Een kort verhaal van Suzanne Peters, geschreven in 2008. Het verhaal heeft copyright en mag dus niet zonder toestemming van de auteur ergens anders worden geplaatst!

Een grote draak met schubben in de kleuren rood en groen was op weg naar de plaatselijke herberg. De draak had gigantische vleugels en een puntige staart. Uit zijn neus kwam een sliertje rook, soms gevolgd door een vlam als hij niet oppaste met ademhalen. Iedereen in de omgeving was bang voor het dier. Als hij kwaad werd, kon hij de boel in de fik steken en dat zonder ook maar ergens bij na te denken. Omdat er zo weinig mensen waren die vriendschap met een draak durfden te sluiten, wilde het beest het op een andere manier aanpakken en ergens wat drinken om zo in contact te komen met anderen. De herberg was geopend en het kostte de draak wat moeite om zich grote lijf door de kleine deur te krijgen. Gelukkig was het in de herberg lekker ruim en kon hij aan een tafel bij het raam gaan zitten.
Alle aanwezigen keken verbaasd naar het beest, sommige trokken hun wenkbrauwen op en anderen wezen in zijn richting. De draak schonk er geen aandacht aan. Dit gebeurde zo vaak, dat hij er onderhand wel aan gewend was geraakt. Schijnbaar was hij één van de weinige draken die zich af en toe in de herberg liet zien en dat leverde veel vreemde blikken op.
De draak bestelde een biertje waarop de herbergier hem verbaasd aankeek. “Ik denk dat het beter is als je hier weggaat,” zei hij.
Het dier keek verbaasd, wat erg moeilijk was, omdat draken slecht waren emoties in hun gezicht te tonen. “Waarom?” vroeg hij. “Heb ik iets verkeerds gedaan?” Hij had toch alleen maar een brandbier besteld? Niets mis mee.
“Het heeft te maken met de nieuwe regels,” legde de herbergier uit.
“Mogen draken niet meer in de herberg komen?” vroeg de draak en hij lachte spottend.
“Dat is het niet,” antwoordde de herbergier.
De draak keek even om zich heen. Alle aanwezigen keken nog steeds naar hem. Wat was er toch aan de hand? Was hij vergeten zijn klauwen te wassen of zat er nog een stuk vlees op zijn gezicht? Hij wendde zich weer tot de herbergier. “Wat is er dan wel?”
“Je houdt je niet aan de regels,” was het antwoord.
De draak zuchtte diep. Hier kon hij natuurlijk niets mee. Het beest merkte dat hij steeds kwader begon te worden. Wie dacht die ploert wel? Waarom gaf hij niet gewoon antwoord? “Als ik iets verkeerds doe, dan heb ik liever dat je me dat zegt,” zei hij, in een poging zich in te houden. Als hij nog kwader werd, kon hij nieuwe vriendschappen wel vergeten, want dan stond de hele tent in lichterlaaie.
De herbergier trok wit weg. “Het ligt niet aan jou, meneer de draak.”
De draak lachte even. Meneer de draak? Zo was hij nog nooit eerder genoemd. “Dan kun je me ook wel zeggen wat er aan de hand is,” zei hij.
De herbergier zuchtte even. “In deze herberg geldt een rookverbod,” zei hij zacht. “Je mag hier niet roken.”

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.