Even uit de running, maar nog steeds denkt ze aan jullie.

Die lieve schat toch.

Zich van geen kwaad bewust, boosheid komt gewoon niet in haar woordenboek voor. Holt en rent ze als maar door. Een vriendelijk woord hier, een vriendelijk woord daar. Altijd staat ze met lieve woorden klaar. De enkele oprisping van wat negatieve gevoelens, worden snel weer ingeslikt. Want stel je voor dat die ander dat niet pikt. En boos gaat worden op dit lieve kind. Soms staat ze even op haar strepen,  maar ontkracht zichzelf meteen. Want stel je voor straks vinden ze haar ook nog gemeen. En dat terwijl ze de betekenis ervan niet kent, kampt ze met schuldgevoelens ongekend. Schuld voor de ruimte die ze in wil nemen, schuldig om dat kleine plekje in dit leven.

Maar het eist zijn tol.

Alles wat ligt opgeslagen, is gekristalliseerd in verschillende lagen. Haar kwaliteiten samengeperst in haar gal. Brachten de afgelopen weken een behoorlijk dal. De pijn was ondragelijk net als de beperking. Drie maal ondernam ze actie, gooide ze de handdoek in de ring. Help me, ik denk dat ik het niet meer verdraag, gooi maar weer wat pillen in mijn maag. Door het ontkrachten van haar eigen grenzen, werd ze niet gehoord door die mensen. De pijn verder onderdrukt,  even kon ze weer hollen. Om uiteindelijk ’s avonds van pijn weer om te rollen.

Vandaag weer een afspraak met de dokter

Al twee dagen ben ik  met haar bezig. Legoland afgeremd nu aan jezelf gaan denken. Tijd om aandacht aan jezelf te schenken. Je weet waar het slaan met die stenen om gaat. Laat zien dat je de grens hebt bereikt, sta op en spreek je woorden met kracht. Die stenen hebben nu genoeg ellende gebracht. Vanmorgen nog snel even de laatste woorden gesproken. Het gaat goed komen de overwinning geroken. In alle vertrouwen gaat ze om drie uur heen. We maken een einde aan die steen.

In gedachten bij haar aanwezig.

Haar schoonmoeder is met haar mee. Het gaat haar lukken, ik weet het zeker. Deze grens daar gaat niemand meer overheen. Tijd voor actie, tijd om te helen, tijd om die stenen uit haar lichaam te stelen. Rond vier uur krijg ik het verlossende bericht, doch ietwat verontrustend.

Als je niets meer van meer van me hoort dan lig ik in het ziekenhuis, er gebeurd opeens van alles mijn stenen zitten in mijn galwegen, zit nu op de spoedpolie voor verder onderzoek.

De spanning stijgt, ik leef  met haar mee. Ben blij dat er wat gebeurd maar ook een beetje bevreesd. Zie ze al met messen in haar snijden, om die akelige stenen te bevrijden.

Om vijf uur een nieuw bericht

OKe wordt opgenomen morgen gaan ze verder, probeer vanavond nog te bellen.

Een uurtje later heb ik haar gesproken. De galstenen zitten in haar galwegen. Morgen gaan ze met een happertje of iets dergelijks via haar keel naar binnen om de stenen terug te halen. Later, wanneer is nog niet duidelijk, zal haar galblaas eruit gehaald worden. Ze wordt opgehaald om naar de afdeling te gaan en daarmee is ons gesprek beëindigd. Waarschijnlijk belt ze me later nog even weer. Eerst maar even settelen op haar plekje.

Ik heb het haar beloofd.

Alsof ze het heeft voelen aankomen, hadden we vanmiddag al afgesproken, dat mocht ze even uit de running zijn , dat ik jullie op de hoogte zou brengen. Want ondanks alle ellende, alle pijn denkt ze nog steeds aan jullie. Ze kan gewoon niet zomaar wegblijven van xead, van al die lieve mensen. Ze zou zich schuldig voelen als ze de pb’s niet zou beantwoorden. Als mensen geen reacties meer van haar zouden zien. Dus bij deze mensen kikafonie is geveld, met stenen om haar oren geslagen. Ik blijf in contact met haar dus wie meer wil weten mag het me gerust vragen.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.