Hoever gaat de medische wetenschap ?

De medische wetenschap heeft enorme sprongen gemaakt. Nog niet zo lang gelden was het een wonder als ouders in spe – na een echoscopie – een fotootje meekregen van hun ongeboren kind.

Tegenwoordig kunnen baby’s

al in de baarmoeder worden geopereerd. En wie weet, of vreest, dat haar baby ( erfelijk ) belast is met een bepaalde afwijking, zoals een spierziekte of een open ruggetje, kan haar ongeboren kind uitvoerig laten screenen. Sommige mensen vinden dit niet gepast. Andere zie het als een logisch gevolg van de nieuwste medische technieken.

Hoge verwachtingen :

Tegelijk met die vooruitgang van medische technieken neemt sinds 1950 het aantal kinderen per gezin af. Van het ene kind dat we krijgen ( of van die twee ), hebben wij dan ook hoge verwachtingen. Vroeger kreeg je een baby en hoopte je dat die gezond was, maar die vanzelfsprekendheid lijkt verdwenen. We kunnen het nu allemaal van tevoren onderzoeken. Dit kan soms wel lastig zijn. Zaken die vroeger vanzelf gingen, zoals de conceptie van een baby en de zwangerschap, kunnen nu door een hoop nieuwe technieken in hoge mate worden gestuurd. Soms levert dat enorm geluk op, maar soms komen aanstaande ouders na zo’n screening voor héél moeilijke beslissingen te staan. Het is dus een dubbel beeld.

Vrouwen stellen het krijgen

van kinderen uit, zij krijgen hun kind op latere leeftijd. Gemiddeld is de Nederlandse vrouw nu 29,5 jaar als zij van haar eerste kindje bevalt. In 1970 was dat nog 24. Het uistellen van de zwangerschap ( boven de 30 jaar ) is niet zonder medische gevolgen. De kans op een meerling neemt roe, net als de kans op een vroeggeboorte en het risico op een kindje met Syndroom van Down.
Uit onderzoek van het rijksinstituut voor volksgezondheid en milieu blijkt dat steeds meer vrouwen in de eerste maanden van hun zwangerschap een test laten uitvoeren om te kijken of de baby het syndroom van Down heeft of een open ruggetje ( spina Bifida ).

Een kleine kans

Voor stellen met kans op een erfelijke afwijking was er vroeger weinig kans op een gezonde baby. Maar vandaag de dag kunnen zij via IVF zwanger proberen te worden van een embryo die al is getest op die specifieke afwijking. Bij IVF worden één of meer eicellen buiten het lichaam bevrucht met zaadcellen, waarna de ontstane embryo ( ‘s ) in de baarmoeder teruggeplaatst worden. Op zich is dat geen nieuwe techniek, maar dat de embryo’s die geplaatst worden al getest zijn op de afwijking is wel heel nieuw. Maar er is nog meer mogelijk : een nieuwe vorm van embryo onderzoek kan de kans op erfelijke ziektes kleiner maken. In het onderzoek wordt de DNA opbouw van bevruchte eicellen bekeken, het is dus niet alleen gericht op specifieke ziektes. Daardoor kunnen meer aandoeningen vroegtijdig worden vastgesteld. Jaarlijks krijgen ruim vijfhonderd vrouwen te horen dat ze in verwachting zijn van een zwaar gehandicapt kind. Daarvan besluiten ongeveer 25 om het geboren te laten worden. Het grootste deel kiest voor een abortus.

Wat mij heel erg opvalt is :

Dat er door al die technische mogelijkheden een andere sfeer ontstaat. Ons denken en doen verandert, of eigenlijk veranderen wij als mens. Wij leren af om om te gaan met frustratie over dingen die niet lukken. Vroeger gingen heel veel dingen niet goed. Nu is dat nog steeds het geval, maar er is technisch veel meer mogelijk en daardoor vinden wij nu eigenlijk dat het er niet meer bij hoort om een gehandicapt kindje te krijgen. Dat de medische wetenschap zo veel vooruitgang heeft geboekt, is natuurlijk geweldig. Maar een gevolg ervan is dat wij wel voor keuzes kunnen komen te staan die bijna onmenselijk onmogelijk zijn vind ik. Is dat wel aanvaardbaar?

De meningen hierover zullen wel altijd verdeeld blijven.

Reageren?