Hij staat slechts een paar stappen van me af. De angst beneemt me de adem. Wie is hij? Heeft hij me gezien? Ik sta doodstil. Een verkeerde beweging zal me verraden. Wat moet ik doen?

Kiezen of delen

Begin lezen? Klik hier.

Hij staat slechts een paar stappen van me af. De angst beneemt me de adem. Wie is hij? Heeft hij me gezien? Ik sta doodstil. Een verkeerde beweging zal me verraden. Wat moet ik doen?

Ik huiver. Toch durf ik me niet nog verder terug te tre

kken.

Ik zal moeten afwachten. Plots meen ik de schaduw te herkennen. Is hij het echt? Ik wil het niet geloven. Het schijnt alsof hij in een slinkse natuur is verschenen. Ik kan het niet goed hebben. Dit kan Aykan niet zijn. Aykan, die altijd stil door ons huis schrijdt. Die zelf zijn zachte voetstappen bijna teveel vindt. Die bang is dat hij te aanwezig is. Hij heeft het nooit gezegd, maar ik zag het aan zijn ogen. De angst om weggestuurd te worden door zich te opvallend te gedragen. Terwijl hij slechts als een schaduw is. Zoals hij nu een schaduw is.

Ineens bonst mijn hart als een bezetene.

Wat, als ik mij al die tijd in me vergist heb? Dat hij een geweldige rol speelt? Ik durf me niet te laten zien. Ik durf niet aan hem te laten merken dat ik hier ben. Dan ineens als een paukslag in de klassieke stilte bereikt zijn stem mijn oor. “Ik weet dat je daar bent.” Ik hap naar adem, krijg een benauwd gevoel op mijn borst. Is dit grootspraak of weet hij echt dat ik hier ben? Heeft hij me wellicht gehoord toen ik opschrikte van zijn stem?

In een vlaag van moed besluit ik een stap naar voren te doen

Ik voel me naakt buiten de schaduwen, maar meteen voel ik twee sterke armen om mijn heupen. Hij tilt me op en draagt me naar het achterste gedeelte van de tuin. Hij zet me neer, maar laat me niet los. Zacht dwing ik hem met mijn handen om dat wel te doen. Ik wil niet dat hij me langer vasthoudt. Wanneer hij bij me is, ben ik niet in staat tot een rationele keuze. Zacht legt hij zijn hand op mijn schouder, trekt me weer naar hem toe. Hij kust me op een voorhoofd en duwt me weer terug. Dan weet ik dat ik alles wat ik net gedacht heb weer kan vergeten. Een edeler man dan hij bestaat niet.

Hij maakt het me steeds moeilijker.

Dan zegt hij: “Maak je keuze. Wat het ook zal zijn, het zal goed zijn.” Hij neemt mijn hand, geeft er een kus op en verdwijnt weer in de schaduwen. Binnen een paar seconden is er geen spoor meer van hem, de man van wie ik zoveel houdt. Dan is mijn keuze gemaakt. Ik zal hem volgen, waar het ook moet zijn. Hoe kon hij weggaan zonder mijn antwoord te horen? Roepen kan ik hem niet. Als de verkeerde persoon het zou horen, zou het slecht aflopen voor ons beiden. Ik neurie een regel uit de welbekende Delphische Hymn en hoop dat hij daarop reageert. Stil wacht ik in het duister. Wanneer komt hij?

Ik laat me neerzakken op de grond. Met mijn rug zit ik tegen onze vijgenboom. Naast me slapen de hyacinten. Van binnen voel ik mij helemaal rustig. Mijn ogen zakken dicht en mijn dromen voeren me mee naar hogere sferen. Aykan zal me wakker maken wanneer hij terugkeert.