Zijn het lastige kinderen of worden het lastige kinderen gemaakt?

Vaak krijg je te horen dat een kind moeilijk of lastig genoemd wordt. Het kind kan niet stil zitten, het kind wil niet luisteren, het kind is agressief, het kind toont geen respect, het kind vraagt alle aandacht, etc. Dat komt ons vast bekend voor. Met dat we tot de conclusie komen dat het kind lastig en moeilijk is, willen we weten wat het is. Wat heeft het kind? Welke stempel kunnen we dit kind opplakken? Is het niet veel fijner om ons af te vragen wat ervoor zorgt dat het kind agressief is en wat het kind dan helpt zodat het zich minder kwaad voelt? Vaak is het zo dat het kind gezien wordt door een psychiater, er een diagnose gesteld wordt en het kind medicijnen voorgeschreven krijgt. Die diagnose brengt ons doorgaans niet veel verder. De ene adhd-er is de andere adhd-er niet. Medicatie zorgt enkel voor symptoombestrijding, maar doet niets aan het geen dat het gedrag veroorzaakt. Misschien wordt er wel te veel van het kind gevraagd. Misschien moet het wel ergens aan voldoen, waar het simpelweg niet aan kan voldoen. Hiervan wordt hij of zij opstandig en dit uit zich in het gooien met spullen en het schreeuwen naar mensen om zich heen. Logisch. Dat gedrag wordt als lastig ervaren. Laat het het kind dit lastige gedrag tien keer zien, dan wordt het vanzelf een lastig kind. Een kind dat enkel niet kan voldoen aan de eis die er aan hem gesteld wordt. Terwijl het zo veel andere kwaliteiten heeft. Daar zou men de nadruk op moeten leggen. Oog voor het positieve, dat is waar het om gaat. Op die manier kunnen we kinderen een juiste dosis zelfvertrouwen meegeven. En vanuit hier kan het kind zich ontwikkelen. Wanneer het kind constant iets moet doen waar het zichtbaar moeite mee heeft en dan ook iedere keer tot de conclusie komt dat het weer niet gelukt is, ontwikkelt het faalangst en een negatief zelfbeeld. Een kind kan niet altijd in woorden aangeven waarom iets niet leuk is of waarom hij/zij daar moeite mee heeft. Nee, een kind laat ons dit zien met zijn gedrag. Door te stampen en te schreeuwen laat een kind zien dat het zich boos voelt. Deze boosheid heeft altijd een oorzaak. Daar moeten we naar kijken, die oorzaak moeten we aanpakken. Wat wij doen is het boze gedrag aanpakken. Op dat moment laten we het kind weten dat we het gedrag niet accepteren en dat het straf krijgt. Verder kijken we niet. Is het boze gevoel niet al een straf? Is het ''falen'' niet al moeilijk genoeg? Is het moeite hebben met het verwerken van prikkels niet al moeilijk genoeg? Het voelen van rusteloosheid? Chaos in het hoofd? Straffen is niet altijd te voorkomen en dat hoeft ook niet, maar het zijn geen lastige kinderen. Het zijn kinderen die bepaald (ongewenst) gedrag laten zien om ongenoegen te tonen. Om aan te geven dat ze ergens moeite mee hebben. Wij zijn er om ze daarbij te helpen, om ze in te laten zien dat fouten maken niet erg is. Dat alles niet perfect hoeft. Dat we begrijpen wat het kind zegt, zonder te oordelen. Dat we de kwaliteiten van het kind zien en oog hebben voor het positieve. Dat we hier de nadruk op leggen. Dat we het kind accepteren, maar het gedrag dat het kind laat zien niet altijd kunnen accepteren. Het zijn absoluut geen lastige kinderen!

Reageren?