Maar elk vaarwel is een nieuw begin!!!

 

Al heel vroeg in ons bestaan worden wij geconfronteerd met de noodzaak om afscheid te nemen. Bij de geboorte maakt het nieuwe kind zich los van de moeder, als baby groeit door naar peuter enz.

Zeker als volwassene raken wij gehard in dit voortdurende proces. Tot helaas letterlijk de dood erop volgt. Gelukkig maken de meesten mensen onderweg meer dan voldoende mee om het leven aantrekkelijk te maken. Elke nieuwe levensfase kent zijn ups en downs en bijbehorende zorg. Kijk maar even naar het voorbeeld van tieners die hun eerste vriendje of vriendinnetje krijgen. Vaak zijn dit hun eerste spannende ervaringen met een vriendje. Dat houdt meteen een grote kwetsbaarheid in. Het is al moeilijk genoeg om van de puberwereld wat wankele stappen in de volwassen wereld te zetten. Komt daar een relatie bij dan wordt het allemaal nog een beetje ingewikkelder.

Het schrikbeeld van menig ouder is wanneer dochterlief in handen van een foute jongen b.v. loverboy valt, of dat zoonlief een meisje ontmoet die het niet zo nauw neemt met de vriendschap. De verleidingen van Alcohol, roken, drugs, gokken enz. Allemaal ervaringen die moeilijk maar heel belangrijk zijn in de verschillende levensfase. Uiteindelijk zal het een leerdoel zijn. Met schade en schande wordt men wijs zegt men.

Van De jeugd naar ouderen. In het nog steeds welvarende Nederland ontkomen wij er niet aan meer en meer te kijken naar de gevolgen van de vergrijzing. Niet alleen zorgt de vergrijzing voor steeds hogere kosten van het gezondheidsstelsel, maar ook neemt het besef toe dat we flink aan de bak moeten om de kwaliteit van leven waaraan wij gewend zijn op peil te houden. En wie is onder de huidige omstandigheden nog echt bereid om verantwoordelijkheid voor een ander te nemen, te zorgen voor iemand die dat zelf niet meer kan. De tijd dat het normaal was dat kinderen voor hun ouders zorgden, zoals die dat ooit voor hun deden, lijkt ver achter ons te liggen. Uiteraard heeft iedereen hier een eigen mening over en dat is ook goed. Ik zelf vind het heel belangrijk om respect te hebben voor de beslissingen die iemand neemt. Vaak komen deze beslissingen uit verschillende ervaringen in het leven.

Van Vergrijzing is het onontkomelijk geen grote stap naar het einde van een leven. Je zou wensen dat, als die stap dan toch komt, die ook echt na een vol en zinvol bestaan komt. Wreed genoeg is dit niet altijd zo. Patiënten die weten dat de dood aanstaande is, kunnen veel kracht en rust putten uit de wetenschap dat ook het laatste traject goed is geregeld. Thuis sterven is een wens die breed onderschreven wordt. Voor wie dat door omstandigheden niet mogelijk is, kan een hospice mogelijkheden bieden. En niet alleen voor de persoon zelf, maar evenzeer voor de omgeving. De mensen die achterblijven. Zo kan er zelfs in een trieste afloop nog een mooi einde voortleven.

Wat is een Hospice?
Een hospice is een instelling die is gespecialiseerd in terminale zorg en deze zorg levert in een huiselijke sfeer. Mensen die ongeneeslijk ziek zijn kunnen hier tot aan hun dood worden verzorgd. De meeste komen binnen met een levensverwachting van ongeveer 3 maanden. Heel soms gaan mensen vanuit het hospice toch weer terug naar huis, of naar een verpleeg of verzorgingstehuis. Dan gaat het vaak om oudere mensen waarvan de gezondheid na bijvoorbeeld een heupoperatie steeds verder achteruit gaat. Vaak eten zij niet of nauwelijks meer. Door de intensieve zorg in het hospice kunnen deze mensen uiteindelijk toch weer wat opknappen, waardoor ook de levensverwachting weer wat langer wordt. Het is dan beter om hen niet in het hospice te houden, ook omdat het niet prettig is om heel lang in een omgeving te verblijven waar je voortdurend met de dood wordt geconfronteerd.

Er zijn twee soorten hospices:

De low care hospices: Worden door vrijwilligers gerund. Thuiszorg verleent verpleegkundige zorg, de eigen huisarts is er voor de medische zorg.

De high care hospices : hebben eigen verpleegkundige en verzorgende en vaak ook een eigen arts in dienst.

Mensen kiezen voor een hospice omdat de zorg te complex wordt, hulp van de omgeving ( mantelzorg ) ontoereikend is, omdat ze thuis niet de juiste voorzieningen of voldoende ruimte hebben of omdat ze simpelweg niet thuis willen sterven. De patiënt kan zelf via de huisarts of vanuit het ziekenhuis een verzoek indienen voor opname. Het Centraal Indicatie Orgaan Zorg ( CIOZ ) toetst dat op criteria als ernst van de ziekte, prognose, woonomstandigheden en beschikbare mantelzorg. De zorgkosten worden vergoed door de AWBZ, de patiënt betaalt een eigen bijdrage naar draagkracht.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.