Vandaag las ik twee kinderverhalen en heb deze van commentaar voorzien. Daar kwam een reactie op en nu wil ik wat uitleggen over het schrijven van kinderverhalen schrijven. Vooral de struikelblokken waar je tegen aan loopt.

Kinderboeken. Dat is toch makkelijk?

Allereerst: Wat is een kinderverhaal?

Dat is toch makkelijk zou je denken. Je neemt een onderwerp dat kinderen aanspreekt en schrijft er een verhaaltje over.

Inderdaad. Dat is de basis. Maar dan ben je er nog lang niet. Het is natuurlijk wel heel erg belangrijk. Wat nog belangrijker is: bepaal een doelgroep.

Doelgroep? Ja u-uh. Kinderen dus.

Ja. Maar welke kinderen? Bedoel je kinderen tot 4 jaar. Van 4 tot en met 6, 7 tot en met 10 of 10 tot en met 12? Daar zit namelijk heel veel verschil tussen. Hun belevingswereld is anders. Het taalgebruik ligt mijlenver uit elkaar en zeker hun woordkennis.

Bij kinderen tot en met 2 jaar maakt het eigenlijk niet zo veel uit wat het verhaal is. Zelfs al zou je het telefoonboek voorlezen dan heeft dat nog een hypnotizerende werking op hen. In die leeftijd gaat het cooral om de stem van de voorlezer enn de intinatie. Veel rustige stemmen helpen de kleintjes om makkelijker in slaap te komen. Bij kinderen van 2 tot en met 4 zijn het de plaatjes die het verhaal duidelijk maken. Hun woordkennis is nog niet zo groot.

In de leeftijd van 4 tot en met 7 is er een flinke stap in de ontwikkeling van taalkennis en woordherkenning. De zinnen zijn kort en simpel. De verhalen niet te lang omdat de spanningsboog nog erg kort is. Oftewel ze kunnen niet lang stil zitten en hun aandacht ergens bij houden. Zelf lezen gaat helemaal nog niet.

Vanaf 7 jaar kunnen kinderen zelf lezen. Opnieuw korte zinnen en simpele woorden. Voor de duidelijkheid kunnen plaatjes toegevoegd worden.

De groep 10 tot en met 12 jarigen is weer anders. De woorden mogen iets langer zijn net als de zinnen. Maar let op het struikelblok: Volwassen taalgebruik.

Als voorbeeld eendeel van een) verhaal waarvan ik dacht dat het een leuk kinderverhaal was. Ik heb het voor laten lezen op een basisschool in verschillende groepen. EN de leraressen en kinderen om commentaar gevraagd.

Het origineel.

Mijn naam is Wollie en ik ben twee dagen oud. Tenminste dat zegt mijn mamma want die heeft het twee keer donker zien worden sinds mijn geboorte en ging dan slapen.
Ik slaap veel vaker maar dat is omdat ik nog zo klein ben.
Ik ben een klein, wollig wit schaapje. Mijn mamma en tantes zijn een stuk groter als ik en zien er best wel gek uit. Zij zijn grote schapen met een klein hoofd en hangende oren, een heel dik lijf en daardoor lijkt het alsof zij hele dunne korte pootjes hebben.

Mamma staat te puffen want het is vandaag een hele warme dag. Haar dikke wollen lijf zit haar in de weg en soms probeert zij zich te schuren tegen de paaltjes die aan de zijkant van het weiland staan.
Als er dan een stukje van haar jas loslaat slaakt zij een diepe zucht.
Ik vraag haar waarom ze zo staat te zuchten en ze legt uit dat ze de jas het liefst uit zou willen trekken.
Als ik ga zoeken onder haar buik vraagt mijn moeder wat ik aan het doen ben. Als ik wil drinken dan moet ik niet onder haar buik zijn maar tussen haar achterpoten.
Ik zet de zoektocht voort onder haar buik en ren naar haar andere kant.
Ook daar kan ik de knopen van haar jas niet vinden.
Ik kan mamma dus niet helpen.
Wanneer ik dit haar uitleg begint zij vreselijk hard te lachen.

