Dit is een vraag van een Alzheimer patiënte.

 

 

Een Alzheimer patiënte botste op weerstand van artsen toen zij aangaf dat zij op tijd uit het leven wilde stappen. Het verhaal van een lijdensweg.

Ineke melde zich enkele jaren geleden aan bij de psycholoog omdat zij heel erg veel problemen had met haar geheugen. Ineke voelde namelijk zelf al aan dat het niet goed zat. Zij was zelf werkzaam in de zorg en wist dat de ziekte Alzheimer soms al vroeg ( 58 jaar ) op een genadeloze manier kon toeslaan. Ineke vond echter nergens gehoor voor haar bange gevoelens, zijn botste iedere keer weer tegen een muur. Ineke kon namelijk nog heel goed een coherent gesprek voeren, zichzelf en haar huishouden onderhouden, dus het zou wel psychisch zijn volgens de huisarts en de specialist.

De twijfel :

Hierdoor ging Ineke ook twijfelen. Zij leefde alleen, had het nodige meegemaakt in haar leven en werk en volgens de boekjes kunnen eenzaamheid en stress ook tot dergelijke klachten lijden. Vaak is Alzheimer pas duidelijk als het te laat is. Maar voor Ineke was 1 ding duidelijk als zij wel Alzheimer had dan wilde zij op tijd uit het leven stappen. Waardig zoals dat heet, en met respect voor zichzelf, en niet hulpbehoevend verblijven in een verpleeghuis.

De stap naar de huisarts van Ineke :

Toen Ineke dit voornemen aan de artsen duidelijk maakte werd hun weerstand groter. Er moest eerst zekerheid komen, zeiden ze, dus werden er allerlei scans uitgevoerd, met helaas geen enkele eenduidige uitslag. Het kon Alzheimer zijn, maar zeker was dat niet. Althans voor de artsen niet maar voor Ineke was het wel duidelijk. Want zij begon steeds meer dingen te vergeten. Kleding aan tijdens het douchen,de wc niet doorspoelen, vergeten om toiletpapier te gebruiken, de hond vergeten uit te laten, afspraken niet nakomen en notities kwijt raken. Maar praten kon zij nog steeds als de beste, dus werd zij niet geloofd. Iemand die zo vlot en vloeiend en coherent uit haar woorden komt kan eenvoudigweg geen Alzheimer hebben.

De wil van Ineke :

Iedereen kende Ineke als een vrouw die heel goed wist wat zij wilde, en vooral wat zij niet wilde. En zo wist iedereen heel zeker dat zij bij de geringste zekerheid over de aanwezigheid van Alzheimer uit het leven zou stappen. En die zekerheid kwam voor haar toen zij in de spiegel zag dat ze dezelfde uitdrukking in haar ogen aan het krijgen was als haar moeder die ook aan Alzheimer was overleden, zo dement als wat. Die holle blik in de ogen, die kende Ineke maar al te goed. En dus vertelde zij haar huisarts dat er gesproken moest worden over een termijn, een datum.

Haar lijdensweg:

Toen is de lijdensweg voor Ineke pas echt begonnen, want de huisarts vond dat hij als arts diegene was die mocht beslissen over leven en dood, en niet de patiënt zelf. Zeker niet als die naar het oordeel van de arts nog te goed is. Dan mocht volgens hem euthanasie volstrekt niet aan de orde komen. De beleving van Ineke kwam daarbij helemaal niet aan de orde, alleen de medische criteria mochten gelden.

Hierdoor ontstond een onmogelijke situatie: zolang Ineke goed genoeg was, werd haar wens tot levensbeëindiging niet ingewilligd. Ineke moest wachten tot zij slecht genoeg was, maar dan kon zij haar wens niet meer kenbaar maken en kwam zij alsnog in een verpleeghuis terecht.
Ineke heeft doorgevochten en na een maandenlange strijd afgedwongen dat zij werd geholpen. Nou ja helpen de procedure werd haar niet duidelijk gemaakt. Ineke wist alleen dat zij zelf haar drankje moest drinken. Wat er in het drankje zat wilde de huisarts niet vertellen, gelukkig de apotheker wel. De huisarts stelde de afgesproken datum ook nog een keer uit omdat hij naar een cursus moest, kennelijk niet realiserend hoe het voor Ineke moet zijn geweest om klaar te zijn voor de dood, alles geregeld te hebben, en dan nog een hele week extra moeten wachten.

 

Beslissing :

Iedereen begrijpt dat de hulp bij euthanasie bij een beginstadium van de ziekte Alzheimer ( en andere fataal aflopende ziekten ) een ethisch en emotioneel complexe aangelegenheid is. En het zal ook allemaal beslist erg belastend zijn voor de betrokken huisarts. Maar uitstellen terwijl de patiënt en haar naaste eindelijk klaar is en vrede heeft met de aanstaande dood?

Ik vind persoonlijk dat de uiteindelijke beslissing nooit bij een ander ( bijvoorbeeld de huisarts ) kan liggen. Tenminste als de patiënt redelijkerwijs in staat geacht kan worden te weten wat er aan de hand is. Maar ja wie ben ik, wettelijk is hier nog erg veel onduidelijkheid over.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.