Een droom die maar niet in vervulling wil gaan kan iemand blind maken voor het geluk dat binnen handbereik ligt.

'Lieve mama, wat ik je wilde zeggen is dit ...'

Na de toneelopvoering van Assepoester op Scholengemeenschap Zeezicht waarin haar dochter Stella de rol van Assepoester had vertolkt, werd Francine Varen benaderd door een haar onbekende man.
‘Ik ben Maarten Bode, de vader van Ben, ofwel kabouter Sufkop. Ik werk als art director voor reclamebureau: “Wishes” en ben op zoek naar een meiske van een jaar of negen dat reclame kan maken voor merkkinderkleding. Ik heb met verbazing en bewondering gekeken naar het natuurlijke acteertalent van Assepoester en kreeg uw persoon aangewezen als haar moeder, dat klopt naar ik mag hopen?’
‘Zeker’, zei Francine aangenaam verrast, ‘ik ben Francine Varen, de moeder van Stella. Maar wat is de bedoeling?’
‘Morgenmiddag twee uur beginnen we bij ons op het reclamebureau met de audities, eigenlijk waren we al volgeboekt maar ik zou uw dochter er toch graag aan willen toevoegen, ze is echt een groot talent. Van uw dochter wordt gevraagd een tekst van een vel papier op te lezen voor een zaaltje met publiek. Het publiek bepaalt mede voor welke kandidaat wij gaan. Ik vermoed dat uw dochter een goede kans maakt gekozen te worden. Het zou het begin kunnen zijn van een grote film- of toneelcarrière mevrouw Varen. Menig groot actrice is via een reclamefilmpje aan haar carrière begonnen. Heeft u daarvoor belangstelling?’
‘Belangstelling is wat zachtjes uitgedrukt, een droomwens zou daarmee in vervulling gaan.’
‘Leuk om te horen.’ Maarten haalde uit zijn diplomatenkoffer een A4-tje en overhandigde dat aan Francine. ‘Dit is de tekst die uw dochter moet voorlezen, achterop staat de route naar ons reclamebureau. Oefen een beetje met haar op de presentatie en dan zie ik u morgen graag met uw dochter op het reclamebureau verschijnen. Ik zal uw naam toevoegen aan de kandidatenlijst. ‘Tot morgen’, Maarten schudde Francine de hand.
‘Ja, jazeker, we zullen er zijn!’

Francine dacht na hoe ze Stella kon overhalen aan de auditie mee te doen. Op de woensdagmiddag ging Stella het liefst naar het schopveld in het park om te voetballen. Niet dat ze er iets van bakte, Stella was een sukkeltje op het gebied van sport. Haar grote talent was leren en acteren, maar Stella verkoos een klungelige manier van sport bedrijven boven acteren. Alleen nadat ze Stella een nieuwe fiets had toegezegd, wilde ze de rol van Assepoester wel spelen. Nu moest ze iets zien te bedenken om Stella over te halen te auditeren voor die reclamespot. Maar dat was niet de enige hobbel die ze moest nemen, ook haar nuchtere man Jan moest ze zien te overtuigen, dat zou nog niet meevallen!

