Op sterk aanraden van mijn psych en gezeur van Yrsa, voel ik mij gedwongen om onderstaand waargebeurd en absoluut niet overdreven pomp-drama-verhaal met u te delen.

Loop naar de pomp!
 

Na de westernacties in de donderdagnacht met wilde achtervolgingen en beschietingen op de A1 en de A6 was de politie genoodzaakt de A1 af te sluiten tot ‘s morgens negen uur. Voor mijn persoontje kwam deze actie neer op een autorit van vier uur om op mijn werk te komen. Maar mij hoor je niet, heel Nederland had er last van dus ik leg mijzelf er meteen bij neer. (doch… de stempel is wel gedrukt voor de rest van de dag)

Op de zaak een extra kop koffie in mijn mik en het incidentje was snel vergeten.
Door die toestand van de ochtend had ik geen zin gehad om te tanken dus ik moest dat meteen op de terugweg doen. Ik heb een hekel aan tanken! Waarom weet ik niet, de mogelijke oorzaak kan luiheid zijn, of wellicht het feit dat ik elke vier dagen voor 65 euro in de tank gooi zonder dat ik reisvergoeding krijg … daar zit ook wel een stukje frustratie, jawel, ik overdrijf een keer niet, ben er eigenlijk pislink over als ik er nog over nadenk.

Dus ik ben het zonnetje in huis, werkelijk waar.
Met frisse tegenzin ging ik dus naar een pomp waar ik de vorige keer ook al problemen had met mijn pasje. Waarom ik daar dan naar toe ga? Tja, dicht bij en mijn tank is leeg! Bij die pomp moet je het pasje in de gleuf steken, je pincode geven en dan geeft hij aan dat je de gekozen brandstof kan tanken. Na drie pogingen om mijn pasje kenbaar te maken aan dat domme apparaat, kan ik na tien minuten eindelijk de felbegeerde slang pakken (hmm dit klinkt bijna erotisch maar geloof mij, ik heb niets met dat ding)
Gelukkig heb ik mijn auto strak geparkeerd voor de pomp want enige rek zit er niet in de slang. Ook het ‘erin steken’, schijnt opeens moeilijk te zijn. Even denk ik dat het niet past. Als ik erin knijp begint er iets te kreunen (nogmaals: niet erotisch!) en ik geef er een lichte trap tegen aan, niet dat dit helpt maar het voelt goed. De teller geeft in vertraagd tempo aan dat er daadwerkelijk diesel in mijn auto aankomt dus ik moet geduld hebben.
Geduld is niet mijn sterkste kant.
Ik kijk weer naar de teller, er zit nu voor twintig euro in en mijn arm krijgt last van verkrampingverschijnselen. De slang is vies, ook dat nog. Ik heb met beide handen die pomp aangeraakt en ik zit onder de smeerzooi. Ook mijn witte sjaal is niet meer wit en tot mijn schrik zie ik een vieze veeg op mijn peperdure jack! Dertig euro geeft dat stomme ding aan en ik heb het ermee gehad.

Ik wil die slang uit mijn Saab halen en hij wil niet.
Hij wil niet! Ben ik blond? Jawel, maar dat doet nu niet ter zake. Nog eens proberen dan maar. Nee, muurvast. Het stoom komt inmiddels uit mijn oren (oké, neus in dit geval).Ik loop naar het winkeltje en meteen meld ik aan die jonge knul dat dit echt de laatste keer is dat ik hier tank. “Ja, ik kan er ook niets aan doen, dit is niet onder ons beheer”, zegt hij. Ondertussen gaat hij proberen om met geweld die slang uit mijn auto te krijgen. “We hebben hier wel vaker problemen mee”, zegt hij nog.

In gedachten ben ik al een garage of een brandweer aan het bellen….
Jawel hoor, los! “Fijn”, zeg ik, “en mijn handen, kan ik die ergens schoonmaken?” Ik kan meelopen naar binnen en we lopen naar achter. Tussen een berg rotzooi zie ik een wasbak met een zeeppompje erop. Ik druk op die pomp en de kop valt eraf. Nog altijd oplossing denkend, pak ik het flesje om dan maar knijpend enig zeep in mijn handen te krijgen. Zo werkt dat blijkbaar niet, er komt niets uit. De jongen monteert de kop weer op het flesje en jawel, ik krijg zeep. Ik wil de hete kraan opendraaien en er komt geen water uit.

“Waar hangt de f*camera”, roep ik uit! “
"Nee, we hebben hier geen heet water, alleen koud”.
Ik draai de kraan open en ik ben blij dat het er nog net vloeibaar uitkomt, het water is één graad of zo. Mijn handen zijn acceptabel schoon, ze geven niet meer af en de stank is verdwenen.
Ik zeg hem dat hij er inderdaad ook niets aan kan doen en ik bedank hem. Ik steek mijzelf hiervoor een enorme veer in mijn reet omdat ik mij zo goed kan beheersen terwijl ik een red alert code heb zoemen in mijn hoofd en ik loop terug naar de auto.

Ik ga daar echt nooit meer tanken.
De file staat gelukkig weer op mij te wachten.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.