Een eerste date. Het begint onwennig, gaat het wel goed? Gelukkig is er iemand die de boel manipuleert, ze letterlijk bij elkaar brengt. Benieuwd? Lees dan even mee... Een kortere versie wordt gepubliceerd in de verhalenbundel Valentijn 1 van Jaylen Books.

Een kwestie van levensbelang

Ik heb ze niet samen gebracht. Maar zonder mij was het nooit een succes geworden. Ze denken dat ze alles zelf hebben gedaan. Dat is geen kwestie van zelfoverschatting; ze weten gewoon niet beter. Mijn invloed was cruciaal, deze avond. Om over de komende jaren maar niet te spreken…

Hij kwam het café binnen. Binnen enkele seconden waren zijn brillenglazen beslagen. Hij veegde ze snel schoon en keek om zich heen. Het was niet overvol, maar op het eerste gezicht zag hij meer dan tien vrouwen die in de buurt kwamen van het beeld dat hij voor ogen had. Nu stond hij zichtbaar te twijfelen. Had hij haar foto’s wel goed genoeg bekeken? Waarom herkende hij haar niet meteen? Even speelde hij met de gedachte om een snel sms-je te sturen. En dan kijken welke vrouw haar telefoon opnam. Eén vrouw keek hem recht aan en zwaaide. Natuurlijk, zij is het. Toch een andere haarkleur. En de 90-60-90 maten had hij blijkbaar gefantaseerd. Geen love at first sight, dat zeker niet. Maar niet onaardig. Net zoals de negen dates voor haar. Die ook niets hadden opgeleverd.

Haar eerste gedachte was niet positief. Een schuchtere man, onzeker om zich heen kijkend. Te strak in het pak, een volkomen lullige stropdas. En hij bleef maar in de deuropening hangen. Als hij rechtsomkeert zou maken, zou ze niet eens verbaasd opkijken. Was dit nou die man die haar humor zo perfect aanvoelde? Ze sprak zichzelf bestraffend toe. “Wat dacht je dan? Dat hij hier dansend en vingerknippend binnen zou komen?” Vriendelijk gezicht, duidelijk oneerlijk geweest over zijn gewicht, leeftijd zou kunnen kloppen. Ze zwaaide even en zag een blik van herkenning. Een verlegen glimlachje en hij kwam op haar toe.
    “Dag Jeroen, leuk je eindelijk te zien”, zei ze. Maar minder hartelijk en open dan ze had gewild.
    “Hi Kitty”, glimlachte hij. Een lichte trilling in zijn mondhoeken verried zijn nervositeit.
    “Zullen we hier gaan zitten?”, vroeg ze. Hij knikte, gaf zijn innemendste glimlach, hoewel hij voelde dat het meer weg had van een grimas.

Ik geef toe, het begin was niet veelbelovend. Ik moest dus ingrijpen. Iets onverwachts, een ijsbreker, iets om hun lachspieren te stimuleren. Wel met het risico dat het totaal verkeerd uitpakt. Maar ik had geen keus. Een kwestie van levensbelang, zou je kunnen zeggen…

    “Oh sorry!!”, riep de serveerster verschrikt, terwijl het dienblad vol glazen bier, wijn en jus uit haar handen gleed, van de rand van de tafel stuiterde en met veel lawaai, rondspattend vocht en glasgerinkel een kleine ramp aankondigde. Verstijfd keek hij naar de ravage op zijn kleren. Zijn das vol rode wijnvlekken. Zijn overhemd, dat er uit zag alsof hij zojuist uit een slachthuis was komen wandelen. En zij, grote ogen, de handen voor haar mond. Langzaam begon ze schokkend te schaterlachen. Even keek hij haar verwijtend aan, maar het absurde van deze situatie drong ook tot hem door. Hij lachte zijn tanden bloot en zei theatraal: “In scène gezet. Het gaat om die eerste indruk, nietwaar?”
    “Ja ja”, knikte ze. “ Nou, dat is je dan gelukt. En een leuke smoes om van die afgrijselijke das af te komen, want die is natuurlijk volkomen geruïneerd.”
Hij haalde zijn schouders op, rukte zijn das van zijn nek en smeet het met een overdreven gebaar op de vloer.
    “Zal ik je overhemd wel redden?”, vroeg ze. Ze pakte een zoutvaatje en strooide de inhoud uit over zijn borst en wreef het zout over alle wijnvlekken. Het voelde bijna erotisch. Met een fronsende blik keurde ze het resultaat en zei kordaat: “Prima. Hoog op smaak.”
    “Oh, jij bent dus van plan me op te vreten?”
Gespeeld verontwaardigd beet ze hem toe: “Loop jij altijd zo hard van stapel? Ja, zoiets schreef je al…Maar ik ben een dame! En voordat je aan opvreten mag denken, mag je me eerst van een goede maaltijd en heerlijke drankjes voorzien. Gaat dat lukken, denk je?”
Met een overdreven nuffig gebaar fatsoeneerde ze haar kapsel.
    “Kom op, wees eens een echte vent, pak die menukaart en verras me!”
Plagend zei hij: “Ik denk dat ik wel weet wat jij lekker gaat vinden. Je weet niet wat je gaat overkomen. Ik ga je verrassen en ik laat je genieten.” De twinkeling in zijn ogen maakte duidelijk dat hij er lol in begon te krijgen. En hij gebaarde naar de ober.