Haar moeder Christina had voor de avondmaaltijd gezorgd omdat Francine pas laat in de middag met Stella van de toneeluitvoering thuis zou komen.
‘Zo’, zei Jan toen ze aan de eettafel zaten, ‘hoe vond je het om voor publiek toneel te spelen Stella?’
‘Geen bal aan. Ik vond het een verloren dinsdagmiddag. Ik had liever gewoon in de klas gezeten. Maar ja, dan had ik geen nieuwe fiets gekregen!’
‘Iemand nog een balletje gehakt?’ vroeg Christina.
‘Graag oma’, zei Stella die altijd een gezonde eetlust had.
‘Als je nog iets voor me wilt doen, heb ik een leuke verrassing voor je Stella.’
‘Wat voor verrassing?’
‘Je mag dan een hele nieuwe garderobe uitzoeken.’
‘Kleding bedoel je! Daar heb ik niets mee, dat weet je toch. Jij vindt kleren belangrijk, ik niet!’
‘Wat zou je dan graag willen hebben?’
‘Een moeder die niet eeuwig en altijd zeurt over mode, filmsterren en soapseries.’
‘Wat heb je nu weer voor Stella bedacht?’ vroeg Jan met een lange zucht.
‘Ik ben gevraagd Stella morgenmiddag te laten auditeren voor een rol in een reclamefilmpje over kinderkleding. Dat zou voor haar de start van een prachtige carrière kunnen zijn.’
‘Francine, onze dochter is pas negen, een kind! Kinderen moet je vooral kind laten zijn. Jij wilt haar op negenjarige leeftijd in een volwassenenrol duwen! Dat auditeergedoe kun je vergeten, caprice?’
‘Ieder meisje droomt ervan filmster te worden en Stella krijgt een unieke kans aangeboden dat te bereiken! Ze gaat morgen auditie doen, punt uit!’
‘Jij droomde ervan filmster te worden, jij wilt jouw dromen via Stella alsnog verwezenlijken, onverschillig wat Stella daarvan vindt! Ik laat het leven van onze dochter echt niet door jouw mislukte idealen kapot maken! Heb je wel aan Stella gevraagd wat zij daarvan vindt?’
‘Stella wil alleen maar stoer doen door te zeggen dat ze geen filmster wil worden. Van ouders mag worden verwacht dat zij de belangrijke beslissingen voor hun kinderen nemen. Als we Stella nu niet motiveren krijgt ze daar haar leven lang spijt van. Is dat wat jij voor Stella in petto hebt, een leven vol onvervulde dromen? Als dat zo is ben je een vader van lik mijn vestje Jan!’
De sfeer aan tafel werd om te snijden. ‘Stella!’ riep Jan met stemverheffing, ‘wil je morgen auditie doen of niet?’
‘Ik wil voetballen’, zei Stella met een benepen stemmetje, ‘meer niet.’
Christina sloeg een arm om Stella’s schouders. ‘Jullie zouden je moeten schamen om een kind zo van streek te maken!’
‘Als het om haar toekomst gaat dan mag dat best’, zei Francine hooghartig. ‘Dat eigenwijze secreet weet nog niet wat goed voor haar is. Ze gaat morgenmiddag naar de auditie en doet daar stinkend haar best, punt uit!’
‘Wat zullen we nou beleven!’ Jan stond woest op en gaf Francine met zijn vlakke hand een lel in het gezicht. ‘Dit is om de hysterie uit je kop te laten verdwijnen achterlijke trut!’ schreeuwde hij.
Francine nam haar bord eten ter hand en smeet dat naar Jan die dat tegen zijn borstkast kreeg. ‘Dit is mijn antwoord lul!’
Stella begon te huilen en hield zich aan haar oma vast. ‘Stop! Stop met ruzie maken! Ik ga morgen wel mee als jullie geen ruzie meer maken!’
‘Jullie twee moeten je de ogen uit de kop schamen’, zei Christina, ‘en jij helemaal Francine! Wat een vertoning heb je er weer van gemaakt!’
Francine hoorde de verwijten niet. Ze had alleen maar gehoord wat ze wilde horen, Stella had toegezegd auditie te willen doen. Ze zou als moeder van een gevierd actrice alsnog in de media verschijnen, op tv met spotlights op haar gericht. Roddelbladen zouden jaloerse leugens afdrukken om de roem van haar dochter te ondermijnen. Vergeten was de klap in haar gezicht. ‘Ik ben trots op je, echt! We moeten nog wel de tekst doornemen die je morgen moet voordragen.’
‘Stella’, riep Jan wanhopig, ‘niet doen!’ maar hij wist dat hij het pleit verloren had.
‘Geef die tekst maar aan mij’, zei Christina, ‘ik neem die wel met Stella door. Als ik dat aan jou overlaat krijgt dat kind alleen maar nachtmerries.’
Francine knikte en gaf haar moeder de A-4. Die vetrok met de huilende Stella aan haar hand hoofdschuddend uit de kamer.

De wachtkamer bij reclamebureau ‘Wishes’ zat vol moeders die trots vertelden over hun acteurstalent. De kinderen keken nukkig voor zich uit en zaten te klieren. Het viel hen aan te zien dat ze liever elders wilden zijn. Spelen met vriendjes en vriendinnen in plaats van in een wachtkamer vol babbelende moeders wachten op iets dat ze niet wilden hebben.
Stella had zich aan haar oma vastgeklampt, van haar moeder wilde ze niet veel weten. Francine merkte dat niet, ze dacht terug aan lang vervlogen tijden en de kansen die ze had gemist.
Eén voor één werden de moeders met hun dochters geroepen een zaal binnen te gaan. Later zag je de moeders met tranen op het gelaat en hun dochter aan de hand het pand gehaast verlaten. Moederdromen waren niet vervuld.

Een hittepetit op veel te hoge hakken riep hun naam, of ze maar binnen wilde komen om te auditeren. Stella werd meegenomen achter de coulissen voor een laagje make-up en goede raad.
Op de voorste rij waren plaatsen vrijgehouden voor de begeleiders van het kindertalent. Francine en haar moeder namen daar verwachtingsvol plaats

Na tien minuten werd het zaallicht gedoofd. Gevolgd door een spotlight liep Stella naar voren en maakte bij de microfoon halt op de plaats. In haar hand hield ze een A-4 en begon daaruit voor te dragen.

‘Lieve mama, wat ik je wilde zeggen is dit,

Hier sta ik dan jou te wezen, je ziet me niet als dochter op het podium staan,
je kijkt ziende blind naar vleesgeworden dromen van hoe jij was als kind.
Jij wilt in de spotlights staan en maalt niet om mijn wensen.
Maar ik wil mijn eigen dromen kunnen dromen zonder invulling van jou als kind.
Ooit zal ook ik dromen van hoe was als ik een andere richting was gegaan.
Ma, gun mij een toekomst met mijn eigen dromen, gedraag je niet als dromendief,
kijk niet achterom, daar valt niets te halen, kijk naar wat je nu bezit.
Ik zal er altijd voor je zijn maar zal verdwijnen als jij mijn leven de jouwe wilt laten zijn.
Koester je dromen dan doe ik dat met de mijne.

Je liefhebbende dochter Stella.’

‘Was het zo goed oma? Oma, ik vroeg u wat!’

Het zaallicht ging aan. Oma troostte Francine die onbedaarlijk huilde, haar ogen waren geopend door de smeekbede van een kind.