4 tot en met 7 jaar.

 

Mijn naam is Wollie. Ik ben twee dagen oud. Dat zegt mijn mama. Die heeft twee keer geslapen nu ik er ben.
Ik slaap vaker. Maar ik ben nog klein.
Een klein, wollig wit schaapje. Mijn mamma en tantes zijn een stuk groter. Zijhebben een klein hoofd met hangende oren, een heel dik lijf en hele dunne korte pootjes.

Het is vandaag een hele warme dag. Mama's dikke wollen lijf zit in de weg. Ze probeertj zich te schuren tegen de paaltjes aan de zijkant van het weiland.
Als er dan een stukje van haar jas loslaat zucht zij.
Ik vraag waarom ze zo zucht? Ze zegt dat ze haar jas uit wil trekken.
Ik zoek onder haar buik aan de ene kant. Ik zoek onder haar buik aan de andere kant.

Ik kan de knopen niet vinden.
Ik kan mama niet helpen.Zij begint te lachen.

8 tot en met 10 jaar.

Mijn naam is Wollie en ik ben twee dagen oud. Dat zegt mijn mamma. Zij heeft het twee keer donker zien worden nu ik er ben.
Ik slaap vaker omdat ik nog zo klein ben.
Ik ben een klein, wollig wit schaapje. Mijn mamma en tantes zijn een stuk groter. Zij zien er best wel gek uit. Zij zijn grote schapen met een klein hoofd en hangende oren, een heel dik lijf en en dunne korte pootjes.

Mamma staat te puffen. Het is vandaag een hele warme dag. Haar dikke wollen lijf zit in de weg en ze probeert zich te schuren tegen de paaltjes aan de zijkant van het weiland.
Als er dan een stukje van haar jas loslaat slaakt zij een diepe zucht.
Ik vraag waarom ze dat doet. Ze legt uit dat ze de jas uit zou willen trekken.
Als ik ga zoeken onder haar buik vraagt mijn moeder wat ik aan het doen ben.
Ik ren naar haar andere kant en zoek verder.
Ook daar kan ik de knopen van haar jas niet vinden.
Ik kan mamma niet helpen.
Wanneer ik het uitleg begint zij vreselijk hard te lachen.

10 tot en met 12 jaar.

Wollie is een lammetje van 2 dagen oud. Tenminste dat zegt haar moeder. Die heeft het twee keer donker zien worden sinds Wollies geboorte en ging dan slapen.
Wollie slaap veel vaker maar dat is omdat ze nog zo klein is.
De andere schapen zijn een stuk groter als het kleine lammetje en zien er best wel gek uit. Zij hebben een klein hoofd met hangende oren, een heel dik lijf en daardoor lijkt het alsof zij hele dunne korte pootjes hebben.

De grote schapen staan te puffen want het is vandaag een hele warme dag. Ook bij Wollies moeder. Haar dikke wollen lijf zit haar in de weg en soms probeert zij zich te schuren tegen de paaltjes die aan de zijkant van het weiland staan.
Als er dan een stukje van haar jas loslaat slaakt zij een diepe zucht.
Wollie vraagt waarom ze zo staat te zuchten en het grote schaap legt uit dat ze de jas het liefst uit zou willen trekken.
Als Wollie onder zijn moeders buik gaat zoeken,vraagt haar moeder wat ze aan het doen is. Als Wollie wil drinken dan moet ze niet onder haar buik zijn maar tussen haar moeders achterpoten.
De zoektocht gaat erder en Wollie rent naar haar andere kant.
Ook daar kan zij de knopen van de jas niet vinden.
Wollie kan haar moeder niet helpen.
Wanneer ze dit aan haar mama uitlegt begint deze vreselijk hard te lachen.

 

Ik hoop dat iedereen iets aan deze tips en uitleg heeft en dat er nog maar heel veel mooie en leuke kinderverhalen geschreven mogen worden.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.