De meeste mensen gaan niet veel om met mensen die misdaden hebben gepleegd. Toch zijn er velen. Je kunt ze overal tegenkomen. De ene misdaad is de andere niet en de misdadigers zijn ook heel verschillend. In mijn verhaal beschrijf ik het verhaal van drie misdadigers en mijn houding jegens hen.

Het woord misdaad

Het woord misdaad kan verschillende betekenissen hebben. In mijn artikel houd ik aan dat een misdaad een zware wetsovertreding is waarvoor een rechter gevangenisstraf kan opleggen.  De rechterlijke macht in Nederland spreekt in zo’n geval niet van een misdaad,  maar van een misdrijf.  In Vlaanderen wordt het woord misdaad wel gebruikt. Alhoewel een misdaad dus altijd een ernstige overtreding is, is er natuurlijk wel verschil tussen de ene misdaad en de andere. Voor mij is een misdaad vooral ernstig als er één of meer slachtoffers zijn. Zeker als die slachtoffers hebben geleden, want dat vergeten zij hun leven lang niet meer.

 

 

Maar nu mijn verhaal

 

Stijn

Tegenover me zit Stijn. Ik vind het een leuke jongen. Hij komt over als een goede lobbes. Zijn ronde gezicht lacht altijd. Zijn grote ogen lijken altijd te stralen. Vandaag moet hij verantwoording afleggen. Hij is een paar dagen niet naar school gekomen en is ook afspraken met zijn stagebedrijf niet nagekomen. Dat kan natuurlijk niet. Het lijkt alsof er een andere Stijn zit. Hij ziet bleek en het lijkt alsof hij op ieder moment in huilen uit kan barsten.

Stijn heeft ruzie gehad. Die ruzie is uit de hand gelopen en hij had zichzelf niet meer in de hand. Hij heeft iemand geschopt en geslagen. De ander moest behandeld worden door een arts. Samen met zijn ouders heeft de jongen aangifte gedaan en de politie heeft Stijn opgepakt. De mishandeling was ernstig. Stijn heeft in een politiecel gezeten. Nu, vier dagen later, schaamt hij zich dood. Hij snapt niet dat de situatie zo uit de hand is gelopen. Dat hij zich zo heeft laten gaan. Hij is ook bang voor de gevolgen.

Eigenlijk begrijp ik er ook niets van. Mijn sympathie voor deze jongen blijft. Dat komt waarschijnlijk ook, omdat ik zie hoe hij onder deze situatie lijdt. Ik heb het slachtoffer ook niet gezien. Steek ik mijn kop in het zand? Zou ik anders over Stijn denken als ik zijn slachtoffer zou zien of spreken? Ik vermoed, dat de jongen Stijns bloed onder zijn nagels uit heeft gehaald en blijf in Stijns goedheid geloven.

 

 

Jaap

Jaap heeft geen enkel diploma. Hij heeft op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen gezeten en net voordat hij zijn diploma zou behalen heeft hij een zwangere lerares zo had in de buik gestompt, dat zij haar kindje heeft verloren. Dit kostte hem zijn diploma. Het was niet de eerste keer dat hij in de fout ging. Op een gewone school was hij niet te handhaven en ook op de speciale school bedreigde hij geregeld leerlingen en docenten. Af en toe was dat ook verder uit de hand gelopen, maar de gevolgen waren nooit zo ernstig als bij de zwangere docente. Uiteindelijk kwam hij in een jeugdgevangenis terecht.

Jaap werd ouder en iets rustiger. Iets rustiger maar, want de onrust in zijn lichaam bleef. Toch kon hij gaan werken bij een speciale werkgever. Ongeschoold werk, maar hij kon meer. Zijn werkgever wilde dat hij een diploma haalde. Hij was toen 26 jaar, dus hij moest nog lang werken. Vol goede moed ging Jaap elke maandag naar school. De overige dagen werkte hij en in het weekend ging hij uit. In het begin ging dat goed. Toch ging hij steeds meer drinken. Onder invloed werd hij agressief. Dan daagde hij mensen uit. Vechtpartijen en problemen met de politie waren het gevolg. Hij praatte er graag over en was trots op zichzelf. Waarschuwingen hielpen niet. Het ging van kwaad naar erger. Het ging fout. Mensen kwamen door zijn toedoen in het ziekenhuis. Hij kwam opnieuw in de gevangenis en raakte zijn baan kwijt.

Ik ben nooit bang geweest voor Jaap. Hij vertrouwde me en vertelde me alles. Op school gebruikte hij geen drank. Ik ergerde me groen en geel aan de jongen. Hij maakte slachtoffers en was daar trots op. Hij genoot ervan als mensen bang voor hem waren. Ik vond hem ontzettend zielig en had medelijden met zijn slachtoffers.

Bert

Bert leerde ik kennen door een buurvrouw. Door haar verslaving was ze nogal geïsoleerd geraakt en ze vond het fijn als ik af en toe een kopje koffie bij haar kwam drinken. In een afkickkliniek was ze Bert tegengekomen. In eerste instantie vond ze hem eng, maar later was ze verliefd op hem geworden.

 

Bert is een grote man. Ik vind hem eng. Tijdens het gesprek zegt hij niets, maar blijft lezen. Af en toe eist hij koffie of iets anders. Mijn buurvrouw geeft direct gehoor aan zijn commando’s.

Mijn sympathie voor de buurvrouw bleef en ik schraapte al mijn moed bij elkaar om nog eens koffie bij haar te drinken. Gelukkig was Bert er niet, maar mijn buurvrouw vertelde zijn verhaal. Bert had zijn halve leven in de gevangenis gezeten. Tijdens een ruzie in een café had hij iemand gedood. Een lange gevangenisstraf was het gevolg. Daarna kreeg hij geen fatsoenlijk werk meer aangeboden. Met een gewoon baantje verdiende hij niet genoeg voor zijn dure hobby: cocaïne snuiven. Bert accepteerde het leven zoals het was. Hij genoot van de coke en als hij niet genoeg geld had, zette hij een kraak. Als hij dronken was, zocht hij nog steeds ruzie. Dat ging niet altijd goed. 25 jaar van zijn leven had hij inmiddels in de gevangenis doorgebracht. Ondanks dat alles hield mijn buurvrouw van hem.

 

Het gesprek werkte averechts. Het gevoel dat hij eng was werd bevestigd. Ik was doodsbang voor deze man en heb jaren geen koffie gedronken bij mijn buurvrouw. Ik voelde me slecht, want hij had niet bewust iemand gedood en het was al 30 jaar daarvoor gebeurd. Ik kon mijn angst toch niet overwinnen. Pas nadat de relatie was beëindigd is het contact met mijn buurvrouw weer hersteld. Buurvrouw heeft nog steeds 5000 euro van hem te goed.

Als ik iemand tegen kom, die volgens de wet een misdadiger is, ga ik dus af op mijn gevoel. Ik luister naar mijn intuïtie. Wellicht ga ik me een keer vreselijk vergissen. Ik hoop het niet. De tijd zal het leren. Gelukkig ben ik tot nu toe weinig misdadigers tegen gekomen. Het zou fijn zijn als dat zo blijft. Ik ben ook blij, dat ik nooit verliefd ben geworden op één van hen, zoals mijn buurvrouw, want dat lijkt me zo moeilijk.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.