..als je dit leest, ben ik er niet meer. Mijn mama wilde geen mama zijn, mijn mama liet me sterven.

Ongewenst.

Hallo allemaal. Ik ben Yentel. Ik ben dan wel niet geboren, maar ik ben wel opgevoed. Yentel is overigens de naam die ik mezelf heb aangemeten; mama heeft niet de moeite genomen me een identiteit te geven.

Waar zal ik eens beginnen.. Bij het begin, hoor ik je denken. Kan ik dan horen, vraag je je nu af?
Ik heb kunnen horen, ja. Mijn oren waren in week 10 al af! Het is zo bijzonder hoe hard ik groeide, de eerste weken! Van een klompje cellen, een eicel en een zaadcel die zich samenvoegden, zoals twee lichamen in elkaar opgaan tijdens het spel van de intimiteit.. Het was haast romantisch te noemen..!

Wat is er van mij geworden?

Toen ik in mijn derde week al een klompje cellen was, lag er al zoveel over mij vast! Welke kleur ogen ik zou krijgen, wat de kleur van mijn haar zou zijn. Zelfs dat ik eigenlijk heel intelligent ben, was toen al vastgelegd.

Vanaf toen is er heel veel gebeurd. Ik heb die paar cellen vermenigvuldigd tot enkele duizenden cellen. Een deel werd de placenta, maar het grootste deel werd ik. Dat groepje heeft zich lekker genesteld in de baarmoederwand.

Week 6; superspannend!

Inmiddels zat ik al zes weken in mama's buik. Deze week is er iets heel spannends gebeurd; mijn hartje is gaan kloppen! Ook mijn bloedsomloop werkt, en aan mijn organen werk ik heel hard. Ik voelde me al nét een echt mensje..  Ik ben er nog niet, maar ik werk er hard aan. Er staat me nog een hoop werk te doen!

Ik bleef maar groeien, wel één millimeter per dag. In week zes was ik zo groot als de nagel van je pink. Maar in week tien was ik eigenlijk al helemaal compleet! Van top tot teen; zelfs het begin voor mijn melktandjes was er al. Ongelofelijk hè? Maar ik moet eerlijk zeggen; ik ben ook wel een strebertje. Als ik iets wil werk ik er hard voor.

Geslacht.

Nee, schrik maar niet, ik ben hier nog steeds in leven ;) Week elf, de week waarin ik wist dat ik een meisje was. Wat een ontdekking, wat een geluk. Ik vond het zelf wel leuk. Maar een jongen had ook prima geweest; zolang ik maar gezond was, niet waar?

Zwanger.

Vanaf de dertiende week kon je aan mama gaan zien dat ze zwanger was. En in week zestien krijg ik nageltjes en zijn mijn stembandjes klaar voor gebruik. Oee, ik kon niet wachten om ze uit te proberen! Lekker jengelen en brabbelen, om mama- en papa's aandacht vragen.. Hoe zou dat zijn? Maar geduld is een schone zaak, ik blijf nog wel even zitten.

Nu...

..nu ben ik er niet meer. In mijn enthousiasme voor het leven ben ik vergeten rekening te houden met de dood. Mama en papa wilde mij niet. In week 19, terwijl ik net probeerde aan mijn teentjes te zuigen, ben ik geaborteerd. Mama was te jong, papa wilde feesten. Oud genoeg om onveilige seks te hebben, te jong en onbezonnen om de consequenties ervan te overzien. En nu ben ik dood. Leef ik niet meer. Zonde. Het had zo leuk kunnen worden; ik was al goed op weg...

Dank je voor het luisteren naar mijn verhaal. Ik zwaai je nog even uit; ik heb niet voor niets armpjes, handjes, vingertjes en nageltjes gekregen! Tot ziens....!

If you can feel it, you can heal it!

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.