"Dit meisje van 14 is weg gegaan nadat er huiselijk geweld plaats heeft gevonden bij haar thuis. Ze probeert haar moeder over te halen om ook bij haar vader weg te gaan. Aan haar vader, richt ze haar woede. "

Lieve papa & Mama,

Dit is het laatste bericht dat jullie van mij gaan krijgen. Jullie willen toch niet naar mij luisteren. En doen mij alleen maar pijn. Ik weet dat jullie mij als vermist op hebben gegeven. Maar ik heb zelf ook al contact gehad met de politie. Ik zal voor beide een stukje schrijven. Ik hoef geen reactie, ik ben klaar met jullie.

Lieve mama,

Waarom heeft u mij nooit beschermd tegen papa? Waarom liet u het gebeuren? U was altijd een voorbeeld voor mij. Van u hield ik. Nu is het te laat. Jij kiest voor papa. En wilt niet naar mij luisteren. Ik zit nu veilig. Nu word ik niet meer geslagen mama. Zodra u ruzie maakte met papa stuurde u mij weg. Want u wist dat als ik in de buurt bleef papa mij zou slaan. Waarom gaat u ook niet weg mama? Hij is niet goed voor jou. Papa is niet lief. Alsjeblieft mama ik hou van u, maar ik kan niet met die man leven. Ik wil u zien, ik wil u knuffelen. Mama ik heb u nodig.

Natuurlijk snap ik wel dat het moeilijk is voor u om bij papa weg te gaan. Maar wilt u echt zo verder leven? Jullie leggen de ruzie bij. Het gaat twee weken goed en jullie krijgen weer ruzie. Mama dit kost u nog uw leven. Ik wil u nog niet kwijt. We hebben nog zoveel te doen. Samen shoppen, samen uit eten. U moet nog oma worden later van mijn kinderen. Mama dit kan zo niet meer.

Papa slaat u ook, dat weet ik. Maar is dat het leven dat u wilt? Is papa belangrijker? Ik vraag u niet te kiezen tussen papa en mij. Dat kan niet. Maar ik kies er voor niet meer met hem in een huis te wonen. Ik weet dat ik pas 14 ben. Maar ik heb nog wel een hele leven voor me. Lieve mama het spijt mij.

Hallo papa,

Ook aan u zal ik een stukje schrijven. Ik doe het liever niet. Want ik wil niks met u te maken hebben. Waarom doet u mama en mij zoveel pijn? Waarom blijft u niet van de drank af? Papa, ik weet niet veel tegen u te zeggen. Ik ben boos. Zodra u ruzie had met mama moest u het op mij af reageren. Meerdere keren heeft u mij geslagen, meerdere keren tegen de muur geduwd. Blauwe plekken en bloed. Het deed u niks.

Heeft u wel van mij gehouden? Of had u liever mij niet gehad? Dan had u mij toch ter adoptie kunnen doen? Dan had ik nu een beter leven gehad. Door u ben ik getekend voor het leven. Moet ik weer opnieuw beginnen. U moet gestraft worden papa, niet ik. Ooit zult u boete voor wat u mama en mij aan gedaan hebt.

Alleen maar vragen. Dat is wat ik heb voor u. Natuurlijk zal ik er nooit antwoord op krijgen. Ik hoop dat u snel in ziet dat het zo niet verder kan. Politie heb ik ook al verteld wat er gebeurd is. En zij gaan mij helpen papa. Ze snappen dat ik niet meer naar huis wil komen. Maar snapt u het ook?

Meer ga ik ook niet aan u schrijven. Zoek geen contact met mij. Ik wil niks meer met u te maken hebben. Papa, ik haat u.

Lieve papa en mama,

Jullie dochter gaat jullie verlaten. Zodra jullie deze brief gevonden en gelezen hebben zit ik op een veilige plek. Het spijt me dat ik niet aan jullie eisen voldoe. Dat ik gezegd heb dat ik bij een vriendin ben nu. Ga haar niet bellen, daar ben ik niet. Waar ik ben horen jullie later. Nu niet. Ik wil eerst rust.

Lieve mama, ik hou van u.

 

Liefs jullie dochter, Anne.

 

Dit is een brief die echt geschreven is. Ik ben zelf niet de hoofdpersoon. Maar het is wel een hele bekende van mij. Kindermishandeling, en huiselijk geweld is het thema.

(c) Anvanya

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.