Veel mensen weten het inmiddels, ik zit met mijn gat in Turkije. Wij maken een rondreis door het westen van dit gigantisch grote land. 'Wij' zijn mijn man en ik, in een reisgezelschap.

Kijk uit in het buitenland, je bent zomaar je been kwijt.

Het is altijd even wennen als je op vakantie gaat; los van de normale dagelijkse gang, los van het werk, en in een totaal ander ritme. Mijn man bijvoorbeeld,  heeft een leidinggevende baan en nu moet hij zich laten leiden door de reisorganisatie en de gidsen. Hij heeft daar moeite mee de eerste drie dagen en dan kan hij behoorlijk vervelend gaan doen. Hoe ik daarmee omga?

Ik zeg tegen hem: “krijg de schijt!”
Zo stom; hij doet nooit wat ik zeg maar nu krijgt hij spontaan de schijt. Tja, ik voel mij niet schuldig hoor, zou mooi zijn, dan zou ik morgen zeggen: “win de loterij!” Nee, zo werkt dat niet. Helaas. Maar goed, mijn man krijgt het dus best wel behoorlijk aan zijn darmen zeg maar. Een gekreun en gesteun de hele dag, niet leuk meer. De reisleiding heeft hier wel pilletjes voor hoor maar uit voorzorg besluiten wij toch om de volgende dag de trip niet mee te gaan met het gezelschap, zodat manlief zijn maag even op orde kan krijgen. En ja, als je met de bus gaat rijden dan kun je niet altijd een spoedstop maken voor een spoedbezoek aan een toilet. Die toiletten trouwens in Turkije, nondeju, daar word je niet vrolijk van! Zelfs een damestoilet bestaat vaak uit een gat in de vloer waar je gehurkt boven moet gaan hangen en dan welgemikt proberen om je schoenen niet te raken als je een enthousiaste ferme straal hebt. WC papier moet er vaak nog worden uitgevonden en de toiletjuffrouwen zijn altijd die dag vrij. Trouwens, als ik er nog even over nadenk:  het is gewoonweg stom dat die toiletten onbeheerd zijn langs de weg. Je kunt daar best een goede boterham mee verdienen… onbegrijpelijk, ze vallen je constant lastig met allerhande boekjes en foto’s voor een aantal Lira’s maar dit laten ze liggen… ik draaf door!

Ik draaf nog even verder door
Wij zijn met bussen en wandelingen in rijke en arme gebieden gekomen van Turkije. Wat een bende is het in het merendeel van dit land! Vervallen en verlaten woningen, het ziet er niet uit. Vaak denken we dat het verlaten is maar dan opeens zien we toch mensen lopen. Vader, moeder en kinderen gaan de straat op om de toeristen geld uit hun zak te kloppen. Zeer aanhoudend en zéér irritant. Wij hebben geleerd om er helemaal niet op te reageren. Mijn man zei iedere keer nog dat hij het mooi of leuk vond maar dat hij het niet wilde kopen. Tja, en dat is fout, dan krijg je ze helemaal niet meer van je af. Ik zal jullie vertellen: we gingen een bazaar op met de groep en na zo’n honderd Turken van me af geschud te hebben kwam er, toen we weer naar de bus liepen, nog één achter mij aan. Ik begreep er niets van, hij liep te wijzen en te roepen… ik zette het dus op een rennen naar de bus. Later bleek dat de man mijn schoenen wilde poetsen!

Maar we blijven dus een dag bij het hotel
Op zich geen straf hoor! Het was een vier sterren hotel met een luxe zwembad, gelegen aan de zee. De zon scheen volop, de palmen wuifden, mijn koffie stond klaar… tralalala… Nee, niet voor mijn man, die moest inwendig revalideren. En ja, dat moet hijzelf doen. We hebben van de organisatie de tip gehad om niet zomaar een dokter te bezoeken omdat ze het prachtig vinden om die rijke Nederlanders, die zo overdreven verzekerd zijn, een lekkere poot uit te draaien. Hij zal het moeten doen met een Imodium pilletje. 

Dus ik ben van ellende lekker alleen gaan zwemmen.
Het strand zag er zo uitnodigend uit, en mijn man lag toch te maffen dus ik ben een heerlijke strandwandeling gaan maken. Ik hield mijn sandalen in mijn hand en voelde het warme zeewater mijn voetzolen strelen. Het is heerlijk om de schelpen en het zeewier rustig te bekijken, soms zag ik een kwalletje. Vreemde dingen hoor …  Natuurlijk besef ik dat ik goed moet opletten waar ik mijn voeten neerzet, je zou zomaar ergens in kunnen trappen. Ik was ongeveer twee kilometer bij de pier vandaan die voor het hotel ligt toen ik opeen een pijnscheut door mijn lijf voelde gaan. Ik werd er misselijk en duizelig van. In gedachten zag ik mijzelf al liggen in een Turks ziekenhuis waar de dokters geen Engels spreken. Mijn linkerbeen zal afgezet moeten worden, de verzekering wordt nagekeken …
Ik kom bij uit mijn verdwaalde gedachtegang en het dringt tot mij door dat ik gebeten of geprikt ben door een insect. Meteen besluit ik om terug te lopen, met een roder wordende grote teen. Eenmaal weer bij het ligbed aangekomen bij het zwembad, bestudeer ik de glimmende grote teen eens goed. Ik zie de angel er nog inzitten; ik trek hem eruit.

Toch maar even naar de dokter…
Ze spreekt nauwelijks Engels! Nee, natuurlijk niet.. deze domme blondie spreekt wel bijna Turks… never mind. Met die paar Engelse woordjes, of wat er voor door moet gaan, vraagt ze of ik buiten westen ben geweest. ‘Almost’, zeg ik in het vloeiend Engels terug. Ze legt band om mijn arm om mijn bloeddruk op te meten en het is goed.
‘Insured?’ vraagt ze, ‘yes’, zeg ik.
Uit het gebrabbel dat ze doet kan ik opmaken dat ik met mijn papieren terug moet komen en dan wordt er een kompres aangelegd en ik krijg pillen, et cetera.
Even schiet er door mijn hoofd dat mijn linker been afgezet zal gaan worden dus ik zeg ‘ja’ maar ik bedoel ‘nee’. 
Mijn teen is inmiddels geslonken. En ja, mijn mans buik ook.

No even ter informatie: we zijn begonnen in Istanbul, dat ligt links boven, toen ging de reis naar beneden (met vliegtuig), naar Izmir, en morgen gaan we naar Alanya, 400 km verderop (met de bus)

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.