Je bent niet geschikt voor dit werk, het leek alsof er een bom insloeg en de aarde onder mijn voeten wegzakte

Help, ik kan het niet accepteren, waar is de luie stoel, zodat ik achterover kan leunen

 

Een doorbijter

Dat staat in het teken van mijn leven. Ik laat niet los wat ik graag wil. Ik weet dat het irritant kan zijn dat ik als een grommende hond achter iemand aan blijf lopen totdat ik mijn doel bereikt heb. Het is één van de eigenschappen die mij gebracht heeft van waar ik nu sta in het leven.

Moeite met veranderingen

Het hoort heel goed bij het hooggevoelig zijn. Enorm veel moeite met veranderingen. Ik weet nu wat ik heb, maar ik weet niet wat ik krijg, dat laatste ligt voornamelijk aan mijzelf. Wat het allemaal zo moeilijk maakt is dat ik het waarom niet kan zien, of eerder niet wil zien. Je bent niet geschikt voor dit werk, maar ik voel dit heel anders. Het ging juist goed, ik kon zelfs de onverwachte situaties redelijk hanteren en daarom begrijp ik het niet.

Allerlei gevoelens

Ik ben overspoeld met allerlei gevoelens. Het begon met een enorme boosheid, dit kwam vanuit de machteloosheid. Ik voelde me afgewezen, het niet meer nodig zijn, bij het vuilnis gezet. Ik voelde verdriet, maar dat heb ik ver weggestopt, maar komt nu af en toe boven drijven en dat maakt mij rusteloos. Ik voelde mijn gretigheid wegebben en hoe ik door de eerste vier nachten doorgekomen ben na de dag van het gesprek/slecht nieuws, weet ik nog steeds niet. In de eerste nacht trilde ik als een rietje, daarna kwam de zekerheid over mijzelf weer terug. Inmiddels heb ik alweer negen nachten gewerkt en er zullen er nog veertien komen en dan is het gedaan met mijn leuke baan. Ik wil gerechtigheid en ben dus in discussie gegaan met mijn teamleider, van het waarom, maar hier krijg ik nauwelijks respons op. Voor haar is de zaak duidelijk afgehandeld en ik loop met een vreselijk gevoel rond. Vanmiddag las ik haar mailtje dat ik op moet houden en dat er geen discussie mogelijk is.

Ik lijk wel een stalker

Ja, die kant worden toekomstige werklozen opgeduwd. Tenminste als ze er nog voor willen vechten om nog een kans te krijgen. Zo zit de maatschappij in elkaar. Den Haag beslist en de gewone burgers vechten om het behoud van hun baan. Zover is het nu al gekomen en ik overtref mij dat ik zo vasthoudend ben. Dat ik eigenlijk niet meer bang ben voor leidinggevenden. Dit heb ik gewonnen de afgelopen twee en een half jaar. Ik kan beter voor mijzelf opkomen, maar ik merk dat het in dit geval totaal geen nut heeft.

Toch merk ik mijn kracht

Ik ben duidelijk sterker geworden. Waar ik eerst zo assertief bij de psycholoog ben, kan ik dit nu ook  in het dagelijks leven toepassen en dat is heel goed. De onderwerpen die we uitgediept hebben spelen zich nu af en ik hol niet als in het begin naar hem toe, helemaal overstuur of doorgedraaid en het niet meer zitten bui. Ik heb geen moment de behoefte gekend om een nieuwe afspraak met hem te maken.
Dit komt ook zeer zeker door het schrijven. Hier bij jullie op Xead. Ik kan mijn hart luchten en het leidt enorm mijn gedachten af.

Vechten wordt aanvaarden

Om achterover te leunen en het allemaal maar laten gebeuren. Ik kan het niet en ik zal vechten tot de laatste minuut. 2012 zal klinken en op dat moment ben ik mijn leuke baan kwijt.
Maar ik heb nog dagen en ik zal vechten om gerechtigheid, terwijl ik weet dat ik niet tegen Den Haag opkan, want ja, daar zit het euvel, met de naam de bezuinigingen. Toch moet ik dit artikel enigszins aanpassen en het vechten kan ik beter gaan veranderen in het aanvaarden. Ik heb immers alles gedaan wat er in mijn macht lag. Waarom zou ik het verder opnemen tegen de leidinggevende?

Zoeken en inschrijven

Tja, ik ben mij nu aan het inschrijven bij verschillende bureaus enz. maar voor mijn gevoel sta ik er niet achter.  Ik wil het ook niet! Misschien door het niet realistische aanvaarden, van je ligt er echt uit. Zelf zou ik het zoeken beter uit kunnen stellen na 1 januari, maar zo ben ik dan ook weer niet. Ik wil dat mijn bedje gespreid is, op ieder moment en ik wil zekerheid. 

De tegenstrijdigheid

Zal er voor zorgen dat de sollicitatie gesprekken niet goed gaan, omdat ik het NIET wil. Omdat ik de komende breuk niet kan aanvaarden. Dit geeft zoveel onrust in mijzelf dat ik er eigenlijk gek van word. Dit wil ik kunnen zeggen op 1 januari 2012. Kom bij mij, je hebt er alles aan gedaan wat in je mogelijkheid lag. Rust nu maar even uit en daarna zien we verder.
We zijn immers een stip, een moment en ik weet van mezelf dat ik er over heen zal komen. Wel met een illusie armer, maar met een dosis ervaring meer. 

Ik heb niet verloren

Ik besef dat ik nooit meer zal verliezen, die tijd is geweest. Natuurlijk voel ik me wel heel naar, maar dat hoort erbij en dit is logisch. De veertien nachten afwerken en dan is het gedaan. En ik weet, er liggen zoveel ouderen, terminale mensen op mij te wachten. Als ik wil zal ik geen moment zonder werk hoeven te zitten. Maar ik zal deze baan waarbij ik de onmogelijkste dingen midden in de nacht opgelost heb, nooit meer kunnen vergeten.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.