Iedereen heeft wel combinaties die niet bij elkaar passen. Dit is er zo één voor mij.

 

Luci en brommers: bad karma

Iedereen heeft wel combinaties die niet bij elkaar passen. Dit is er zo één voor mij.
Alles waar een motor op zit en harder gaat dan een fiets is voor deze persoon een uitdaging.. En dan komt Ed Naab met eens schrijfopdracht over verkeerszaken en schrijft over brommers..
Laat ik daar nou ook een rijke ervaring mee hebben; sterker nog ik durf mij hierin zelfs ervaringsdeskundige te noemen. Mijn rijkunsten op dit edele staal bestrijken inmiddels een hele historie of beter een brommer-tijdlijn. Van de Solex, Tomos, Mobylette, Puch tot en met de hedendaagse scooter. You name it, ik heb erop gereden..

 

Let je goed op, bel je als je er bent

Van huis uit heb ik meegekregen erg goed op te letten in het verkeer. Dat in de betekenis van ogen in de rug, gespitste oren, opperste concentratie enzovoort. Mijn eerste fietslessen gingen heel bewust over defensief fietsen. Ik werd daar zelfs wel een beetje in gedrild en niet zonder reden. Het zusje van mijn moeder werd voor de deur doodgereden toen het zusje twaalf jaar oud was .Dat laat sporen na, diepe wonden die altijd blijven bestaan en dat draag je als ouders en opa en oma dan ook over. Verkeersangst werd een deel van mij, net zoals mijn moeder bellen als ik door het verkeer naar huis ga en thuis kom.

Grenzen zoeken

Ouders kunnen hun kinderen nog zo goed alles uitleggen; kinderen doen hun eigen ding toch wel en zoeken altijd de grenzen.
Mijn twee jaar oudere broer, van toen twaalf was dan ook een heuse avonturier. Op brommertjes rondscheuren deden er wel meer van onder de zestien in de buurt, maar met zijn twaalf lentes was hij er zogezegd erg vroeg bij. Een hoop herrie in de poort een grote knal en daar lag mijn broer. Achtervolgd door de politie welteverstaan. Hij dacht wel even tussen de poortjes door te steken. Niet dus...

 

 

Imitatiegedrag

Imitatiegedrag is mij natuurlijk in het geheel niet vreemd. Ik was er wel wat later mee. Net 14 en een paar vrienden van boven de 16 waren aan het brommer rijden in een park. Lekker irritant met open uitlaat enzo; dat kon toen nog allemaal. Hartstikke stoer vond ik dat natuurlijk dus in no time besteeg Luus zo'n brommer. Het was zo'n prachtige solex; die Kreidler vonden ze niet zo aan mij besteed. Het eerste rondje ging ik met een slakkengangetje, maar na dat rondje had ik de smaak te pakken en ging ik los en trok de Solex door naar zijn absolute topsnelheid. Mijn laatste rondje zou een ereronde worden! De wind waaide door mijn haren, ik vond het prachtig. Tot de volgende bocht; ik ging zo hard dat ik die bocht niet kon nemen; dus belande ik in de rozenstruiken. Mijn eerste brommer-auw-ervaring.

 

 

Ah, mag ik effe...

“Ah Fred, mag ik rijden...Toe nou : ik zal echt voorzichtig doen.”
“Oké dan...”
Ik, voorop op de Tomos, met zo'n ape-hanger stuur. Helemaal stoer, ik had zelfs een zwarte leren jas aan en voelde mij zo'n born to be wild type. Ik geloof dat er nog geen helmplicht was , dus met wapperende haren scheurde ik met die Tomos, met Fred met langere wapperende haren dan mij, achterop, door de straten van het Heemsteedse.
Nou heb ik dus een vaag soort verkeersprobleem. Als ik harder ga dan een fiets, dan mankeert er iets aan mijn reactievermogen. Ik zie de dingen wel aankomen, alleen het reageren dan wel participeren daarop, ontbreekt mij dus volledig.
Er komt een kever van rechts; ik zie hem aankomen hoor; ik denk nog: ik moet remmen...  Maar de impuls van die gedachte naar mijn handen om daadwerkelijk te bremsen ontbreekt bij mij.
Dus... Knal...
De Tomos in die mooie glimmende rode kever geparkeerd. Het wiel van de auto reed over mijn voet heen..  Mijn tweede brommer-auw-experience.
Het waren nog fijne tijden toen, het leven lonkte en burgers kwamen elkaar tegemoet.
De bestuurder van de auto hadden we dan ook binnen 5 minuten uitgelegd dat Fred toch echt  reed. Luus was nl. nog geen 16 toen. Zo regelde je dat in die zoete oude tijd.

