Hij liep op straat. Zijn hoofd diep gebogen, zijn schouders krom. Alsof hij een last meetorste die hij niet dragen kon.
Kopzorgen van een klein ventje en tulpen voor mama
Hij liep op straat. Zijn hoofd diep gebogen, zijn schouders krom. Alsof hij een last meetorste die hij niet dragen kon. Iedere stap ging moeizaam. Het was of elke stap zijn laatste kon zijn. Zo ging hij over straat. Dit kleine ventje van hooguit acht jaar. Och, hij wist het allemaal niet meer. Mama zei dat hij niks tegen de juf mocht vertellen. Maar als hij het niet aan de juf mocht vertellen, aan wie kon hij het dan vertellen? Vriendjes had hij niet, hij had wel kinderen waar hij mee speelde, maar echte vrienden. Nee. Hij moest het voor zichzelf houden.
Het was een soort geheim.
Hij dacht alleen dat geheimen altijd leuk waren. Dit was niet leuk. Helemaal niet leuk. Een snik ontsnapte aan zijn keel. Zijn kleine, kromme schoudertjes huppelden even naar boven. Slechts een moment. Toen zakten ze weer. Langzaam tilde hij zijn hoofd iets op. Hij keek naar de mensen op straat. Hoe zou het bij hen thuis gaan? Net zoals bij hem? Zouden ze ook een geheim hebben? Hij dacht van wel. Ineens zag hij ze. De mooie tulpen langs de kant van de weg. Zijn stap ging sneller, hij trok zijn schoudertjes recht.
Die ging hij plukken.
Tulpen voor mama. Voor mama, omdat zij ook deelgenoot van het geheim was. Voor mama, omdat hij best wel zag dat ze vaak verdrietig keek. Voor mama, omdat ze zoveel van hem hield. Hij plukte er een paar en keek hoe mooi ze waren van binnen. Hoe mooi het hartje gemaakt was. Hij wilde maar dat iedereen zo’n mooi hartje als deze tulpen had. Dan zou alles wel anders zijn. Hij liep verder. De mooie tulpen stevig tegen zijn borst geklemd. Zijn blonde krullen door de war. Zijn ogen neergeslagen, zijn wimpers als een tooi over zijn wang. Zijn broek een beetje smoezelig, want hij was net in het gras neergeknield.
Daar had hij wel spijt van, want mama zou niet blij zijn dat zijn broek weer vies was. Zijn blouse was gelukkig nog wel helemaal schoon.
Zijn gedachten gingen weer terug naar het geheim. Het geheim van mama en hem. En ook een beetje van papa. Eigenlijk vond hij het helemaal niet leuk dat hij het geheim wist. Mama had ook niet gewild dat hij het zou weten, maar het gebeurde eigenlijk per ongeluk. En nu moest hij het geheim heel goed bewaren.
Want niemand mocht weten, dat papa mama sloeg.
Delen
Laat een reactie achter
-0
madelonsinjorgo schreef op 01 Feb 2012 om 16:34
Ik wordt er stil van, echt mooi geschreven en duim erbij!
-0
Rose_love schreef op 01 Feb 2012 om 16:56
Samthaaa, dankjewel.
Galaxy, bedankt voor je reacties. Helaas gebeurt het nog te vaak..
-0
Weltevree schreef op 01 Feb 2012 om 17:05
Je snapt zeker wel dat mijn hart mee gilt om dit leed? En zo mooi neergezet, zo goed ingevoeld...
-0
DianaB schreef op 01 Feb 2012 om 17:27
Heel mooi, een duim voor dit prachtig geschreven artikel!
-0
Rose_love schreef op 01 Feb 2012 om 17:28
Lieve Dora, ik snap het helemaal. De realiteit is meestal zo vreselijk hard.. Harder dan we in woorden kunnen vangen. Vaak allemaal onnodig en veroorzaakt door 1 mens, waar je toch machteloos tegenover staat. Zo erg..
Ingrid, dankje...
