Woensdag 30 april 1980. Een dag om nooit meer te vergeten. Het is al bijna weer 30 jaar geleden dat de inhuldiging plaatsvond van prinses Beatrix naar koningin Beatrix. De krakers scandeerden hun leuzen, zoals: Geen woning geen Kroning. En je raadt het al, ook ons peleton was die dag ingezet. De dagen ervoor moesten wij ook al het Amstel hotel beveiligen; immers werden daar de koninklijke gasten onder gebracht. Voordat ik weer doodop in mijn bed zou liggen, zouden er nog vele ernstige gewonden vallen aan beide zijden. In ieder geval had ik weer mazzel gehad. De dag begon met stralend weer

Koninginnedag
Iedereen was in een feeststemming en overal zag je de traditionele rommelmarkten. Toch werd er achter de politieschermen koortsachtig gezocht naar informatie over mogelijke acties van de kraakbeweging. Zij wisten dat  zo’n dag, als de kroning van Beatrix, natuurlijk ideaal was om aandacht te trekken, en dat lukte de krakers dan ook. Het begon al snel op het dak van hun bolwerk aan de Bilderdijkstraat. Daar schreeuwden ze, via hun megafoon, dat er geen Kroning zou komen omdat zij geen woning kregen. En ja hoor, wij moesten met spoed naar dat bolwerk en al snel zag het er zwart van de ME aan de ene kant en de krakers aan de andere kant. Ook kwam de ruiterij erbij en de hondengeleiders, de motordienst met hun zijspan, gevolgd door de waterwerper.
EN niet te vergeten de feest vierende bevolking tussen de kramen van de rommelmarkten.

Wat gebeurde er nog meer
Duizenden man politie, marechaussee en militairen moesten voorkomen dat de kroning uit de hand zou lopen door een ware opstand van de krakers. De binnenstad van Amsterdam werd een vesting, en er gold een pasjesregeling voor bewoners. Scherpschutters waren geposteerd op de daken en het luchtruim boven de stad was verboden gebied. Een veldslag werd het, met honderden gewonden en miljoenen guldens schade.

Taak van de politie
Er moest gezorgd worden, dat de krakers in ieder geval niet op de Dam zouden komen. Hoe dat moest gebeuren deed er niet toe; het mocht hoe dan ook niet gebeuren. Achteraf is dit gelukkig niet gebeurd maar vraag niet hoe. Kijk hiervoor op Google en je vindt veel informatie en foto's.
Wel hoorden wij via ons mobilofoon verkeer dat de collega's de dol geworden relschoppers maar net kon tegen houden op het Rokin. Daar zijn ook vele gewonden gevallen, waaronder de collega's op hun motor met zijspan. Koningin Beatrix heeft hen later bezocht in het ziekenhuis.

drager Inhuldigingsmedaille 1980
Er zijn 3240 medailles uitgereikt. . De honderden voor het bewaren van de orde ingezette politieagenten kregen ook een Inhuldigingsmedaille. Deze medaille werd niet uitgereikt bij een officiele plechtigheid, zoals dit tegenwoordig gebeurd bij b.v. de terugkeer van militairen van hun buitenlandse missie. Wij kregen de medaille op het distrctsbureau waar je dienst had.
Ik moest mij melden bij de adjudant en dacht wel, wat zou er nu weer zijn. De adjudant speelde het spel natuurlijk mee als ras Amsterdammer. Hij zei, Ben, ik heb  verhalen over jou gehoord! De gehele afdeling van adjudanten en brigadiers speelden het mee en keken ook ernstig. Dus mijn reactie was, hoezo adjudant. Zijn reactie was dat ik een koninklijke onderscheiding had gekregen en dat ik daarvoor even moest tekenen voor ontvangst. Hilariteit alom; want dat had ik al wel geleerd als noorderling. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Ennu, zei de adjudant, gefeliciteerd met je lintje en hier is de bijbehorende oorkonde.
De medaille heb ik jaren later militair laten opmaken, zoals op de foto is te zien.
Deze Inhuldigingsmedaille draag ik met trots want die heb ik echt verdiend.

Een ongeluk zit in een klein hoekje, het geluk zit in de rest.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.