Koninginnedag 2009...... Kom, we gaan kijken..... Mijn ouders gingen ook mee, want ja, de Koningin komt!!!! Mijn ouders, niet woonachtig in Apeldoorn, kwamen eerst bij ons..........................

Dat ik dit artikel nu schrijf, komt door het drama in Alphen a/d Rijn.....

Ik was te laat voor het journaal en ging kijken op het internet.

Ik hoorde ooggetuigen zeggen: "Ik zag dode mensen op de grond".

"Gelijk springen bij mij de tranen in de ogen, en sta ik weer in het jaar 2009, aan de Jachtlaan, met mijn ouders en mijn zoontje van toen twee.

Terug in de tijd.

We, mijn ouders, mijn zoontje en ik, staan vooraan aan de Jachtlaan. Het is prachtig mooi weer! Ik bind mijn tas vast aan de dranghekken. Er zitten kinderen voor de dranghekken, een dansgroep en nog meer mensen. Het is druk. Naast mij staat een vader met zijn zoontje, ik schat een jaar of negen. Hij vraagt, of hij ook over het dranghek mag klimmen. Zijn vader zegt tegen hem;"Doe maar niet, ze staan er niet voor niets".

Er klinkt een knal, achter het huis bij de naald. Ik zeg nog tegen mijn vader, dat dat wel het startschot van de optocht zal zijn. Er komen allerlei oude ambachten voorbij, mijn zoontje klimt op de dranghekken. Oma staat een klein stukje verderop en mijn zoontje wil bij oma staan. Prima, ik breng je ernaar toe. Mijn vader en ik staan te kijken en af en toe trek ik even een gek gezicht naar mijn zoontje.

De paniek, de angst.

We staan allemaal met onze ruggen naar de Jachtlaan, de bus komt eraan. Oma staat al klaar met het fototoestel. Weer klinkt er een knal. Ik zeg nog tegen mijn vader, dat dat wel het einde van de optocht zal zijn. Ik kijk omhoog, ik zie iets fladderen in de lucht. Ik dacht aan vlaggen, of zoiets.

Maar nee, ik herken de jurken van die dansgroep, donkerrood met wit... Ik dacht dat er poppen door de lucht vlogen....

Mijn zoontje, inmiddels weer bij mij, kijkt ook verschrikt, alsof hij mijn angst en paniek voelt. De mensen vallen voor onze neuzen op de grond... Ineens enorme paniek, veel gehuil.... Ik dacht, dat er iemand een bom had laten ontploffen...

We gingen, met alle andere mensen een stuk naar achteren. Ik weet nog dat ik zei, dat die gek in het publiek stond, om te kijken wat hij had aangericht, door een bom te laten ontploffen. Ik smste mijn man ook over een bom.

De verschrikkelijke waarheid.

We gingen met ons allen een stuk naar achteren, en daar hoorde ik iemand zeggen, dat er een auto tegen de naald stond. Ik heb werkelijk waar die auto nooit gezien, zo snel ging het. Die tweede knal, die ik had gehoord, dat was de auto die zich door de mensen menigte ramde.......

Mensen klommen over de dranghekken om te reanimeren, een enorme paniek, huilende mensen.... Ik mijn tas los maken van het dranghek, lukte natuurlijk niet.... Ik was helemaal in shock....

Ik zag het jongetje van negen op een bankje zitten, dat naast ons stond. Hij moest ook huilen... Ik kon alleen maar denken: "Wees maar blij, dat je naar je papa hebt geluisterd.... Wat als jij er toch overheen was geklommen..?".

Ik heb mijn zoontje opgetild en ik wilde alleen nog maar naar huis. Daar aangekomen, heb ik de televisie aangezet, en ja, toen zagen  we dat die auto inderdaad voor ons langs is gereden. Ik kon niet bevatten, dat ik die auto nooit heb gezien. Ook mijn ouders hebben de auto niet gezien....

Huilen lukte me niet, ik kon het niet bevatten..... het drong niet tot mij door. De hele tijd kon ik alleen maar zeggen: :Ik dacht dat het poppen waren, maar dat was niet zo.

Het journaal.

Mijn zoontje lag inmiddels in bed, maar sliep heel onrustig, werd ook steeds huilend wakker. IIk deed de televisie aan en zag de koningin. Pas toen zij aan het woord was, kwamen bij mij de tranen. Op dat moment kwam ook mijn man thuis...

Het internet.

Ik heb, geloof ik wel minstens honderd keer filmpjes opgezocht, over het drama. Ik kon het niet geloven, dat ik die auto niet heb gezien, maar het was toch echt zo... De hele dag kon ik wel huilen.. Als er een vriendin belde, ging ik maar in onze slaapkamer zitten, zodat mijn zoontje niet al mijn verdriet zag. Hij werd wakker midden in de nacht en zei mij dan na.... " mama dacht dat het poppen waren, maar dat was niet zo....".

Beschermen.

Toen besefte ik, dat het voor hem verschrikkelijk moest zijn, om zijn mama zo verdrietig te zien.... Hij mag mijn verdriet wel zien, maar niet dat hele erge, intense. Hij krijgt daar last van, hij snapte het allemaal ook nog niet zo goed.

Woede.

Ik had een enorme knoop in mijn buik. Ik had het gevoel dat ik terug moest naar de plek.... Ik heb mijn schoonmoeder gebeld en gevraagd of ze met me mee wilde gaan. Het was miezerig weer, maar ik merkte er niets van. Twee uur hebben we op dat bankje gezeten, dichtbij de plek, waar we hadden gestaan. Mijn schoonmoeder heeft twee uur niets gezegd, ze heeft alleen maar naar mij geluisterd. Ik keek ook naar de naald, en ze vroeg, of ik ernaar toe wilde. Maar ik had/heb niets met de naald.....  Na twee uur, merkte ik pas, hoe koud ik het eigenlijk had..... Wij, en heel veel mensen met ons, hebben een engel op onze schouder gehad...

Een week na 30 April, ik had een late dienst, had ik er ineens genoeg van. Ik werd me toch ineens boos!!! Ik dacht: "Die eikel is dood, ik leef. Ik heb een gezin, ik ben met een opleiding bezig... Ik laat mijn leven niet vergallen door die eikel!!!!! Ik kon het loslaten, ineens...

2011.

Ik denk er echt niet meer elke dag aan.... Het nieuws van Alphen a/d Rijn, heeft er bij mij voor doen zorgen, dat het weer helemaal naar boven kwam. Ik voelde weer de paniek, de angst... Laatst waren we in een overvolle Big Mac. Kinderen spelen, veel mensen aan het eten.... Ineens een knal, een ballon dat kapot knapte... Ja, toen raakte ik even in paniek.... Of als ik op de fiets zit, met mijn zoontje achterop, en er komt een bus heel vlak langs me, ja, dan raak ik even in paniek..... Ook als het erg druk is in een cafe of disco, ook daar kan ik niet meer tegen... Ik moet weg kunnen...... Ik denk er niet elke dag meer aan, maar soms zo ineens.......

Reageren?