-0
Rose_love schreef op 01 Feb 2012 om 17:29
Taco en Diana, bedankt voor jullie duim en reacties.
-0
HJZandman schreef op 01 Feb 2012 om 17:40
Oh jee, nee, daar gaan we weer, Hoe erg.
Mensen bescherm de kinderen ertegen dat ze te jong vader of moeder moeten spelen. Prachtig geschreven, dikke maanzaad van mij
-0
Rose_love schreef op 01 Feb 2012 om 17:50
Stormerwout, thnxx..
HJZandman, ja, daar heb jij daar allemaal geen last van he;) Bedankt voor je reactie.
-0
neerpenner schreef op 01 Feb 2012 om 17:52
Diep intriest. Ik leefde zo erg mee die jongen dat ik hem even helemaal voor le zag.
Topstuk, dit. Je moet echt een boek maken met al die verhalen gebundeld.
Een mega duim! (heeft evenveel effect als een gewone duim maar toch, :) )
-0
Rose_love schreef op 01 Feb 2012 om 18:09
Neerpenner, thnxx.. ook voor de mega duim;) Misschien zal ik eens kijken of het wat zou zijn om de verhalen te bundelen..
-0
Karazmin schreef op 01 Feb 2012 om 19:08
arm jochie ... ouders lijken wel niet te beseffen wat ze hun kinderen aandoen.
Mooi geschreven
-0
chrisrik schreef op 01 Feb 2012 om 20:15
Je schreef het zo mooi, Rose_love!
Een jonge vriendin van mij deelt ook een geheim met haar twee dochterjes - papa heeft hen in de steek gelaten en mama weent zoveel, want papa scheldt altijd op mama! Ik heb zo met hen te doen en in dit verhaal zit enige gelijkenis.
Een dikke duim voor jou
-0
Rose_love schreef op 01 Feb 2012 om 22:15
Karazmin, sommige ouders zijn te druk met hun eigen zorgen... Dankjewel.
Henie, dankje, inderdaad ernstig, wordt soms te licht over gedacht..
Samrain, dankjewel.
Chris, ook zoiets triests... Ik hoop dat zij toch haar weg zal vinden.. hoe het ook zij... bedankt voor deze reactie.
Yrsa, thnxx.
-0
Edwin-Bruinooge schreef op 02 Feb 2012 om 05:11
Ik herken me voor een groot deel in dit jochie. Ietsje te goed, helaas. Schitterend geschreven!
-0
Rose_love schreef op 02 Feb 2012 om 09:04
Edwin, dat spijt me voor je.. Kinderen verdienen een zorgeloze jeugd. Dankjewel.
-0
RachelenHans schreef op 02 Feb 2012 om 11:39
Heftig en mooi geschreven. Goed dat je hier aandacht aan besteed, want het gebeurd inderdaad veel te vaak en het is moeilijk uit te bannen.
Je schrijft heel warm. Een boek uitgeven zou een goed idee zijn. Dikke duim
-0
Rose_love schreef op 02 Feb 2012 om 12:00
Rachel en Hans, bedankt voor jullie lieve reactie. Kinderen krijgen soms zoveel verdriet en ellende toe geschikt en dat vind ik ontzettend erg...
-0
MeLWrite schreef op 02 Feb 2012 om 13:39
Jeetje wat een heftig verhaal zeg. Heel realistisch neergezet. Pijnlijk mooi geschreven. Dikke duim erbij.
Lid sinds 7 maanden
5170 reacties geplaatst
4088 artikelen beoordeeld
131 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
Rose_love beveelt aan
- Ik wens u een prettige hemelvaart
- Zijn we aangeboren psychopaten of gewoon verhoogd beinvloedbaar?
- Van adel én sexy!
- Madeliefjes in de salade
- Ben jij rasechte knutselaar of kunstenaar
- Reizen, zoveel mensen zoveel manieren.
- Aan mijn lieve zus
rinajansen schreef op 01 Feb 2012 om 16:24
Who ik ben er stil van !