Mei 1981 was weer zo'n dag om nooit te vergeten. Een dag die later geschiedenis zou schrijven, zoals op de foto is te zien, geplaatst in de Panorama van een paar jaar later. Op die dag had ik een dagdienst op bureau Lijnbaansgracht en het was een stralende dag. De dienst begon te 10.00 uur, en ik was, zoals gebruikelijk was, een half uur voor de dienst, gekleed in uniform, in de kantine. Voor de koffie geen geouwehoer. Trouwens was het voor ons de verplichte dienstsport en dan gaan we met de groep, in een verkeersbusje. naar het HB. Nu hield ik meer van sport kijken, maar ja;

Assistentie collega

Het bleek al snel dat de dienstsport anders werd; heftiger zeg maar. De koffie had ik nog niet op, toen er door de intercom werd geroepen: Assistentie collega Leidsegracht 36. Het huisnummer hoorden we al niet meer, en we vlogen het bureau uit en renden naar de Leidsegracht, die net om de hoek zat. Wat bleek later, de krakers bleven de leegstaande panden kraken. Hun goodwill hadden ze allang verspeeld, door de Vondelstraat rellen en de Kroningsrellen. En zo werd de knokploeg geboren die de krakers fftjes een handje "hielpen" om het pand te verlaten. Die knokploeg bestond uit stevige mannetjes en werden betaald door een "zogenaamde" makelaar.

Knokploeg versus krakers
Nou hadden de Amsterdammers daar geen moeite mee en de politie was hiermee ook niet ongelukkig. Alleen moest men de politie niet bellen. Dat deden de krakers nu wel, begrijpelijk. De knokploeg had met pikhouwelen en mokers, de krakers uit het pand geramd. Ook hadden ze een aquarium kapot geslagen en de vissen hapten naar lucht. Dat was op zich nog niet zo erg, als wel het gevaar van electrocutie van personen. Vandaar dat de brandweer ook onderweg was. En je begrijpt al wel dat het in no-time zwart zag van de straatadvocaten, zoals wij de nieuwsgierigen noemden die zich als getuige meldden maar niets hadden gezien.
Bij de aanhouding van deze mannetjes werd veel verzet gepleegd, vandaar dat de collega's versterking hadden ingeroepen. De eerste de beste aangewezen verdachte, werd door ons gepakt. En dat moment is door de fotograaf vastgelegd en dat beeld zie je op foto bovenaan dit artikel. De verdachte was, zoals de Panorama later zou berichten, Frederik Meijer, één van de latere Heineken-ontvoerders.
 

Gebruik wapenstok en dienstpistool
Hier en daar werden rake tikken uitgedeeld om het verzet te breken van de daders. Toen onze verdachte geboeid was en we dezen overeind wilden helpen, werd ik opeens van achteren bij mijn keel gegrepen. Het zou al snel duidelijk worden dat ik toch veel aan de dienstsport had gehad, Want in een reflex pakte ik de hand en draaide me snel om. Wat bleek ik stond oog in oog met nog een lid van de knoploeg. Die was op zijn beurt erg verrast dat die smeris nog zo snel was en hij rende weg. Niet omdat hij mij zag, maar in een flits had ik mijn pistool gepakt en op hem gericht. Ik herkende de man ook, van eerdere gepleegde verkeers overtredingen. Ik heb nog nooit zo snel iemand weg zien rennen en ik schreeuwde hem nog zijn naam na. Maar hij gokte er toch op dat ik niet zou schieten, gezien al die toeschouwers. En dat deed ik daarom ook niet. Die tijd mocht je nog ter aanhouding schieten.
Maar hij had nog wel gehoord dat ik hem herkende en deze man is later alsnog aangehouden. Het bleek later te gaan om een gevaarlijke crimineel, die nu nog steeds het nieuws haalt.
Heiniken ontvoerders
Nadat wij de verdachten hadden overgebracht naar het bureau, konden wij beginnen met de papieren rompslomp inclusief koffie en een peukie EN de belangrijke nazorg. Dat gebeurde heel gewoon in de typekamer. Dat we een paar jaar later de Panorama zouden halen, hadden we nog niet bedacht. Het Nieuws van de Dag en Het Parool, hadden al wel een mooie actiefoto geplaatst. Op de persconferentie van de succesvolle bevrijding van Heineken en zijn chauffeur, sprak onze persvoorlichter dat de knokploeg eigenlijk één grote familie was.

Eens een dief altijd een dief

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.