De volgende column is geïnspireerd op een verhaal dat ik onlangs las, van iemand die werd benadeeld door mensen van het type als ik hieronder beschrijf. Gelukkig was hij goed op weg hen van zich af te schudden.

Hebben jullie ze wel eens zien staan of zitten? Zag je hoe hun ogen stonden terwijl zij om zich heen keken? Hoe ze fluisterden en hun mond achter de hand verborgen? Dat ze vriendelijk glimlachten als een buitenstaander hen passeerde, terwijl ze nog geen seconde daarna, elkaar een blik van verstandhouding toewierpen? Ik heb ze gezien in elke sociale klasse. Hun beperking lijkt ongebonden aan welstand of komaf.

Ook heb ik ze evenveel gevonden in de verschillende leeftijdsklassen. De kleinsten stonden dan vaak met twee handen om hun eigen mond en het oor van de ander gevouwen. Iets groteren wisselden briefjes met elkaar uit, nauw oplettend dat niemand hen betrapte. Van het schoolplein tot op de bejaardenbankjes langs de vaart, zag je ze hetzelfde doen, met slechts een verschil in de bijkomende rituelen.

Zou het wellicht verveling zijn wat hen drijft tot het uitwisselen van de boze woorden in de schaduw? Ze hoeven per slot van rekening niet eens meer lijfelijk bij elkaar in de buurt te zijn. Hun stemmen worden digitaal gedragen over de glazentelefoonlijnen, met de snelheid van het licht. Ondertussen vullen zij hun geest met grote hoeveelheden beelden, die ze in hun kamer op de tv liggen te beloeren. Overal zijn zij bij, van bommen die hun doel treffen, tot het overlijden van bekendheden. Dit afgewisseld met het zien van een fijn assortiment aan producten en diensten, waarvan ze slechts een muisklik verwijderd zijn. De deurbel gaat en iemand van de nationale grootgrutter brengt ze hun boodschappen tot in de keuken. Zelfs hierover hebben ze te klagen, hetgeen ze ook doen zodra de bezorger z’n hielen heeft gelicht.

Ze verplaatsen zich, gewapend met een zak chips, naar hun veel bezochte plek aan het scherm. De ene hand omklemt de muis, terwijl de andere beschikbaar is voor het overhevelen van snacks tussen de zak en hun mond. De vele klikjes onthullen geheimen over anderen. Nieuw materiaal wordt gevonden. Oud materiaal wordt er aan toegevoegd. Dan is het tijd hun zogenaamde feiten te verspreiden. Via hun netwerk brengen ze het onder de ogen van wie het maar wil lezen. Heen en weer wordt er gereageerd en verondersteld, totdat niemand meer de waarheid van het verzinsel kan onderscheiden.

Zouden zij zich wel eens afvragen wat hun daden bij een ander kunnen aanrichten? Dat woorden soms nog meer pijn kunnen veroorzaken dan fysiek geweld? Dat anderen onverdraagbare feiten, maar soms meer nog leedvolle verzinsels niet over hen verteld willen hebben? Of zou dit juist het ultieme genot zijn dat ze zoeken? Een ander pijn doen is zo veel gemakkelijker dan geluk brengen. Vooral voor hen die het eigen miserabele leven liever niet onder ogen willen zien. Zij die afgunst hebben ten opzichte van wat anderen door creativiteit weten te bereiken. Zij die nooit tevreden zullen zijn. Zij die hun eigenschappen het liefst aan anderen spiegelen en nagenoeg altijd in hun afwezigheid. Zij die in het gezicht van de ander glimlachen, maar achter zijn rug op de grond spugen.

Moeten we dan misschien medelijden met ze hebben? Ze beklagen om hun beperkingen? Zij hebben zichzelf immers ook niet gemaakt. Het zijn meestal niet degenen die zich gelukkig mogen prijzen met een hogere intelligentie. Als mensen eenmaal zo laag zijn gevallen, dat zij slechts boven anderen kunnen uitkomen, door hen de grond in te trappen, hoe moet je dan nog aanijken tegen hun waarde. Zover mogelijk uit je leven houden en hopen dat integere mensen om je heen er niet op ingaan. Dit is waarschijnlijk de verstandigste houding. Een eenzijdige ontwapening. Zij zullen waarschijnlijk een andere prooi zoeken om aan te vreten. Leef vooral niet in de veronderstelling dat je ze terecht kunt wijzen of veranderen. Zij zullen ogenblikkelijk een slachtofferrol innemen en zich geen verwijt aantrekken, maar onmiddellijk naar een ander verwijzen. Zo leven ze verder, soms een tijdje in stilte.

Ik houd ze persoonlijk liever op enige afstand. Het is toch niet echt mijn slag mensen. Ik voel me ongemakkelijk in hun aanwezigheid en krijg soms last van plaatsvervangende schaamte. Niet dat ik me persoonlijk door hen bedreigd voel. Wie mij wil kwetsen zal toch echt tot de intimi moeten behoren. Hoe onderscheid je ze echter in aanvang? Zijn er signalen die voorspellend genoemd mogen worden? Eigenlijk maar weinig en daarom zul je jezelf moeten wapenen tegen verbittering. Iedere ontmoeting weer een nieuwe kans geven, om uiteindelijk niet alleen over te blijven, met het risico zelf ook zo te worden als zij.

Misschien moest ik het hierbij maar laten. Wellicht heb ik al teveel gezegd. Ik vind het eigenlijk toch niet zo leuk dat geroddel over ze. Bovendien zijn ze daar zelf veel beter in, dan ik hopelijk ooit zal worden!

Vinden jullie niet?!

© 2011 Nico Zomaar Iemand
 

Reageren?