 

Brommer kopen? Welnee die ruil je..

Ik hoefde eigenlijk nooit een brommer te kopen,na mijn eerste gekochte brommertje. Ik ruilde ze gewoon voor een ander.
Sterker nog, ik kan dus best wel onderhandelen... want...
Ik heb een keer een Mobylette geruild voor een Toyota. Ja inderdaad een auto.
Helemaal blij waren we er mee, want we gingen op vakantie naar Hilversum waar we met vrienden een huisje hadden gehuurd.
De vriend, waar ik overigens die ruil mee gedaan had, reed in zijn legerjeep en wij dus in die afgetrapte Toyota, dat dan weer wel. U begrijpt, mijn toenmalige vriend reed.. want autorijden is echt nooit iets geworden met mij.
Heerlijk aan het toeren in de buurt daar. Dat duurde dus één dag, want wij troffen de koninklijke Marechaussee op ons pad. Tja, we reden dan ook om de hoek bij Soestdijk..
Dat waren dus geen soepele jongens, en jee, die auto was ongekeurd. Een bekeuring van 100 gulden rijker werd ons deel.

 

Blad op de weg, regen en een brommer..

Datzelfde mobyletje was helemaal goed voor mij. Ik werkte bij een tandarts in Bennebroek en kwam uit Schalkwijk. Tussen de middag had ik altijd anderhalf uur pauze en kon ik heen en weer naar huis tuffen. Zo ook in de herfst, bladeren op de straat, samen met regen... Dus echt blond, hou ik daar geen rekening mee. Wist ik veel dat dat zo glad was...
Ik maak een schuiver, kom neer in het relatief zachte blad op  het wegdek.. Pffff denk ik nog dat valt mee. Dat duurde dus maar even, want toen begon de uitlaat van de brommer toch echt in mijn been te branden... Mijn derde brommer-auw-ervaring.

 

Een brommer die wegwaait 

Een andere keer had ik met mijn Mobylette de grootste moeite tegen de wind in te komen. Ik reed tussen hoge flats door en daar kwam het brommertje niet meer vooruit.
Ikke slim, dacht ik, dus kruip een telefooncel in om mijn vriend te bellen of hij mij op kon pikken. Ik heb hem aan de telefoon en zie mijn brommer door een fikse windvlaag meters hoog door de lucht vliegen..

 

We gaan met de tijd mee....  Scooterlucy

Later in 97 kocht ik een scooter. Ik woonde in een dorp Spaarndam en dan kon ik snel op mijn werk in Halfweg zijn. Als je Spaarndam uitreed en je kwam onder het viaduct door scheelde dat altijd een paar graden. Na het viaduct was het immer bitter koud. In de winter betekende dat gladheid op onvoorziene plekken. Vooral in bochten en ik in de modus van niks in de gaten eet tomaten.
Dat betekende voor mij dus jaarlijks minimaal een brommer-auw-ervaring erbij.
Na zo'n ervaring nam ik dan weer een behoorlijke periode flink gas terug. Dat betekende bij vorst dat ik op mijn scooter, door fietsers ingehaald werd...

 

Leuk doen op scooter?

Het was snikheet en op zondagmiddag gezellig op Ruigoord in de stal een borrel gehaald. Zo heet dat ik mijn helm niet opgedaan had, want over die boerenlandweggetjes wat kan er gebeuren. Enfin, ik had geloof ik misschien wel twee borrels op en stond op de treeplank van mijn scooter met mijn kont te draaien om mijn vriendje te provoceren. Dat ging dus niet goed, want in de bocht waren werkzaamheden geweest; er lagen steentjes; daar ging Luus dus, op haar snufferd. Zonder helm.. met als gevolg een tweede kin, 2 blauwe ogen want mijn bril was mijn gezicht in geslagen en van boven tot beneden zat ik onder de schaafwonden.

