Ik heb wel eens geschreven over mijn zoon van 11 jaar. Dat hij zelf kan schrijven had ik nooit kunnen dromen.

 

Vandaag werd ik aangenaam verrast door mijn zoon. Ik heb iets gemaakt Pappa zo begon hij. Ik verwachtte dat hij met en mooie tekening zou komen, of een knutselwerk van school. Misschien zelfs wel een stukje huiswerk dat door de juf als fantastisch was beoordeeld.
Maar niets van dit alles was het geval. Wat hij mij liet zien was voor mij een complete verassing. Ik wist zelfs niet dat hij dit in zich heeft.

Mijn zoon heeft een verhaal verzonnen en opgeschreven. Dat een jongen van 11 jaar in staat is om dit verhaal te bedenken vind ik bijzonder. Als trotse vader wil ik daarom dit verhaal met jullie delen.
Het onderstaande verhaal is zonder dat ik taal of stijl fouten heb verbeter gekopieerd.  Ik heb dat bewust gedaan om het verhaal niet te beïnvloeden. Daarom staan er ook geen plaatjes in het verhaal.

 

De ijszoekers

Dennis is aan het zoeken op de Zuidpool. Normaal leven er geen mensen op de Zuidpool. maar omdat Dennis een onderzoeker is, leeft hij voor drie maanden op de zuidpool. Hij is aan het onderzoeken of er in de prehistorie dieren op den Zuidpool hebben geleefd en hoe ze dan hebben geleefd. Dennis is aan het zoeken in het ijs, samen met een andere onderzoeker. Af en toe vegen ze wat sneeuw weg. De onderzoeker zijn nu al een uur weg, daarom worden ze voor de zekerheid gebeld door het hoofdgebouw. ‘’Leven jullie nog en hebben jullie al iets gevonden’?’’ Klinkt het door de telefoon. ‘’Alles goed hier en we hebben nog niets gevonden’’ ‘’Oké bel het hoofdgebouw maar als jullie iets gevonden hebben’’ ‘’ Oké dat doen we’’ De onderzoeker lopen weer verder. Dan schuift Dennis wat sneeuw weg. En opeens ziet hij een groot harig beest. Snel bellen ze het hoofdgebouw. ‘’We hebben wat gevonden, kom met wat mensen, 2 sneeuwscooters en een paar kettingzagen’’. ‘’’Zo! Jullie hebben zeker iets groots gevonden’’. ‘’Ja kom snel! We hebben het koud’’. ‘’oke we komen eraan’’. Dennis en Henk gaan even zitten. ‘’Gelukkig heb ik een thermosfles met warme chocomel meegenomen’’. Zegt Henk. ‘’Lekker ik heb het koud dus zullen we wat nemen?’’. ‘’Oké’’. Net als ze de chocomel op hebben, zijn de mensen van het hoofdgebouw er. Ze hebben alles meegenomen wat ze mee moesten nemen. Ze vegen alle sneeuw weg. Nu zien ze wat voor beest het is. Het is een prehistorisch oelifloepsi beest. Ze beginnen met opgraven. Als ze klaar zijn met opgraven uit het ijs, doen ze het oelifloepsi beest achter de sneeuwscooter. Zo rijden ze langzaam terug naar het kamp. Als ze terug zijn op het kamp zetten ze het beest buiten neer om het nog even te bestuderen. Toen ze het oelifloepsi beest goed hadden bestudeert, zette ze hem binnen om hem te ontdooien. Nu het beest is ontdooit zien ze hem beter. Het oelifloepsi beest is een grote harige bol met een doorsnee van 1,5 meter. Het beest heeft 2 poten en is helemaal behaard. Ook is het oelifloepsi beest zo rond als een bal. Hij eet geen vlees, maar ook geen planten. Het oelifloepsi beest eet alleen haren, haren van dieren. Eerst vangt hij zijn prooi, dan eet hij de haren er vanaf en daarna laat hij zijn prooi vrij. Maar toch gebeurt het vaak dat de prooi toch dood gaat. Dat komt dan niet doordat het oelifloepsibeest hem dood maakt, maar door de kou. Omdat het dier geen haren meer heeft, vriest het dier dood. Toen de onderzoekers het dier helemaal hadden onderzocht, gingen ze kijken of er nog afstammelingen waren van het dier. Ze keken in de computer, ze vroegen het aan andere onderzoekers en ze dachten goed na. Toen Dennis en Henk goed hadden nagedacht, kwam Dennis op een idee. Het Oelifloepsibeest was familie van de Afrikaanse floepsifant! Gelijk vertelden ze aan de andere onderzoekers wat ze wisten. De andere onderzoekers waren zo enthouciast dat ze de krant belden. Het zou op de voorpagina van de krant komen! Alle onderzoekers waren blij met de vondst en wat er uit het onderzoek was gekomen. De volgende dag kwam de fotograaf van de krant om foto’s te maken van het dier. Toen de onderzoekers het dier lieten zien aan de fotograaf, schok hij even en toen moest hij lachen. Toen de foto’s gemaakt waren ging de fotograaf terug naar de redactie. Toen werd het hoofdgebouw gebeld. De redactie wilde informatie over het dier om er een stuk over te schrijven in de krant. De mensen van het hoofdgebouw gaven informatie aan de krant. 2 dagen later stond er op de voorpagina van de krant een foto en een verhaal van het oelifloepsibeest en de Afrikaanse floepsifant. Op de dag dat het in de krant stond kwamen er duizenden telefoontjes binnen van enthousiaste mensen die wouden praten met de onderzoekers. Een paar van deze mensen mochten ook echt praten met de onderzoekers. De dagen erna kwamen er nog steeds telefoontjes binnen op het hoofdgebouw. De onderzoekers hadden het druk met het opnemen van de telefoon. Door al die telefoontjes hebben ze besloten gewoon de informatie op een site te zetten. Dennis en de andere onderzokers bleven nog 2 maanden op de zuidpool. Toen ze naar huis gingen werden ze opgehaald door een vliegtuig. Toen ze thuis waren werden ze nog een paar weken lang geïnterviewd en gebeld. Daarna werden er nog veel documentaires gemaakt over de Afrikaanse floepsifant. Uiteindelijk werd de Afrikaanse floepsifant een beschermde diersoort.

Door xxxxxx

 

Nawoord

Ik heb toch een kleine correctie geplaatst. Mijn zoon heet uiteraard geen xxx. De kleine pinguïn had heel lief zijn naam onder het verhaal gezet. Maar dat vind de oude pinguïn niet nodig.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.