Ze lacht als zot naar de gieren en dat grijpt haar naar de strot...

Maar ik... ik zal geen twee keer gaan

Ze lacht als zot naar de gieren en dat grijpt haar naar de strot...

in haar fladdert zijn ziel
als dansend rookgordijn
dat gedragen op de wind
voor altijd bij me zal zijn

en bij verdriet, fluistert hij zacht
toekomst, verleden of heden
gekregen, gegeven - gegaan
de dood is niet te ontleden
het is een menselijke traan
die vallend op zwaartekracht
het gemis zal onderstrepen
maar ik...
ik zal echt geen twee keer gaan

Kou

Nee, tweemaal wordt er niet gestorven. Niet bij dood althans....in leven misschien, maar dan vooral op de momenten waarop het verdriet in leegte zichzelf overschreeuwt tot een minpunt waarop de tranen bevriezen en pijn geen pijn meer is, maar een loze kale vlakte. Een vlakte die geen heuvels, dalen of obstakels kent omdat het zicht uit de ogen is verdwenen en je beseft dat je niets anders dan dood bent. Dood bij leven omdat je gevoelloos de kou opslokt.
En kou is dood.

Eigenlijk triest, beseft ze, want hoe doods kun je een leven leven als de dood domineert en wil blijven domineren? Als dat waarvan je met heel je hart gehouden hebt niets meer terugstuurt over sms.
De oude berichten nog wel daar...opvraagbaar en in zekere zin tastbaar, maar op nieuwe vragen of mededelingen geen antwoord meer.

De gedachte aan de sms'jes laten haar voelen dat er weer gevoel is. Dat ze toch niet bij de levende doden hoort, maar leeft met de dood omdat deze nog zo vers is.

Ook zo'n vreemde woordspeling. Hoe kan de dood vers zijn?
Is deze vier dagen na aankoop houdbaar en geopend nog eens drie dagen extra in de koelkast?
Een koeling zal zeker nodig zijn om de dood koudbloedig dat afscheid af te dwingen.

Ach, hoe vreemd is de dood in te kleuren als men vindt dat deze behoort tot een ongrijpbare duisternis waar geen aards denkend wezen de vinger op kan leggen.

Smartsms

Hij...ja, hij weet het, maar hij stuurt niets terug en dat terwijl zijn familieleden hem begraven hebben met zijn smartphone.

Ook zo absurd.... voedt de aarde met een accu,welke in overvloed de toch al zo vervuilde aarde ten onder zal laten gaan...zoals zij...zij die daar liggen.
Maar ach...wie is zij om te veroordelen. Om haar vraagtekens te zetten bij de vragen die net zo dominant zijn als zijn abrupte dood.
Ze is nauwelijks iets... niets meer dan een zandkorrel op een stukje strand waarvan er op de wereld zovele zijn.
Ze weet het niet...al weet ze wel dat hij zijn smartphone roerloos naast hem zal laten liggen in de kist.

Zijn smartphone - met alles daar nog in. Haar sms'jes, haar telefoonnummer - zelfs haar foto.
Maar hoe bruikbaar is die foto? Als zij verouderden misschien wel in een berimpelde versie zal toetreden tot een rijk waar hij dat aardse verouderingsproces niet meegemaakt heeft.
Is er dan herkenning?

Het zijn vragen. Zinloze vragen in de momenten waarop gevoel door de doodse bevriezing sijpelt. Net zo snel dat het voorbij is. Dat ze gehard vloekend bidt in een weg die opeens zover van het hare ligt.

Zoek me niet

En dan is het zonde van de energie om te zoeken. Te zoeken naar de persoon die ze was, want wie ze was is verloren in het zijn - het zijn van haar ikje die bij het keiharde nieuws dat insloeg als een bom, haar al had laten sterven.
En gevoelloos koud lacht ze. Lacht ze omdat de dood niet heersen mag. Maar is het niet arrogant om de dood te willen ondrukken?