Verliefdheid. Waarom geven we er aan toe?

Verliefd zijn. Een chemische reactie die irrationeel en primitief is. Verliefd zijn werkt verslavend en is een heerlijk gevoel. Iedereen is wel eens verliefd geweest, iedereen had wel eens vlinders en iedereen heeft wel eens dagen gedacht aan een iemand in het speciaal.

Maar hoe kan het, dat als we weten dat het slechts een chemische reactie is, we er alsnog massaal aan toegeven. We weten dat er een grote kans bestaat dat de verliefdheid zal afnemen en verdwijnen. Maar waarom geven we toe? Waarom durven we ons zo kwetsbaar op te stellen? Waarom beginnen we vrijwillig aan iets wat kan eindigen in dagen – wat zeg ik, weken - lang verdrietig zijn, kilo’s aankomen en elke ochtend uren voor de spiegel. Want wees eerlijk, de eerste keer dat we onze ex zien willen we er allemaal verbluffend en beeldschoon uit zien.

Bewezen is dat verliefdheid verslavend werkt. Dit betekent dat je elkaar snel mist en zoveel mogelijk tijd samen door wil brengen. Maar is deze verslaving niet net zo erg als zoveel andere verslavingen. Zoals roken en drinken. Misschien is de lichamelijke schade niet aanwezig, maar psychische schade is minstens zo erg. En door deze psychische problemen kunnen andere verslavingen ontwikkelt worden.

Zijn wij dan bereid zo ver te gaan voor ook maar een nihil kansje op ‘de ware’. Oh, laat me niet beginnen over ‘de ware’. Geloven dat er slechts één iemand op de hele wereld rondloopt die ons gelukkig zou kunnen maken maakt mij in een klap depressief. Ik heb drie relaties gehad - weliswaar allemaal beëindigd met het zojuist benoemde huilen, aankomen en tutten – die mij op dat moment erg gelukkig gemaakt hebben.

Momenteel zit ik in mijn vierde relatie, en ook nu geloof ik heilig dat ik oud kan worden met deze man. Hij maakt me ongelooflijk gelukkig. Hij is de man met alle eigenschappen waarvan veel mensen zeiden: "Dat is wel erg idealistisch, Lins. Je legt de lat veel te hoog."
Hij heeft een mooie lach. En mooie ogen. Hij is geestig. En intelligent. Hij maakt mij gelukkiger. En mijn leven een stukje mooier. En. En. En.
 

Wat kan ik doorslaan over hoe geweldig hij wel niet is. Pagina’s zou ik kunnen vullen moet hoe adembenemend mooi hij is. Mijn mening, want dat blijft uiteraard persoonlijk. Sommige mensen houden van kort haar; sommige van half lang haar. Ook is hij geestig en intelligent. Dat vind ik niet, dat is zo. Dat vindt iedereen, dat kan niet anders.

Ik dwaal af.. waarom begin ik weer aan een relatie die op het eerste oog geweldig blijkt te zijn? Wie zegt dat ik over een halfjaar niet weer huilend in mijn bed lig met de welbekende repen chocolade, wijn en slechte films om me te troosten. Ik ontdek dat ik altijd zelfmedelijden krijg op deze momenten. Ik heb altijd extreem met mijzelf te doen, wat me nog verdrietiger maakt uiteindelijk. Toch weet ik me elke keer weer te herpakken – wat niet meer dan logisch is, mannen zat! – en kom ik er altijd een stukje wijzer en sterker uit.

Misschien is dat wel de reden waarom we elke keer weer kiezen voor een relatie. Kiezen voor de mogelijke pijn aan het eind van een geweldig liefdesverhaal. Misschien zijn we wel zo ingesteld dat we de risico’s en verslavingen toelaten om uiteindelijk een fout te begaan en hier van te leren. Als dit zo is moet ik toegeven dat er makkelijkere – en veel minder verdrietige – manieren zijn om te leren. Maar wat werkt er nou beter dan praktijk ervaring.

''Here in the valley of indecision,
I don't know what to do,
I feel you sliping away,
I feel you sliping away,
I'm losing you,
I'm losing you.''
John Lennon – I’m losing you
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.