de bestuurders al te merken. We moesten een flink eind rijden, dus we waren op tijd vertrokken. Ik hou er van om op mijn gemak te rijden. Dat scheelt stress, je wordt niet zo snel moe, je hebt tijd voor een goed gesprek en de brandstofkosten zijn ook lager. Ik sprak met mijn vader over vroeger en nu en we hadden het over de film “Mary Poppins” om maar even in de “vibe” te komen. De film had ik “blauw” gekeken samen met mijn zus. We kenden de liedjes uit ons hoofd. Het was net zo’n kaskraker, in ons gezinnetje, als de “Sound of Music”. Wat mij vooral aantrok in die verhalen waren de emoties en de motivaties om dingen “anders” te doen dan men ze normaal zou doen. Het heeft gedeeltelijk bepaald wie ik nu ben. Een diepe gedachte, maar in je jeugd doe je indrukken op die je in heel je leven met je meedraagt als herinnering. Je houdt er een bepaalde denkwijze of misschien wel een ideaalbeeld aan over.

Het circustheater.
Als je vanuit Den Haag, Scheveningen binnen rijdt, kom je het befaamde “circustheater” al tegen. Op het plein voor het theater wemelde het al van potentiële toeschouwers. Van op een afstand kon je al zien dat het publiek zeer divers was. De een had zich helemaal opgedoft en de ander kwam lekker in zijn “boerenkloffie” aanzetten. Jonge meiden stonden vergaapt naar hun mobieltje te kijken, want meer is er echt niet te beleven op de wereld toch? Van alle kanten kwamen mensen aangelopen. De parkeergarage was geblokkeerd door tientallen auto’s die in de rij stonden. Ik keek mijn vader aan en zei zoiets van: “jeetje wat een drukte”. “We vinden wel wat verderop” zei mijn vader, die in die streek was opgegroeid. Als vanzelfsprekend vertrouwde ik op deze “wijze uitspraak” en ik reed rustig door de straten van het zwoele Scheveningen. Om de hoek kregen we het “Kurhaus” te zien. “Wat jammer dat het zo volgebouwd is”, bromde mijn vader. “Ja inderdaad. Het is zo’n mooi pand”, zei ik. “Vanaf het strand kun je het nog wel helemaal bekijken” kreeg ik als antwoord.

Parkeerplekje.
Na drie parkeergarages zagen we op de matrixborden eindelijk een groene pijl staan. Dit was natuurlijk van de parkeerplaats midden in de duinen. Dat werd een eind lopen, maar deze twee kranige mannen konden dat wel aan. Je komt dan vlak langs het Carlton. Ik herinnerde mij dat ik ooit in Cannes bij het Carlton ben geweest. Wat een lelijk gebouw was dit hier in Scheveningen zeg! Ik vond het dan ook erg vreemd dat dit gebouw zo’n voor mij grote naam droeg. Door de slagbomen zochten we naar een parkeerplekje. Aan de wandelaars kon je goed onderscheiden wie er zojuist van het strand kwam of wie nog op stap ging. Aan de kleding te zien waren er waarschijnlijk velen die naar het casino of theater gingen. Wat kunnen sommigen er opgedoft uit zien. Zelfs door de luchtroosters in mijn dashboard rook ik zware parfum van sommige dames. Ze zagen er bijna spookachtig uit door de dikke laag make-up die ze droegen. Hier en daar werd mijn blik aangetrokken door wat mooie dames, mooi gekleed en met bescheiden make-up. Ik hou er van om naar mensen te kijken, vooral mooie mensen. Ik heb nou eenmaal een voorkeur om naar vrouwen te kijken. Het mannelijk uiterlijk boeit mij niet zoveel als dat van een vrouw. Het zal wel een hormoonkwestie zijn!

Hamburgerketen.
Mijn vader wilde mij nog even trakteren op een hapje eten. In het circustheater konden we een “gratis drankje” krijgen voor aanvang van de theatershow. Als je beter las kwam je er achter dat het een gratis “tweede” drankje was. “Stelletje afzetters!” zei mijn vader dan. “Ach pa, maak je niet druk. We drinken wel wat hier bij die hamburgertent”. Na een vette hamburger en wat frietjes veegde ik mijn mond nog even af met een overheerlijke milkshake passievrucht. We waren klaar voor de musical “Mary Poppins”. Het begon al wat donkerder te worden en de hitte van die dag was enkel nog te voelen van de straling van het asfalt. Er liepen twee stromen mensen in de richting van het circustheater. De ene stroom ging links om het casino heen en de andere stroom ging rechts om het casino heen. Discussies ontstonden al tussen mensen bij het verkeerslicht over welke kant het kortst was. Wij kozen, zonder discussie, de linkse stroom.

Lijkt de Efteling wel!
Bij de ingang begon het gedrang al. Als een kudde schapen die in het voorjaar glad geschoren moet worden schoven ook wij aan in een dikke rij mensen die binnen wilde. We willen allemaal zo graag de eerste zijn! Ik vind dat altijd zo vreemd want volgens mij is het zo dat je voor een theatervoorstelling thuis al weet welke rij en welke stoel je gaat zitten? Of was het zo dat iedereen op het laatste moment dat “tweede drankje gratis” wilde bestellen? En de houdingen die mensen aannemen als ze het idee krijgen dat je in hun lijn richting ingang gaat staan! Beesten zijn we! Hier en daar zelfs rokende beesten, want het laatste sigaretje voor dat je in de zaal schone lucht moet inademen moet nog wel even opgerookt worden. Was ik geïrriteerd? Nee joh, ik had alle geduld. Ik wist welke rij en welke stoel ik moest gaan zitten. Het was mooi weer en we hadden nog een half uur de tijd. Een maal binnen begon het gedrang op nieuw, want iedereen wil zijn jas bij de garderobe afgeven. Zo’n mooi woord, “garderobe” spreek het uit met een aardappel in je keel en je kunt het niet meer maken om er voorbij te lopen. Ik keek mijn vader aan en zei: “zullen we onze jas maar lekker mee naar binnen nemen?” “Ja dat is een goed plan”.

Mary Poppins zelf keek vanaf boven toe op haar toeschouwers.
Eensgezind liepen we in de richting waar onze rij en stoel zich bevonden. Nog even een plasje plegen is voor ons mannen al helemaal niet moeilijk. Nu begreep ik waarom die vrouwen zo snel naar binnen wilden. Er stond een rij voor de damestoiletten alsof er uitverkoop was. Ik knikte respectvol naar een jonge dame die zo slim en brutaal was geweest om naar de herentoiletten te gaan. “Die heeft het goed bekeken” zei ik tegen mijn vader. Even later zaten we met onze knieën tegen de leuning van de toeschouwers voor ons te kijken naar het mooie theater dat de wereld toch even deed stilstaan. Het was geweldig hoe die emotie toch weer werd losgemaakt bij vele toeschouwers. Ik betrapte mijn buurvrouw er op dat ze een traantje wegpinkte. Toen het schouwspel bijna ten einde was vloog Mary Poppins met haar hakken tegen elkaar nog even over het publiek. Alsof ze dat “gepeupel” er even op wees dat ze zich maar eens wat meer met hun eigen gezinnetje moesten bezighouden. Ze knikte vriendelijk en verdween in het plafond. Het einde van een leuke avond met mijn vader.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.