In 1971 werd ik geboren in het Noorden van het land, Friesland om precies te zijn. Mijn ouders noemden me Foppe. Mijn vader zei vaak "Ja, dat hebben we zo gekozen omdat je ons zo gefopt hebt. Eigenlijk wilden we een normaal kind, maar toen kregen we jou!" Ik geloofde wel wat hij zei en soms vroeg ik me af of het iets te maken had met zijn drankzucht.

~Schreeuwlelijk…~

Mijn moeder kon zijn gepest en getreiter niet meer aan en liet ons, mijn vader en mij, al vroeg in de steek. Mijn vader, die nu geen controle meer had van mijn moeder, ging sindsdien helemaal los. Al vroeg moest ik alles alleen doen, waaronder ook zijn kots opruimen of zijn driften ondergaan. Ik wist niet beter.

Toen ik 25 was vluchtte ik de provincie uit en vertrok naar Amsterdam. In die stad moest je zijn hoorde ik. Ik studeerde, maar het leven leek me steeds zwaarder te worden. Op het moment dat iemand mij iets aanbood om alles wat te verzachten zat ik op mijn diepste punt, anders had ik nooit toegehapt. En toen ineens was ik verslaafd.

Ik vroeg wel eens om hulp, maar die was er niet voor iemand als ik. Tenslotte had ik zelf gekozen voor dit bestaan, ik had geen handicap ofzo, dus moest ik het ook maar zelf uitzoeken. Dat deed ik ook. Ik had gelukkig een baantje waar ik erg blij mee was. Tot mijn baas vond dat ik meer moest werken voor minder geld. Omdat ik dat niet accepteerde werd ik ontslagen.

Ineens had ik geen geld meer en toen ging het snel bergafwaarts. Ik kon mijn huis niet betalen, maar ik kreeg ook geen nieuwe baan. Ik begrijp het wel hoor, mijn uiterlijk schrok mensen soms af. Toch was ik diep van binnen lief, maar dat kon ik niemand meer laten zien. Ik werd mijn huis uitgezet en toen had ik ook geen recht meer op een uitkering. Geen huis geen uitkering, geen uitkering geen geld.

En zo kwam ik op straat terecht… Ik bedelde wat hier en daar en bracht mijn dagen door op mijn vaste stekkie op de Dam. Soms met een sigaretje, soms met een biertje, soms met allebei. Ik had wel veel last van mensen die afkeurend naar me keken en steeds vaker voelde ik me minder dan een rat. Als mensen mij voorbij liepen klampten ze hun tasjes vast.

Ik dacht Als ze toch denken dat ik een dief ben kan ik net zo goed echt gaan jatten, dan heb ik tenminste wel te eten. Want van het bedelen moest ik het niet hebben hoor. Ik mocht blij zijn als ik een euro ophaalde. En de vuilnisbakken werden ook zo gemaakt dat ik daar niks meer uit kon halen.

De daklozenopvang was te duur voor me. 17,50… Waar moest ik dat vandaan halen? Ik had niet eens een cent! Dus sliep ik vaak onder het monument op de Dam. En nu, nu is er iets vreselijks gebeurd! Ik kwam afgelopen week op de Dam en ineens stonden er allemaal mensen. Iedereen keek me aan alsof ik het vieste van het vieste was.

Ik kon mijn plek nergens vinden, en wat deden al die mensen hier. Ik voelde me onrustig. Ineens hoorde ik een trompet. Mensen roezemoesden met elkaar en ineens was het doodstil. Ik mompelde wat, want ik kan stilte niet verdragen. Toen keek een man achterom en die zei heel lelijk Doe eens normaal joh idioot!

Ik probeerde nog uit te leggen dat ik normaal deed, maar hij keek zo boos dat ik er helemaal zenuwachtig van werd. En die stilte duurde en duurde maar. Ineens hield ik het niet meer vol. Al die mensen die naar me keken. Ik wilde dat ze weggingen, weg van mijn plek. Ik gilde het uit. Gaaaaaaaaaaaaaaaaaa weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeg!!!

Wat er toen gebeurde weet ik niet meer precies, alleen dat ik enorm werd geslagen en geduwd. Een heleboel mannen sprongen bovenop me en iedereen gilde en rende, ik was doodsbang. Gelukkig werd ik snel meegenomen naar een stil plekje, maar hoewel ik eerst nog blij was, was dat al snel over.

Ik kreeg te horen dat ik meer dan 60 mensen had verwond. Ik??? Ik heb helemaal niks gedaan!!! Ik schrok me ook rot hoor, toen iemand brulde dat er een bom was! Maar wat heb ik daar mee te maken? Nooit ziet iemand me, nooit praat iemand met me en nu ineens heb ik meer dan 60 mensen verwond? Ik snap er niks van. Nee, ik begrijp er echt helemaal niks van. En ik heb zo’n spijt, zo’n spijt dat ik besta!

Ik heb begrepen dat het nogal een drama was, omdat er een Koningin aanwezig was. Mensen waren zo boos dat ze dachten dat ik haar in gevaar wilde brengen. Terwijl ik niet eens wist dat ze er was! Al met al heeft me dat ongeveer een jaar celstraf opgeleverd. Ik snap nog steeds niet waarom een beetje schreeuwen zo erg is, maar ze zullen wel gelijk hebben. Wie ben ik tenslotte.

Dan nog mag ik mezelf gelukkig prijzen. Hiernaast zit namelijk een knakker in de cel, nou die heeft ze niet allemaal meer op een rijtje hoor. Hij beweert dat de Koningin eigenlijk de Koningin niet is en dat ze helemaal geen recht heeft op de troon. Toen heeft hij een heuse waxinelichthouder naar de gouden koets gegooid. Ik heb ze horen vertellen dat hij pas echt gek is…