Als ik ergens een hekel aan heb is het wel boodschappen doen! Jawel, dat wint het van strijken.

 

GEEN HOBBY!

Ik sta liever drie uur te strijken dan me te storten in die wezenloze mensenmassa, turend in de schappen, op zoek naar de benodigde producten.

Het moet de winkel zijn die ik gewend ben, dan gaat het nog. Weten waar wat ligt! Het liefst een compleet gerecht in één schap. Dat scheelt al een berg in de ergernis. Nee, in een andere winkel vinden ze het logischer om in het ene rek de macaronimix te leggen, zes meter en twee rekken verder de macaroni, aan het begin van de winkel de blaadjes sla, twintig meter verder de macaronigroente en aan het eind van de winkel het gehakt. Ben je mooi de hele winkel door, lekker commercieel!
Bah, ben al moe als ik het alleen al schrijf!

Ik moet dus mee! Vindt hij gezellig!
Waar ik mij ook helemaal wezenloos aan erger: de kinderen! Wordt dat steeds ernstiger of vergis ik mij? Ik vraag mij werkelijk af of de ouders niet meer met dat kroost om kunnen gaan of dat er echt niet meer mee om te gaan is! Terroristen zijn het! Als nietsvermoedende onschuldige consument sta je daar je zuurverdiende geld uit te geven, gaat er opeens vlak achter je een luchtalarm af in de vorm van een meisje van vier jaar die een conversatie aangaat met haar vader, over de keuze van de hagelslag! Ik snap er echt niets van; wachten die ouders tot het kind in huis niet meer te handhaven is en besluiten ze dan om maar even boodschappen te gaan doen in de hoop dat dit afleidt? Ik krijg er uitslag van! Nee, niet van hagelslag!
Ik heb hier wel oplossingen voor hoor! Kinderen afgeven vóór de klapdeurtjes, waar ze door vakkunig winkelpersoneel vastgebonden worden en in een geluidsdichte kamer worden gezet. Optioneel dan hè?
Kom nu niet aan bij mij met opvoedkundige tips want daar hebben die ouders ook geen behoefte aan zo te zien!

Zaterdagmiddag
Na een pokkenweek van mislukking op teleurstelling moet het gaan gebeuren. Laten we zeggen dat mijn humeur wel eens beter is geweest! Stel je voor: een mega-grote supermarkt, en dat maal tien! Hij vindt het leuk om een keer ergens anders boodschappen te doen, daar hebben ze meer. Uhu!
Hij gooit witte broodjes in de kar, ik bruine. Hij gaat voor stroopwafels, ik doneer granenbiscuits. Lekker obstinaat ‘mijn’ dingen in de kar gooien, ben bijdehand tegendraads bezig! Ik ben trots op mezelf! We hebben een lijstje bij ons, ik haat lijstjes! Mannen willen lijstjes, vrouwen kopen gewoon maaltijden!  Gelukkig is het pokkenlijstje eindelijk afgewerkt, ik ben inmiddels in topconditie, we hebben de giga-winkel hondertdwintig keer rondgerend om alles te vinden, zelfs het personeel was onvindbaar! Laat duidelijk zijn dat ik baalde! Eén voordeel van zo’n grote winkel is dat ze veertien kassa’s hebben, je hoeft niet te wachten. Manlief zet het eerste op de band en kijkt mij vragend aan.
Heb jij dat…? Zou zomaar kunnen, ik ben behoorlijk aan het gooien geweest in die kar…maar nee,
dat heb ik niet gepakt. En dat ook niet…hmm, ergens is iets fout gegaan, dit is niet onze kar! Dat méén je niet, wie heeft onze kar dan? Vol enthousiasme (echt niet!) beginnen we onze zoektocht in deze hele grote winkel. Heb ik al verteld dat hij echt groot is? Arch!
Halverwege komen we elkaar weer tegen, ‘heb jij al…nee…zucht’, het idee dat we weer opnieuw moeten beginnen met het vullen van een kar nekt me.

Dan zien we een grote dikke vent staan. Hij kijkt onnozel in zijn wagentje. Checkt zijn boodschappen.
"Oh, meneer, kan het zijn dat dit ons wagentje is”, vraag ik. In zijn hand heeft hij ‘mijn’ maandverband. Ik ben erg visueel ingesteld en zie beelden voor me: hij en mijn … als ik in zijn andere hand tampons zie dan kap ik acuut met die beelden en wil ik echt heel snel afrekenen en naar huis!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.