Het was een gok, maar het heeft gewerkt. Ik ben opgelucht. Je moest eens weten hoezeer…

 

Twee uur later. Het eten was erg goed geweest, de wijn had rijkelijk gevloeid en ze hadden openhartig gesproken over hun vorige relaties, hun wensen, hun verwachtingen. In het begin hadden ze veel gelachen. Nu zaten ze zwijgend tegenover elkaar. Beiden voelden dat het einde van de avond naderde, beiden voelden dat deze avond een betekenis moest krijgen, een betekenis die door geen van tweeën onder woorden werd gebracht. Een spanning die zich vermomde als verlegenheid. En dus werd het stil. Oncomfortabel stil.

Hij bedacht dat hij nog niet precies wist wat hij voor haar voelde. Dat duurde bij hem altijd lang. In het verleden een paar keer te lang. Maar hij wilde niet te haastig zijn. Hij was haar wel steeds aantrekkelijker gaan vinden. Twee maanden mailen, nu hun eerste ontmoeting. Ze was anders, dat wel, maar haar warmte en humor, haar intelligentie, het trok hem nog steeds aan. En als ze lachte, kreeg ze schattige kuiltjes in haar wangen. Hij vroeg zich af hoe haar naakte huid zou aanvoelen. Zou hij haar over twintig jaar nog steeds aantrekkelijk vinden? Als ze hem nu zou willen opvreten zou hij zich niet verzetten, integendeel. En dus erkende hij dat hij wel degelijk wist wat hij voelde. Het werd laat, hij vond dat hij een voorstel moest doen voor een volgende ontmoeting. Hij wachtte nog even. Wat als ze het alleen maar “gezellig” had gevonden? Hij had even geen zin in weer een desillusie.

Zij was hem weer gaan herkennen. Die man, naar wiens mailtjes ze twee maanden lang elke dag uitkeek. Ze voelde zich thuis bij hem en vond hem aantrekkelijker dan twee uur geleden. Natuurlijk, zoals elke man had hij ook wat rare trekjes. Maar een beetje vrouw wist daar wel raad mee. Een modieuzere bril had ze in gedachten al voor hem uitgezocht. Ze werd warm als hij om haar grapjes lachte, ze begon steeds meer te fantaseren over hoe hij zou zoenen. Misschien hoefde ze dit jaar Kerst niet zonder partner te vieren. Hij zou wel in de smaak vallen bij haar moeder. En ze zag in hem ook wel een goede vader, ooit. En wat nu? Nu gewoon alle remmen los, of toch verstandig doen en aansturen op een volgende ontmoeting? En moest ze dan wachten op zijn voorstel? Hij was de man, hij moest maar even het initiatief nemen. Maar hij zei niks....

Hier was ik bang voor geweest. Een op maat gesneden voorzet en dan toch die bal in het zijnet knallen. Vlak voor de finish struikelen en alsnog de wedstrijd verliezen. Of, hoe stom, de verkeerde baan kiezen en dan gediskwalificeerd worden. Dit zou mij niet overkomen, ik moest iets doen, ik had anders geen leven meer!

Ineens brulden De Toppers op discotheeksterkte hun grootste successen uit de speakers. Geërgerd keken ze elkaar aan.
    “Teringherrie”, gromde hij.
    “Bij mij koffie doen? En een afzakkertje?”, vroeg ze.
Als een gentleman hielp hij haar in haar mantel. Ze raakten elkaar even teder aan.

Het is volbracht. Ze liggen nog nagenietend, nog nahijgend en zwetend in elkaars armen. Wat de Engelsen zo mooi ‘afterglow’ noemen. Ze grinniken allebei. Voor beiden was het lang geleden dat ze dit meemaakten. Zij streelt hem zachtjes door zijn borsthaar, hij kust teder haar wipneusje. En tegelijkertijd denken en hopen ze dat dit het begin is van een mooie tijd samen. Dat klopt. Ik had dit immers voorzien.
Ik heb gedaan wat ik moest doen. Had ik armen, ik zou ze zelfvoldaan uitrekken. Had ik ogen, ik zou ze tevreden sluiten. Maar ik heb ze niet, nog niet. Uitrusten kan ik wel en dat ga ik nu dus ook doen. Ooit zal ik me aan hen openbaren. Maar nu nog niet. Nu heb ik echt mijn rust nodig. Ongeveer negen maanden, schat ik.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.