Gebeurtenissen die vast liggen in je geheugen, als een film en als een rode draad meegaan kunnen niet gescheiden worden, ook al zou je dit soms willen

Licht en donker

Zullen elkaar altijd opvolgen
wanneer je denkt dat daar het licht is
vertroebeld je zicht tot soms dichte mist
en voelen we ons verbolgen

het leven is nooit enkel licht
maar ook nooit enkel donker
nee, het golft op en neer
telkens maar weer

het leven van bergen en dalen
zetten we om in verhalen
de tranen mogen stromen
totdat we tot rust zijn gekomen

nu is het donker
straks is het licht
de donkerte wordt dan verlicht
zien we weer het uitzicht
van verlangens, van dromen
die mogelijk uit zullen komen

De verloren film

De film

Ik ben in slaap gevallen terwijl ik naar een film kijk. Ik spoor mezelf aan, om regelmatig deze film te bekijken om zodoende te kunnen ‘'helen'' wat ik meegemaakt heb.

Tranen in mijn ogen

Terwijl ik het laatste stukje van de film zie, het is zwart wit, komen de tranen in mijn ogen.
Ik zie een vier jarig meisje en de boze tante in de gang in het oude huis.
Er staat een koffer en tante wijst hiernaar. ‘'Luister naar wat ik zeg, ga niet vooruit en niet achteruit, maar blijf zitten en hou je mond'. Het meisje voelt naderend onheil, zal tante werkelijk weg gaan, zal ze in de steek gelaten worden?
Tante opent de buitendeur en heeft al één voet over de drempel gezet.
Het meisje begint heel hard te huilen en smeekt, ‘niet weggaan''.
Tante zet de koffer neer en loopt naar het meisje toe. Haar vinger gaat heftig heen en weer en ze snauwt, ‘' oké, voor deze ene keer blijf ik, maar ik ga weg als je maar enigszins kind durft te zijn''.

Beelden raak ik niet kwijt

Ik rol de film op in mijn hersenen, in mijn hart, maar ik raak de beelden niet kwijt.

Naar de hersenchirurg

Ik besluit naar een hersenchirurg te gaan en besluit mij over te geven aan het experiment wat al een poosje in Nederland uitgevoerd wordt. Ze snijden een stukje geheugen van de hersenen af en zo raak je van je jeugdtrauma af.
Ik lig op de operatietafel en ik word onder narcose gebracht. Vlak voordat ik helemaal weg ben, passeert de film zich nog één maal. Het zal de laatste keer zijn en ik geef me er helemaal aan over.
Wanneer ik na een paar uur wakker word, voel ik me leeg. Waar ben ik, wie ben ik?

Alle traumatische gebeurtenissen

De dokter buigt zich over mij heen en zegt, zo mevrouwtje, ik kwam zoveel traumatische gebeurtenissen tegen dat ik mij genoodzaakt voelde om uw hele geheugen te verwijderen. Nu kunt u met een schone lei aan een zorgeloos leven beginnen, zonder angst, zonder flashbacks.
Ik voel me naakt en alleen.

Mijn indentiteit is weg

Het stukje wat juist bij mij hoorde en mijn identiteit bepaalde is weg. De film is eruit, ik voel me verloren, want ik weet heel goed, dat alles wat je meegemaakt hebt een stukje van jezelf is, hoe erg het geweest is.
Zelfs de mooiste stukjes zijn uit mijn hoofd, de madeliefjes, de seringenboom, het voetbal waar ik zo van hou.
Ik smeek de dokter om mijn geheugen weer terug te plaatsen, maar hij zegt dat hij de film weggegooid heeft.
Ik voel mij in een diepe put weg zakken en het wordt zwart voor mijn ogen.