Stiefmoeder: Een toeschouwer in een gezin

Al lange tijd wil ik iets schrijven over het gezin waarin ik leef. Het moest iets grappigs en herkenbaars zijn. Ik ken dit gezin al bijna twee jaar. Eigenlijk ben ik een soort toeschouwer. De afgelopen twee jaar ben ik langzaamaan geïntegreerd in het gezinsklimaat van mijn vriend en zijn twee kinderen. De laatste maanden leef ik steeds meer met ze. Veel mensen bombarderen mijn dan als ‘ook een soort moeder’, het woord stiefmoeder vind ik na al die sprookjes ook niet echt een positief label, dus dan maar gewoon…Vera.

De eerste keer dat ik ze echt ontmoette en een paar dagen met zo door ging brengen was in de zomer van 2009. Als grapje ben ik uiteindelijk in Zuid-Frankrijk beland en daar hun laatste vakantiedagen doorgebracht. In die dagen ervoer ik hoe vreemd het is om zomaar aanwezig te zijn bij hun drie-eenheid. Met zijn drieën hadden zij hun maniertjes, hun grapjes, maar ook hun strubbelingen met elkaar. Zowel broer en zus vlogen elkaar zo nu en dan in de haren en ook vader en kind hadden met regelmatig discussies. Discussies waarbij ik dan maar wijselijk mijn mond hield.

Een van de dingen waar ik de kinderen in bewonderde is hoe goed ze voor zichzelf durven op te komen. Ze schromen niet hun vader te laten weten dat hij zich op een bepaald moment niet leuk gedroeg naar hun. Het zijn twee kinderen die hun mannetje staan en durven zeggen waar het op staat.

Daarentegen zag ik hoe mijn vriend hier rustig op reageerde. Hij respecteerde hun gevoel en de ene keer vond die hun commentaar terecht en de ene keer had hij geen idee waar ze het over hadden. Dan zij hij sorry en keek mij met vragende ogen aan.

De strubbelingen, die gaan totaal buiten mij om. Nogmaals, ik ben een toeschouwer. Ik kijk toe en meng mij niet in de (soms felle) discussies die soms in dit huis plaatsvinden. Dan sluit ik me werkelijk af van het geschreeuw en zo nu en dan gaat alles werkelijk langs me heen. Voor ik het weet zit er dan een kind voor straf op zijn kamer en is er straf uitgedeeld.

Bij tijd en wijlen ben ik scherp genoeg mij in te laten lichten door de toegelegde straf, om te voorkomen dat ik niet iets toelaat wat net door vaderlief ten strengste verboden is. Op dit moment zijn de kinderen nog bereid tegen mij te zeggen wat hun straf is, maar wie weet hoe lang deze service nog blijvende is.

Ik leef met drie mensen. Drie wezentjes die heel veel van elkaar houden, die gek zijn op elkaar en soms ook gek van elkaar worden. Hoe gek deze drie-eenheid ook op elkaar is, het voorkomt niet de botsingen tussen deze drie mensen. Wat mij dan ontroert is hoe snel het ook weer over is. Dan komen de knuffels en zit mijn vriend weer met een kind aan elke zijde voor de televisie. Als toeschouwer is dat een ontroerend beeld, waarbij ik mij soms wat alleen voel aan de zijlijn maar enigszins gelukkig dat deze drie mensen elkaar weer gevonden hebben.

Reageren?