Wat is knaagpudding? Daarna een zintuiglijke "Erlebnis" met een spannend nagerecht....en wat dacht je van geblinddoekt eten? Laat eens het nagerecht het hoogtepunt van de maaltijd worden.....

 

Kooklessen van een schrijfster, kan dat? Ja, dat kan

Ik heb het al eens gehad over mijn beschonken toestand boven de spekpannenkoeken (http://www.xead.nl/kooklessen-van-een-schrijfster ) en ook dat ik in het bezit ben van een hond die in het park voor haar eigen lunch zorgt. (http://www.xead.nl/mijn-hond-zorgt-zelf-voor-haar-lunch ) Een man in mijn buurt moet ook maar zijn eigen voedsel opscharrelen want soms ben ik een tikkeltje onhandig...(misschien kan hij met de hond mee,) En tegelijkertijd ben ik toch weer o zo brutaal dat ik de titel kooklessen van een schrijfster boven dit artikel durf te zetten. Het gaat allemaal om de intentie,ik bedoel het goed, maar soms pakt het net iets anders uit...Daarom begin ik het liefst wederom met een voorbeeld van hoe het niet moet...

 

Hoe het niet moet: knaagpudding...

Ooit was ik geabonneerd op het tijdschrift Onkruid. Ken je dat ook? Dat je denkt: hoe ben ik in hemelsnaam geabonneerd geraakt op dit tijdschrift? In ieder geval: ik kon maar niet van ze afkomen. Zodra ik een schriftelijk verzoek om op te zeggen indiende werd daar nooit op gereageerd en de volgende maand lag het tijdschrift gewoon weer op de deurmat. Telefonisch ook geprobeerd maar ik had nooit het juiste nummer “ Opzeggen? Nee, dan moet u een ander nummer hebben”. “Welk nummer dan?” Op het nieuwe nummer kreeg ik dan geen gehoor.....

Afijn, ik zat er dus maar mee opgescheept en op een dag bekeek ik de recepten die in Onkruid staan. “Maak eens een toetje met chocoladevervanger: carobpudding. Carob is een gezonde vervanger voor chocolade in poedervorm, is minder vet en van zichzelf zoet van smaak. Dus ik ging aan de slag met het recept. Het zag er al snel vreemd uit maar ik liet me niet uit het veld slaan en na wat geklop verkondigde ik vol trots: “Chocoladepudding maar dan anders”.

Verbaasd staarde het gezelschap in de schaaltjes die voor hen stonden waarvan de inhoud in zijn geheel niet aan chocoladepudding deed denken. De kleur niet, de substantie niet, en de geur ook niet. Ach, ik was wel een beetje scheutig geweest met maizena toevoegen ….Dapper sloegen zij zich door de eerste hap heen maar toen kwam het: ze maakten geen aanstalten om een tweede hap te nemen. In tussentijd was de substantie verrassend snel veranderd in een soort taai knaagkarton waar je zowat op moest kauwen om het weg te krijgen.  Met heel vaag ergens op de achtergrond een vleugje chocoladesmaak.... Verbijsterd over wat er op mijn tong bivakkeerde was ik niet de enige....Zonder een woord te zeggen snelden we tegelijk met de schaaltjes naar de vuilnisbak........

 

 

De wijze les...

Gooi dus nooit teveel van het ingrediënt dat in het recept staat erbij. Doe niet zoals mij: ach, nog maar een beetje erbij.... en nog een beetje.....

 

Wat sowieso allemaal helpt bij het koken

Trek altijd een leuk schortje aan, ik noem maar wat: een zinderende tijgerprint, een zebrastreep of een frivooltje met kantjes o.i.d.. Zet jouw favoriete muziekje op, zo kom je in de juiste stemming  Zing of neurie vooral mee en was je handen extra lang om negatieve energie weg te wassen. Het mag absoluut niet gebeuren dat jouw stress de smaak van het voedsel bederft, da's niet de bedoeling. Straal het voedsel in alsof je Yomanda bent en laat je handen over de groenten gaan, en zelfs over de olie of de boter. Zegen de pannen. Vertel ze dat oververhitting helemaal niet erg is. Afkoelen gaat vanzelf.

 

Heb eens wat inlevingsvermogen.....

Stel je nou eens voor dat jij b.v. die blozende paprika bent ….vol van smaak,  rood en gerijpt.
Je ligt op de snijplank te kermen van ellende want je bent zonet onder de ijskoude kraan gehouden. Vervolgens zie je een blinkend mes op je afkomen. In één beweging word je onthoofd en daarna gecastreerd; zonder pardon wordt jouw kostelijke zaadvoorraad uit je gesneden en achteloos weggegooid.. Soms gebeurt deze besnijdenis met een bot mes... een ongekend onnodig lijden.
Slijp daarom je messen vlijmscherp, hoe sneller het gebeurd is hoe beter en het voedsel zal jou dankbaar zijn. Bot zijn is nergens voor nodig.

 

                              Wat wel een heerlijk toetje is

                                                    Verbijsterende Mousse d'Amaretto

Gelukkig kan ik je melden dat dit nagerecht wel gelukt is. Het goddelijkste toetje allertijden. Een Verbijsterende Mousse d Ámaretto kan normaal, geblinddoekt en/of naakt gegeten worden. Dit dessert glijdt als streelfluweel door de keel onder de sensatie van puur genot. Zeker indien je bent geblinddoekt zul je overrompeld worden door de smaak! En die is... die is...onbeschrijflijk!   Geblinddoekt proef je namelijk alles vele malen beter. (Ter variatie: zoek het toetje...en bedenk zelf maar wat je nog meer kunt doen....)

                                         Ingrediënten                         

3 eieren, 100 ml slagroom, 100 gram mascarpone, 40 gram suiker, 30 gram hazelnoten of amandelschilfers, 125 gram pure chocolade, wat verkruimelde Amarettokoekjes, een scheutje Amaretto

                                     Hoe maak je het?

De chocolade kun je au bain marie laten smelten. Vervolgens klop je de slagroom stijf. De dooiers van de eieren van het eiwit scheiden. Klop dit eiwit lekker luchtig met een kwart van de suiker. Voeg dan een paar keer al roerend de rest van de suiker toe tot die helemaal is opgelost. Blijf dan nog zo'n 5 a 10 minuutjes kloppen totdat het eiwit stevig wordt. Meng dan dechocolade voorzichtig door de slagroom en doe er naar smaak een scheut Amaretto bij. Doe dan voorzichtig de mascarpone erdoor en daarna het eiwitmengsel. Laat het even in de koelkast opstijven. Lekker is om het op een laagje verkruimelde amarettokoekjes te serveren en als versiering leg je er de geroosterde amandelen en stukjes hazelnoot bovenop.

 

http://www.schrijfatelieralicia.nl

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.