 

Luus op de fiets en een scooter als tegenstander

Ook al weer geen combinatie. Onderweg naar mijn werk (sep 2009) werd ik frontaal geramd door een scooter die met een gangetje of 70 de bocht om kwam blazen.
Ik zag hem aankomen en dacht nog...dat was het...  Ik vloog door de lucht, op wonderbaarlijke wijze kwam mijn rugtas onder mijn hoofd terecht. Ik zag de wereld op en neer schuiven, het leek of mijn hoofd tegengehouden en opgeheven werd, en kwakte met mijn rug op het beton. Afgevoerd door de ambulance, ingebonden op een brancard. Op diezelfde brancard ga je dan ingebonden door de röntgen. Testen gedaan en na een uur of drie mocht ik gaan. Niets aan de hand...
Ik bleef klachten houden dus naar de eerste hulppost op een avond. Niets aan de hand, gewoon de pijnstillers slikken; komt goed.
Het werd alleen maar erger; ademen kon ik bijna niet meer. De dokter gebeld. Of ik daarheen kon komen. Nee, dat kan niet, dit moet een huisbezoek worden. Maar maar....  het duurde uren. De huisarts kwam, luisterde naar mijn longen, zette een metertje op mijn vinger en meldde dat ik onmiddellijk naar het ziekenhuis moest. Weer röntgen, dit keer zonder ingekapseld te zijn. 4 gebroken ribben die door mijn longen gegaan waren; een klaplong, een bocht in mijn ruggenwervel en een borstbeen die 5 centimeter naar voren was gekomen. Ik had dus een tweede tiet onder mijn linkerborst. Zeer kunstig weggewerkt door een gyropractor overigens.. Om een lang verhaal kort te maken.. een jaar gerevalideerd en voortaan voor altijd pijn en vrolijk aan-het-door-therapeuten.. Ik wil ooit weer eens rechtop kunnen lopen.

 

Mijn oma werd doodgereden door een scooter

Twaalf jaar voor ik zelf door de lucht vloog ging mijn oma een gebakje halen. Er zou een vriendin op bezoek komen. Mijn opa was net drie maanden daarvoor overleden en mijn oma pakte heel dapper de draad van haar leven weer op. Vooral haar geloof hield deze vrouw zo sterk en geregeld had ze bezoek of ging zij zelf op bezoek. Een zeer kwieke dame was mijn oma, gereformeerd en bijzonder vroom. Twee keer naar de kerk op zondag en voor iedere maaltijd werd er uit de bijbel gelezen en gebeden. Altijd tip top gekleed, afgemaakt met een koninklijk hoedje. Ze hoefde vanaf het bejaardentehuis alleen maar naar de overkant , naar de banketbakker. De overkant zal ze nooit halen. Op het zebrapad werd ze aangereden door een scooter die minimaal tachtig reed. Ze kwam met haar hoofd op de stoeprand terecht en haar schedel knapte. Ze was op weg om een gebakje te halen, net zoals haar twaalfjarige dochtertje, die indertijd ook onderweg was voor gebak voor de visite. Mijn moeder heeft mijn oma nog gezien in het ziekenhuis en zag daar haar moeder met een kapot hoofd net zoals zij als kind het hoofdje van haar zusje onder de vrachtwagen gezien had.. Kort daarna overleed mijn oma.
Mijn moeder ging later de kamer in het bejaardentehuis leegruimen. In de kledingkast van mijn grootmoeder vond ze het zondagse jurkje van Nellie, haar zusje.
Keurig gewassen en gestreken in het plastic. Vijftig jaar lang had mijn oma dat jurkje bewaard en gekoesterd. Ze zijn nu weer samen, aan de andere kant.. 

Ja, Luci en scooters: bad karma

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.