Ik las een schrijfoefening, ga terug in je herinneringen, ga terug naar je verleden. Dat kan ik dacht ik, genoeg mee gemaakt.

Lang vervlogen tijden

Daar staat hij licht gekromd, een lange slungel, geen grammetje vet op zijn lijf. Een bos weerbarstige donkerbruine krullen rond zijn hoofd een snor siert zijn lippen. Verlegen kijkt hij in het rond. Verbaast door dat deze toch wat zielige vertoning mijn hart sneller doet slaan, een tederheid maakt zich van mij meester, voel vonkjes schieten in mijn ogen.  In stilte voor onze storm observeer ik hem even,  in de wetenschap, dat ik de rede ben dat hij hier zo verloren staat te wachten. Ik stap uit en nader, mijn geur snelt blijkbaar voor me uit. Ik zie zijn gezicht draaien, onze blikken verstrengelen zich. Mijn glimmende blik doet het licht aan in twee net nog doffe ogen. Het gevoel van onzekere eenzaamheid trekt zienderogen weg, zijn schouders rechten, benen komen in beweging. Ik aanschouw de groei en voel mijn lichaam zinderen van spanning nog twee meter en hij is voelbaar. Handen van deze prinses worden gekust, lippen van de herrezen adonis beroerd. Een week van leegte gaat over in een gevuld weekend. Samen als één vergeten we de realiteit.

Veel te kort onze tijd samen, vliegensvlug verdwijnt opnieuw mijn trein. Nogmaals laat ik deze vertrekken stel het verlaten gevoel nog even uit. Met tranen in mijn ogen kan ik er niet langer omheen en zwaai triest gedag. Ik kijk om een hoekje zolang het kan, zie hem opnieuw gekromd weer staan , dit ritueel zorgt voor ongewenst  fysieke verwijdering. Ik ga zitten tussen vrolijk gestemde passagiers, probeer hun pret niet te drukken. Zes dagen vijf lange nachten het aftellen opnieuw begonnen, tijdelijk vertoef ik elders om te studeren , stoom me klaar voor de maatschappij, vraag  me af of dit is wat ik wil. Droom van toekomstbeelden, wij samen slechts af en toe een weekend apart.

Een paar jaar later het afscheid niet langer ondraagbaar, onze samenzijn echter wel.  Verzwakt door kleine breukjes,  grote gebeurtenissen in ogen van toen, deed ons buigen en barsten.  Wie had kunnen vermoeden daar bij al die treinen, dat ons pad niet samen loopt tot in de eeuwigheid.  Deze onafscheidelijke combinatie twee namen verbonden in vele hoofden voor altijd uit elkaars zicht. Om het laatste hoekje heb ik niet meer gekeken, draaide mijn hoofd om in tranen, misselijkmakend verdriet dit zou niet zijn laatste herinnering worden.

Herpakt begin ik aan een nieuwe reis,  trots op dit afgesloten geschreven boek. Mooie momenten bewaard in foto’s,  geplakt in een dierbaar boek. Soms zie ik nog bekende krullen, de snor die is niet meer. De lange slungel nu een mooie man gesetteld en gezegend.   Soms verstrengelen onze blikken voor een kort onbewaakt moment, flitsen van beelden met afscheidstranen op een afstand van waardering. Een ontgroeiproces volmaakt, maken herinneringen weer levendig. Samen met de kinderen kijk ik in mijn boek vol zwart witte plaatjes. Ze vragen mij wie is die jongen, ik lach en vertel deels deze geschiedenis. Ze moeten lachen om zijn nu niet veel meer voorkomende naam en vragen dat had dus mijn vader kunnen zijn. Ik kijk in vier heldere blauwe ogen en tel mijn eigen zegeningen,denk aan wie ze zouden zijn geweest! Dit doet mij anders kijken naar deze verbroken relatie.

Het was een heerlijke jeugdliefde, mijn eerste serieuze relatie, voor zolang het duurde!

 

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.