Gisterenavond overkwam mij iets wat me een fantastisch gevoel gaf na een lange dag werken. Ik was die ochtend vroeg opgestaan nadat ik de avond er voor erg laat naar bed was gegaan. De boekpresentatie was erg gezellig. Doortje schreef er een geweldig stuk over. Toch kon gisteren het gevoel niet op. Ik werd zeer aangenaam verrast!

De rugtekst van mijn boek:
“Je kunt van alles schrijven over het lijden aan een psychische aandoening. De vragen die dan bij mij opkomen zijn: Hoe is het om met zo iemand samen te leven? Wanneer komt het besef dat je vergeet jezelf te zijn? Wanneer mag jij als partner je eigen keuzes maken? Of heb je die vrijheid al, maar durf je niet? Stap in dit verhaal en voel hoe het is om samen te leven met een Borderliner. Word even, net als ik, meegezogen in dit leven, zonder dat je in de gaten hebt dat je jezelf bijna verliest. Laat de ervaringen die ik heb gehad anderen helpen de ogen te openen. Sjoerd de Jong.”

Na een heerlijke film die ik gisterenavond met mijn lieve Nienke zat te kijken kon mijn nieuwsgierige duim toch even mijn mailbox checken op mijn mobiel. Even op facebook en daarna nog even op Twitter wat reclameren. Tot mijn verbazing zag ik iets waardoor mijn avond al helemaal niet meer stuk van kon gaan, namelijk:
“Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf. http://bit.ly/rC0UQU #recensie #borderline @BangerSistersnl”
En zoiets heet dan een tweet! Nou tweet ging het in mijn oren! De stoom kwam er uit! Ik wist niet hoe snel ik moest gaan kijken op de site van Bangersisters! Ik keek mijn lieve Nienke aan en die zag al aan mijn drukke “duimbezigheden” dat ik vast iets aan het doen was wat te maken had met mijn boek. Ze keek me al bijna aan met een blik van: “Kon je het weer niet laten om met je boek bezig te zijn? Kon je niet even je nieuwsgierigheid bedwingen?” Nee, sorry schat. Nu lukt dat echt even niet!

We keken samen naar de tekst en die begon met de rugtekst van mijn boek. Daarna stond een mooie beschrijving van wat borderline inhoudt. Erg verduidelijkend moet ik zeggen. Grietje, de schrijfster van deze recensie, heeft mijn boek gelezen en haar reactie op het verhaal was als volgt:
“In "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf" beschrijft Sjoerd de Jong zijn leven met Maaike, een Borderline patiënt. Een leven dat zich af lijkt te spelen als een wervelstorm van gevoelens en emoties. Constant inspelende op de gevoelens van Maaike. Maaike die de grenzen van het leven opzoekt, van de top van de berg naar de diepte van de leegte. Als je als empathisch mens samenleeft met een Borderliner voel je haarfijn aan hoe de stemming is op dat moment en stel je je in op de ander. Met steeds de gedachte: hoe ga ik met de situatie om? Hoe houd ik het hanteerbaar?
Doe je dit langere tijd dan komt het moment dat je jezelf af gaat vragen: waar is het punt geweest dat ik mijzelf verloren ben? En kom je voor de keuze te staan: ga ik hier mee verder of kies ik voor mijn eigen leven? Op het punt dat de Jong voor zichzelf kiest, besluit hij dit boek te schrijven als afsluiting van zijn periode met Maaike.”

klik hier voor de recensie op "Bangersisters"

Hoe mooi kan een recensie zijn? Hoe mooi kan het zijn om zo’n uitgebreid artikel over je eigen boek te lezen? Dat streelt je ego! Ik was zo laat op de avond helemaal van de wap! Ik liep als een kip zonder kop door het huis met mijn dikke duim op mijn mobiel geplakt. Dat moest even rond getwittert worden natuurlijk! Nienke keek me al na en wist al hoe laat het was. Ze was blij voor me en ze ging een sigaretje draaien zodat ik de ruimte had om mijn wandeling door het huis af te maken. Een dikke kus volgde toen ik mijn jas aan had en besloot de honden nog maar een laatste keer te laten plassen en poepen, stelletje viespeuken die beesten! Ik heb een Jack Russel en een Labrador, een heerlijk stel bij elkaar. Het is me alleen nooit gelukt ze aan te leren hoe ze zindelijk moeten zijn op een toilet en hun billetjes moeten afvegen met vochtig toiletpapier. Ze krijgen gewoon dat vervelende plakkertje niet los van de verpakking! Daar kunnen die beesten toch niets aan doen?

Toen ik klaar was met mijn zenuwachtige getwitter kreeg ik ineens een geweldige ingeving. Tijdens de film lagen we languit op de bank met een grote zak strooigoed tussen ons in. We zochten de snoephartjes uit en lazen elkaar voor wat er op stond: “Gaaf”, “Zoen”, “Cool”, “Sexy”, “Super”, waren wat woordjes die te lezen zijn op die hartjes. Je kent ze wel, mierenzoet en keihard, maar toch blijf je er van eten! Hoe romantisch kan het zijn?

“Liefde is: Samen hartjessnoepjes tussen het strooigoed lezen!”

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.