Nou bij ons was die vrede ver te zoeken.

Tweede kerstdag

Het is rond 11  uur als ik het huis van mijn ouders betreedt. Ze hebben er zin in dat is duidelijk te zien. Onder de boom en over de tafel heen hebben zich wat cadeautjes verzameld. Dit jaar was er geen sint bij ons, mijn ouders hebben het inmiddels wel gehad, met al dat heen en weer gevlieg. Het hele land door om  drie keer  sinterklaas te vieren begint ze op te breken. Dus vandaag is de grote dag, alleen de familie is niet compleet. Mijn oudste zus en mijn neefje ontbreken, zij hebben immers niks met mijn middelste zus, dus besluit ze om niet te komen.

Een kwartier later.

Gaat de bel, en met veel bombarie verschijnt daar mijn middelste zus met haar kinderen. Wild stuiteren ze de kamer binnen, vol enthousiasme blij dat ze er eindelijk zijn. Ze zit amper op haar stoel of haar gal wordt op de tafel gespuugd. Haar ex-man, altijd weer haar ex- man, hij was te laat, vandaar dat zij ook laat zijn. De kinderen hebben niet kunnen acclimatiseren, ik kijk haar aan en vraag me af waar ze het over heeft. IK ben zelf immers net binnen, op de afgesproken tijd. Ik kijk op de klok en zie dat het half twaalf is. We zouden voor twaalf uur binnen zijn , die wie is er eigenlijk te laat, hoezo geen tijd voor acclimatiseren. Maar ik hou wijs mijn mond.

DE cadeautjes

Zijn een doorn in het oog van de kinderen, het papier dat daar omzit moet eer gewoon af. Dus besluiten we om daar maar niet te lang mee te wachten. Maar we maken het spannend, we moeten eerst in twee groepen ganzenbord spelen, de groep die wint mag een cadeautje pakken. Vol enthousiasme gaan we aan de slag, en onze groep weet het eerste de finish te behalen. Ik zie een klein gezichtje betrekken, maar hij houdt zich nog groot. Op naar de tweede ronde, we beginnen het spel opnieuw. Alleen nu weet de andere groep de finish te behalen. De cadeautjes worden uitgepakt, maar de sjeu van het spel is er uit, want eentje weet de finish niet te behalen. Ik zie de beelden van mijn zus weer te voorschijn komen, menig spelbord ging de kamer door. Want als je speelt moet je winnen, dat is hoe het hoort.

Hij weigert echt.

Is er helemaal klaar mee en distantieert zich van de rest. In een hoekje van de kamer trekt hij zich terug, met een bak met lego. En sluit zich voor even af van de rest. Iedereen heeft hier natuurlijk wel wat over te zeggen, maar uiteindelijk gaan we verder. Ze winnen weer en uiteraard moet dan net diegene die besluit zich even terug te trekken, de cadeautjes pakken. Niemand begrijpt dat hij even zijn grens heeft bereikt. En daar gaat het heen, nog meer prikkels, zijn grenzen overschreden, loopt hij boos weg naar de gang. Mijn zus erachteraan, maar hij geeft geen centimeter. Als ze terugkomt in de kamer heeft haar ex het weer gedaan.

We hebben het einde gehaald.

Maar niemand kan het mannetje laten, die ver in de over prikkeling zit. Een voor een blijven ze trekken, totdat onder veel geschreeuw, hij de badkamer opent waar hij zich uiteindelijk in heeft opgesloten en is terug gehaald. Zo nu tijd voor gezelligheid , maar die was echter ver te zoeken. Ben je net in een gesprek stuitert er weer een kind doorheen, het mag allemaal gebeuren. Honderd keer heb ik geroepen je was hier in een gesprek. Maar de grenzen werden overschreden, omdat de volwassen hen die ruimte geven. Of misschien kan ik beter zeggen, er werden geen grenzen door hen gegeven. Ik trek me terug in mezelf , ben uitgepraat en observeer wat er om me heen gebeurd. Zal echt niemand het begrijpen, welke rol ze zelf in deze chaos hebben.

Uiteindelijk het eten.

Gezellig met zijn allen rond de tafel, hoezo gezellig, ik heb het niet gezien. Aan het hoofd van de tafel, zit mijn neefje, tot zover je kan zeggen dat hij zit. Hij zit op de speelgoed kist, ligt over de speelgoed kist, rent naar de keuken en ga zo maar even door. Maar er wordt geen begrenzing gegeven. Bij alles wat hij doet, ik zie hem de hele boel bespelen, kijkt hij me aan, en kijkt weer weg. Alsof hij wil zeggen , je hebt me door, ik heb het begrepen, om vervolgens zijn eigen weg te gaan. Totdat opeens aan het einde van het eten, mijn andere neefje een leuke opmerking maakt, en er genadeloos van langs krijgt van mijn zus. Echt ik stond met mijn mond vol tanden. Hoezo hij is de hele dag al vervelend, ik heb het niet gezien, hij was reuze gezellig, en zo open, ik heb genoten van hem. Ik zie hem pijnlijk terugkeren in zichzelf, hij is weer afgesloten.

Opnieuw hoor ik haar zeggen

Die kleine kan er niks aan doen, hij heeft immers adhd. Ik hou me niet meer in, en vraag haar of zij ook aan de medicijnen is ?? verbaasd kijkt ze me aan , en vraagt hoezo? Je zoon gedraagt zich precies als jij, altijd hebt gedaan en nog steeds doet. Wij noemden dat temperament. Een boze blik gaat naar mijn richting, ik laat hem heerlijk langs me heen gaan. Als aan het einde van het eten  mijn moeder een diepe zucht slaakt , die is inmiddels schreeuwend gek. Gaat er een woeste blik van mijn zus naar haar toe. Vermoeiend he mijn kinderen, maar dat weet je nu eenmaal, dan moet ons niet uitnodigen. Een vredig slotwoord van ons gezellig samenzijn. Ik hou mijn mond, en maak me langzaam klaar om te gaan. Subtiel zonder weg te rennen, neem ik  afscheid. Ik ben klaar met het grenzeloze gedrag.

Denk dat ik maar ga overwegen.

Om volgend jaar een andere invulling te geven aan mijn tweede kerstdag. Want al met al kan ik je zeggen , was het niet gezellig. De kinderen krijgen de schuld, van de steken die de volwassenen laten liggen. Ze zien niet hun volwassen rol in het grenzeloze gedrag. Alles, ja alles is mogelijk om de harmonie te bewaren, van alle kanten lopen ze over je heen. Maar voor mij is er ondertussen weinig harmonie meer te vinden. Het lijkt meer op een hevige aandachtsstrijd, waar de een nog harder om schreeuwt dan de ander.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.