Ik ken ze wel, van die vreselijke moeders die daar langs de lijn staan en denken dat ze alles weten.

Gelukkig ben ik niet zo’n moeder.

Heb het wel eens geprobeerd hoor, voetballen. Maar die carrière was niet echt geweldig te noemen. Het begon met schoolvoetbal achter in het veld. Als laatste vrouw stond ik helemaal achterin net voor de keeper. Neergezet als bulldozer om alles weg te maaien. Ik nam mijn taak erg serieus, geen bal die mij passeerde. Een goede keeper dat we hadden, zo jammer dat ze geen kans kreeg om het te laten zien. Maar ja , ergens begon het verlangen om ook eens eentje te scoren. Ik heb een kans gekregen. 1 keer, ja 1 keer mocht ik in de spits. Ik vergeet het nooit weer, ik rook het doelpunt al. Nog een verdediger voor me , die beruchte laatste vrouw die ik altijd was geweest. Eigenlijk was ik het nog steeds hoor, want ik was nog niet veel veranderd. IK ben de laatste vrouw dus aan de kant. En daar ging ze , met bal en al zo het doel in. Daar stond ik dan , meteen weer achteraan als laatste vrouw, ze konden mijn actie niet waarderen. Denk dat ik gewoon te goed was voor de rest.

Tja soms moet je anderen een kans geven

Dus heb ik mijn carrière maar een poosje stop gezet. Maar ergens blijft het bloed altijd kriebelen. Zeker toen mijn zoon besloot om mijn carrière op te volgen. Dan sta je daar zo aan de kant, precies wetende hoe het allemaal moet. De beste stuurlui staan aan wal toch ? Maar ergens gaat het niet helemaal zoals jij het zou doen. Met zijn allen op een kluitje, proberen ze die bal wat aan het rollen te krijgen. Zo schattig die F spelertjes, met hun broekjes tot over de knieën, en hun sokken hoog opgetrokken. Het kleinste shirt waar ze in verzuipen, en maar hollen, daar waar de bal is zijn zij ook. Maar dan komt het einde van het seizoen in zicht. Dan wordt er ineens gesproken over een wedstrijd tegen de mama’s. Mijn bloed begint al te koken bij het idee. Natuurlijk doet deze mama mee. Rustig aan beginnen, eerst even wat balfeeling, ik begin in het doel. Maar gaande weg de wedstrijd kan ik het niet meer houden, dus de tweede helft ga ik toch het veld maar in. Als ik eenmaal aan het rennen ben geslagen valt het toch een beetje tegen. Mijn borsten slaan mijn ogen na twee passen al dicht, oeps die zijn wat groter geworden. Dus mijn hand er maar op om ze tegen te houden , zodat ik nog wat kan zien.  Ook mijn buik die inmiddels twee keer behoorlijk opgerekt is geweest hobbelt in tegengesteld ritme mee. Dat is lastig. Gelukkig heb ik nog een arm over, die gaat op mijn buik. Het beweegt wat minder comfortabel, maar ik kom vooruit. Dan komt er plotseling een bal in mijn richting, geschrokken vallen mijn handen van hun plek als ik de sprint aantrek. En dan is het te laat, krak, en daar lig ik languit op de grond. En een pijn niet te geloven. Ik grijp naar mijn knie waar inmiddels al jaren een valhelm met slotjes aan de zijkant  om hangt zodra ik verwacht onverwachtse bewegingen te moeten maken. Ach wat stom, nooit aan gedacht, ik ben twintig kilo afgevallen. En ja dus ook op mijn benen, die valhelm is te groot geworden. Ik geef het op, horizontaal wordt ik het veld afgedragen, dat was het einde van mijn voetbalcarrière.

Ik waag me niet meer in het veld.

Nee het is niet anders. Er rest mij niets anders dan als de meest trouwe supporter de wedstrijden voortaan langs de zijlijn te aanschouwen. En dat houdt ik nu al een aantal jaren vol. Negen jaar al om precies te zijn. Nog heel even en dan vier ik een jubileum. In tien jaar bijna geen wedstrijd gemist. Misschien drie veel meer zal het niet zijn. Dat verdient toch een medaille vind u niet. Maar na al die tijd kan ik zeggen ik heb nog steeds geen verstand van voetbal. Ik doe wel eens alsof hoor, dan praat ik een beetje mee. Het is niks maar lijkt heel wat. En wat denk je , komen ze ineens bij me om te vragen of ik leider wil worden. Dat is toch lachen. Een moeder , geen bal verstand van voetbal, als leider aan de kant. En dan verwachten ze van mij dat ik zie dat het middenveld iets te kort komt. Daar gaat het te vaak  mis, daar zit het meeste balverlies. En dan moet mij opvallen dat de jongens veel te laat in de bal lopen. Dat er geen enkele bal in de voeten wordt gespeeld, zodat we continu in gevecht zijn om balbezit te houden. Dat de voorhoede aan de zijkant te laat naar binnen trekt, waardoor het vast loopt voor en er geen ruimte voor scoren komt. En dat ik kan zien wie de meest technische hoogstandjes en balbeheersing heeft om voor in een kleine ruimte uit de voeten te kunnen en kan scoren. Hoe kunnen ze dat bedenken , ik een vrouw, dat ik verstand van voetbal heb.

Nee van voetbal niet maar wel van coachen.

De sfeer , die is zo belangrijk, en ouwehoeren is mijn hobby. Luchtigheid, in het fanatisme langs de lijn. De manier van communiceren die zoveel zegt. Dat wat je benoemt, steeds de aandacht geeft zal je krijgen te zien. Dus niet steeds die slappe ballen , geeft slappe ballen. Speel eens in de voeten zal de bal op de plek brengen waar die zijn moet. Blijf benoemen wat je wilt zien en je zal het krijgen. En het zal je een hoop gemopper en gekanker in het veld schelen. Het zijn pubers, hun lijf schreeuwt van de hormonen, de twijfels slaan toe, de coördinatie is verstoord, jet zelfvertrouwen is zoek. Als het even niet wil lukken bij een speler, breng hem even naar de kant. Praat geef even aandacht. Geef hem het vertrouwen dat hij het kan.

Eindelijk na al die jaren mag ik wat zeggen

Al die jaren al sta ik aan de kant, met mijn mond dicht , want ouders mogen niks zeggen. Niet dat ik veel te  vertellen heb hoor. Nee niets , niets heb ik te vertellen. Ik lul gewoon maar wat. Doe hier en daar maar een beetje net alsof ik ergens verstand van heb. Maar dat heb ik natuurlijk niet . en zeker niet van voetbal .

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.