Eindelijk alles op een rijtje beland ik in een dal, een put. Ik wil weer gewoon ik zijn. Uitwissen van de oorsprong

Hoe zal ik beginnen... beste ... of beste ex... dat je een beste ex bent is wel duidelijk want een ex ben je gelukkig in alle negatieve zin van het woord. EX IT.

Dus val ik maar met de deur in huis, en zeg ik je nu wat al die tijd al kwijt wil. En in dit geval is het een monoloog, dus kan ik niet verteld worden dat ik niet spoor en dat ik lieg. 

Ik ga je nu eens flink te waarheid vertellen. Zonder een keer naar jouw praatjes te moeten luisteren, die mij vertellen dat ik niet goed bij mijn hoofd ben. Zonder te moeten horen dat het allemaal mijn schuld is. Nee nu wordt de waarheid verteld en die is had keihard. En als ik klaar ben dan wis ik je uit, uit mijn hoofd, uit mijn gestel, en hopelijk ben ik dan mijn boosheid kwijt, het gevoel van een nutteloos persoon te zijn. Ik hoop dan weer die sterke vrouw te zijn die geleerd heeft van haar verleden, maar er niet in blijft hangen en weer kan gaan genieten van het heden, en kan uit kijken naar de toekomst. 

Ik vraag me vaak af waarom ik dit allemaal heb toegelaten, waarom heb ik me dit laten aandoen. 

Liefde is blind, stekeblind, maar daarna word je kleurenblind en ga je al zwart / wit en grijs zien. En dan ineens gaan je ogen open en zie je alle kleuren van de regenboog. Ook al is het nog donker, je ziet dat het zo niet verder kan. Eindelijk zag ik in dat wat ik deed, dweilen was met de kraan open.

Dat de liefde voorbij was wist ik al bijna 10 jaar. Al snel nadat we getrouwd waren, kwamen er dingen boven die niet klopten. En als ik je er naar vroeg, dan verbeelde ik me dat maar. Je raakte me niet meer aan en de komst van mijn kleine man was een puur gelukkig schot na bijna een jaar. Echter vanaf dat moment zocht je de bevrediging niet bij mij, maar "in the air" van internet. Ik vroeg me af wat er toch aan mij mankeerde, maar na vele pogingen heb ik het opgegeven. Dat was het einde van de liefde, en toch ik hield nog wel van jou, ik was toch immers je vrouw. Ik moest het ontgelden in de discussies en hield maar wijselijk mijn mond. 

En toen... toen kwamen de financiële problemen aan het licht. Hoe lang ik jou hierin geloofd heb, dat het niet aan jou lag. Maar ook daar kwam het eind inzicht van het mooie huisje, verkocht door de bank, met nog enkele stuivers over op de bank. Geen moeite werd er gedaan om een baan te zoeken en ook al snel was het geld wat we aan de verkoop hadden overgehouden verdwenen, waar was het gebleven. En weer moesten mijn zoon en ik een huis verlaten door dat gat in jouw hand en je leugens. Ik werkte keihard en weer fulltime om de touwtjes aan elkaar te knopen. En nog weet er geen stap ondernomen om een baan te zoeken. Dag en nacht achter de pc, en verstoppen voor de deurwaarders, dat is wat je deed. Ik zag mijn zoon zich langzaam tegen me draaien, luisterde niet meer naar mij. Ik voelde me schuldig naar hem toe want wat deed dat pijn, dat ik niet meer in zijn leven kon zijn. Wachten op het schoolplein, net als andere moeders op school wat kunnen doen, gewoon erbij zijn. Nee ik kwam uitgeblust uit het werk en bestond zo goed als niet, ik was de kraan die je opendraaide om geld te  verkrijgen. Want jij had het veel te druk om te gaan werken, je moest immers dag en nacht op de pc om je op webcam sites te presenteren als een piloot met de naam van je zoon. 

Een tijd voor het eind had ik voor mezelf besloten dat als de financiën op orde waren, dan zou ik voor mezelf de stekker eruit trekken. Maar hoe ik het ook probeerde, dat lukte niet. En toen kwam het eerste verlossende telefoontje, de huur was niet  betaald. Thuisgekomen confronteerde ik je met dat verhaal, want het geld zou jij gaan storten en waar was het dan ? En wat denk je ... OP. Maar morgen zou je het direct gaan doen was het verhaal. Wat een tuthola zal je gedacht hebben, want daar had ik alle vertrouwen weer in. Ik zou toch beter moeten weten. Maar de emmer begon al te lekken er hoefde nog maar een druppel te komen. En die kwam. 

Twee maanden huur niet betaald, dus er was nooit geld gestort en maand 2 kwam er nu bij. Het telefoontje ontving ik op mijn werk. Kort legde ik mijn collega uit en reed naar huis en vond natuurlijk de deur op slot, ik kon niet eens naar binnen ! Telefoon werd niet opgenomen, maar jij was binnen. Na een tijd werd er eindelijk opengedaan en keek jij me aan: wat doe jij zo vroeg thuis ? Ik kom hier om uitleg te krijgen van jou. Ik ben er helemaal klaar mee. Oh en wat wil jij daar aan gaan doen. Ik ga bij je weg zei ik, ik kan dit niet meer. 

Het hek was van de dam. Je dreigde jezelf te vermoorden, je ging wel onder de brug slapen, je was een loser en dat alles zei je zelfs waar je zoon bij was. Daarna dreigde je weer dat ik de alimentatie kon gaan betalen, want aangezien jij toch geen werk had, kreeg ik het zeker niet bij de rechter voor elkaar om de zorg over mijn kind te krijgen. Uiteindelijk moest het co-ouderschap worden, want anders zou ik mijn kind niet meer zien. 

Je hebt me geestelijk zwaar verwond, maar niet alleen mij ook mijn zoon. De leugens die je hem nu nog vertelt geven me echt een nare smaak in de mond. Bij mij is hier de hel losgebroken omdat hij mij niet gelooft, heel lang heb ik de waarheid voor hem verborgen. Totdat hij mij beschuldigde. Het was allemaal mijn schuld en ik was bij jou weggegaan, wilde hem meenemen en jij zou hem nooit meer zien. Ooit zal ik het hem allemaal vertellen als hij mij ooit vertrouwt. Dan zal ik hem vertellen van al het geld, en dat ook zijn spaarrekening het heeft moeten ontgelden. Maar nooit zal ik hem verbieden jou te zien. Dat is aan hem om in te zien. 

Het doet mij pijn een kopie van jou in huis te zien lopen die mij nu manipuleert, liegt en bedriegt. Met zijn 11 jaar wordt ook dit nog een zwaar gevecht. Maar hij heeft gezien hoe jij mij behandelde en waarschijnlijk bedacht dit mag ik ook.

Maar ik heb nu voor mezelf besloten, ik ga hem zien i.p.v. jou en ga hulp krijgen voor hem en mij samen. Ik ben dan nu ingestort, maar kom hier sterker uit dan ooit. 

Ik kan allerlei scheldnamen roepen die roep ik in mijn hoofd, die zet ik niet op papier. 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.