Tijdens onze autosurveillance hadden we afgesproken, dat het tijd was om koffie te gaan drinken. Het was een stralende dag, maar een airco hadden we toen nog niet. Het spitsuur was voorbij en de fietsende kinderen waren op de scholen. Dan neem je even de tijd om naar het bureau te gaan. Dat was het plan, maar onderweg kregen we de melding te gaan naar het zwembad, alwaar men bezig was met het reanimeren. Met spoed die kant op en in nowtime waren we ter plaatse.

Mijn collega en ik waren allebei vader en onderweg zei ik nog, mijn kinderen hadden gisteren schoolzwemmen. Zijn kinderen kregen morgen zwemles. Dus we konden uitsluiten dat het niet 1 van onze kinderen was. Inmiddels was de gewaarschuwde ambulance ook al ter plaatse. Gekomen bij het zwenbad, zagen we dat de kinderen juist het bad hadden verlaten en met de zwemjuf naar de kantine werden gebracht.
Het ambulancepersoneel was al bezig met het reanimeren van een jongentje. Dichterbij gekomen kreeg ik het opeens spaans benauwd.
In een vorig artikel had ik al eens geschreven, dat je tijdens het werk, als politieagent, je gevoel thuis moest laten. Dat ging mij altijd wel goed af, maar soms. En dat gebeurde vandaag ook.

Gekomen bij het ambulance personeel wilden wij ook hand en spandiensten verrichten. Ik zag daar een jongentje liggen, die sprekend op mijn zoon leek. En dat was het moment dat mijn gevoel om de hoek kwam kijken. Dit wam voor mij te dicht bij, maar ik moest toch mijn werk blijven doen. Dit jongentje was toch iets groter en een paar jaar ouder. De badmeester zag opeens een jongentje op de bodem van het zwembad liggen. Hij sprong er direct achteraan en op het droge gekomen is men direct gaan reamineren en de hulpverlening gebeeld. Dat is 112 als iedere seconde telt.
Het zag er niet goed uit en het jongentje werd met spoed overgebracht naar het ziekenhuis. In die tijd waren er nog geen mobieltjes en wij kregen het telefoonnummer en adres van de ouders.
Daar aangekomen deelden wij de moeder mee wat er was gebeurd. De vader was al telefonisch benaderd op zijn werk en was al op weg naar het ziekenhuis. Toen wij daar aankwamen was de vader er al en de ouders werden opgevangen door het ziekenhuispersoneel.

Het bleek achteraf dat de hartspier van het jongentje was gestopt. Alle hulp mocht niet meer baten. En als iemand is overleden, tengevolge van een niet natuurlijke dood, zijn wij verplicht het lijk in beslag te nemen.
Gekomen op de afdeling, zagen wij juist dat de ouders binnen werden gelaten, in de kamer waar hun, inmiddels overleden, zoontje lag. Wat we toen hoorden ging door merg en been. De ouders werden geconfronteerd met hun overleden zoontje. De moeder schreide het uit en mijn maag kwam in opstand. Immers had ik daar ook kunnen staan, omdat hun zoontje zo leek op mijn zoontje. Nu ik dit schrijf krijg ik opnieuw de rillingen.
Deze ouders vonden trroost in hun geloof.

Zo zie je maar, dat je gevoelens niet altijd thuis blijven,
Zo zie je maar, dat een moeder altijd de moeder blijft,
Zo zie je maar, dat een agent ook een mens is.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.