Opnieuw 4 gedichten van mijn hand, Moeras, Hopen hoop, Mijn geest en nieuw land.

Moeras

Gevonden dacht ik het geluk te hebben
Keer op keer een stralende zomer
Overgaande in de herfst
De winterkou deed alles verstommen
Maar blaadjes verschenen weer
Een euforie ik heb het weer
Meester in mijn hart
Dansend op de top
Beginnen mijn tenen te lijden
Mijn knikkende knieën houden niet meer
Mijn benen zakkend in moeras
Een zuigende kracht houd mij aan de bodem
Sla mijn handen naar de hemel
Houvast een worsteling om te ontkomen
Uitgeput vol modder op de kant
Een poel des verderfs ontkomen
Zoek een pad er tussendoor
Aan gene zijde zoekt mijn geest zijn rust
Donkere wolken verstoppen het licht
Schaduwen kronkelen door de bomen
Omfloerst kijk ik rond
Een gat zoekend in de duisternis
Het licht het is er niet
de modder maakt het zwaar
een overtuiging maakt zich meester
van mijn witte ziel
zoek kalmte van het water
het wassende medicijn
het bruin druipt langs mijn lichaam
een huid verschijnt
zo zacht zo liefelijk zo kwetsbaar
een genot om naar te kijken
een oplichtend geheel
Ik volg mijn huid tot eindbestemming
Huid aan huid leg ik mij neer
Opnieuw in overtuiging
Het geluk te hebben gevonden
Tot bewijzen zich wederom opstapelen
Verzand in heb volgende moeras

Hopen hoop

Door puinhoop omringt
Pak ik de bezem
Ruim op en maak schoon
Niets nodig wat er is
Slechts warme vodden
Een vasten schoont van binnen
Spoelend met wat vocht
Geen wensen geen grote dromen
Een ziel in vree
Vuurvliegjes zenden lichtjes
Als bakens in de mist
Aanschouw de dans
Van vliegende lichtjes
En negeer de duisternis er om heen
Hopen hoop
Geluk te vinden
Koester ik mijn schone huis
Daar uit de hemel valt opeens
Een klavertje vier in mijn schoot

Mijn geest

Woorden vliegen om mijn oren
Ik wil ze niet meer horen
Luister naar de stem in mijn hoofd
Heb er altijd steevast in geloofd
Wie weet wat jij nodig hebt om te overleven
Zijn het de mensen die alles aan je willen geven
Of is het jou geest
Die jij zo lang hebt gevreesd
Naar wie je nu eindelijk durft te luisteren
Die nog slechts hoeft te fluisteren
Schreeuwen hielp hem niet
Maar nu je hem ziet
Hoor je alles wat hij te zeggen heeft
Voel je je niet langer bevreesd
Hij heeft gelijk altijd al gehad
Hij was het dove oor slechts zat
Hield zich uitgeput tijdelijk stil
Maar nu je eindelijk luisteren wil
Is hij aanwezig als nooit te voren
Laat zich in alle toonsoorten horen

Nieuw land

Gevangen achter glazen spelonken
Doven door de jaren alle vonken
Een oog zo blauw en helder
Zat verstopt in een donkere kelder
Een blik gericht naar buiten
Een tsunami niet te stuiten
Vernietigd alles wat is opgebouwd
In wonden water met zout
Een nieuwe beschaving zal herijzen
Een veerkracht om te prijzen
Zolang er leven is, leef dan door
Zet de richting naar voor
Laat je niet wegspoelen
Blijf het leven tot in het diepe voelen
Ontworstel aan oude rituelen
Onderschat niets het zijn er zo velen
Doe het niet even doe het constant
Bouw op het nieuwe onstane land