Baarmoederhalskanker (deel 2)! Lees verder....

Twee delen

Mijn verhaal is opgedeeld in twee delen omdat het te lang was om in slechts één enkele keer te laten verschijnen en daarenboven ben ik nog zeer vermoeid en wat zwak van de operatie zelf waardoor ik het niet aankon... Maar nu ben ik er dus weer met het beloofde deel 2!

Zoals jullie gisteren konden lezen, wurmde kanker zich heel stilletjes in mijn leven. De ziekte sloop mijn lichaam ongevraagd naar binnen, als een inbreker die de meest kostbare dingen uit je leven wegneemt. Ja, niemand vraagt om een inbreker op bezoek te krijgen, net zoals er niemand vraagt om kanker te krijgen...

Voor diegenen die deel 1 hebben gemist en toch graag op de hoogte willen zijn vanaf het begin, is dit geen probleem. Nee, jullie kunnen nu even hier klikken en dan zien jullie hoe mijn verhaal begonnen is.

De dagkliniek

Voor de lezers die wel al op de hoogte zijn en dus de informatie vanuit deel 1 al hebben kunnen verwerken, ga ik hier verder. Zoals ik al vertelde is dit een zeer persoonlijk en best wel schokkend verhaal en naarmate jullie hier verder zullen lezen, gaan jullie dat vast en zeker moeten beamen...

Ik vertelde jullie al over mijn inschrijving in de dagkliniek en over het gekregen Xanax pilletje voor de zenuwen... Ik sloot het eerste deel af met het wachten in mijn tweepersoonskamer... Een wachten, zo bang en zenuwachtig...

Ja, het wachten leek uren te duren en ik concentreerde me op de televisie die stond te spelen. Ik dacht dat het pilletje wel zou gaan werken en maande me aan tot kalm blijven. Maar desondanks bleef ik innerlijk zenuwachtig en maakte ik me grote zorgen... Het leek wel of mijn laatste uur geslagen was, zo voelde ik mij diep vanbinnen...

Na een uurtje gingen de kamerdeuren open, de verpleegsters kwamen me halen. Ik voelde hoe mijn hart begon te bonzen en het wilde uitschreeuwen. Ik voelde hoe graag ik weer naar huis wilde keren, alles behalve hier zijn... Ze begonnen mijn bed in gereedheid te brengen en duwden deze naar de gang. Ik hoorde hoe de ene verpleegster tegen de andere zei dat ik naar de "grote OK" moest gebracht worden en dat beangstigde me nog eens te meer.

De tranen kwamen en rolden over mijn wangen... Er was geen stoppen aan en dat nog steeds na een pilletje Xanax...

Het wachten op wat komen gaat....

Mijn partner liep mee tot aan de deuren van het operatiekwartier maar verder mocht hij niet. Nee, daar moest hij afscheid van me nemen wat voor hem waarschijnlijk ook heel moeilijk moet zijn geweest, aangezien ik huilde van schrik. Maar van dat punt moest ik alleen verder...

De deuren gingen open en mijn bed werd binnengereden. Ik moest daar even blijven wachten en enkele verpleegsters kwamen één voor één eens in mijn dossier kijken. Eén van hen zag hoe bang ik was en vroeg me of ik toch niet beter zou kiezen voor de volledige narcose... Ik weigerde maar weet niet of ik dat nu, na de uitvoering, nog zou doen...

De gyneacoloog had me op voorhand verteld dat het wegnemen van een stukje uit de baarmoeder, maar een kleine ingreep betrof en dat deze meestal onder plaatselijke verdoving werd uitgevoerd. Het was volgens haar niet echt nodig om onder volledige narcose te gaan omdat het snijden zelf maar een kwartiertje in beslag nam. En wat natuurlijk meespeelde in mijn beslissing was het feit dat bij een volledige verdoving je zeker een nachtje moest blijven overnachten in het ziekenhuis, terwijl bij de plaatselijke verdoving mocht je vrijwel onmiddellijk naar huis... Ja, dan was de keuze natuurlijk snel gemaakt... Ik kon niet zo lang wegblijven van mijn kindjes, ik moest gewoon naar huis...

Ondanks mijn angst beet ik door en weigerde dus de volledige narcose...

Naar de operatiezaal

Even later werd ik verder geduwd naar de recovery-room en moest ik wachten tot het mijn beurt was. Ik keek op de klok... 14u30. Ik was dus al een goed uurtje in het ziekenhuis en dat stomme pilletje deed blijkbaar niet wat er van hem verlangd werd...

Het was een komen en gaan van verpleegsters en dokters, of chirurgen... Tja, wie zal het zeggen, ze leken allemaal op elkaar met diezelfde groene kledij... Enkele keren werd er in mijn dossier gekeken, wat trouwens onder mijn hoofdkussen was gelegd, maar telkens liepen ze weer weg...

Toen kwam er een jong meisje, vroeg mijn naam, keek nog eens op de naam aan de uiteinde van het bed en ja hoor, ze nam me mee. Mijn hart begon zwaar te kloppen en het lood zakte in mijn schoenen. Ik wilde zo graag uit het bed springen en weglopen maar besefte dat dat een zinloze gedachte was. Ze bracht me binnen in de operatiezaal, waar het allemaal zou gebeuren...

Het klaarmaken

De operatiezaal overweldigde mij en beangstigde mij, ja, ik was zo bang! Mijn bed werd naast de operatietafel geschoven en ik mocht er al onmiddellijk gaan opliggen. Het eerste wat me direct opviel, was de immens grote lamp! Ik dacht al bij mezelf dat ik hoe dan ook niet in die lamp zou mogen kijken om geen weerkaatsingen te kunnen zien...

Ik rilde erg en de assistenten begonnen me toe te dekken, om het rillen tegen te gaan. Veel hielp het niet want ik denk dat het eerder rillen van de schrik was. Dan werden de stijgbeugels klaargezet zodat ik comfortabel zou liggen... Nu ja, comfortabel is natuurlijk een zeer groot woord... De riemen werden toegebonden, mijn benen en voeten lagen vast...

Groene doeken over mij heen, een plaatje op mijn been om de stroom te geleiden, plakkers met draden op mijn borstkas en een apparaatje aan mijn vinger... Alles werd in gereedheid gebracht voor een vlotte operatie...

Er werd een soort van metalen ring onderaan geplaatst om alles open te rekken zodat de gyneacoloog overal goed aankon. Ja, het ding werd precies opengedraaid en kon best wel fungeren als een of ander marteltuig... Het deed pijn, spande, maar al bij al kon ik het nog verdragen.

"Je gaat even een klein prikje voelen", zei de gyneacoloog en inderdaad daar was ie. Auw, dat deed best wel pijn, maar ik dacht "ach ja, als dat het enige is wat ik voel, dan valt het goed mee"... Weer mis...

De gyneacoloog vertelde me dat ik een zware adrenalinestoot zou gaan voelen maar dat dat normaal was, het hoorde bij de verdoving. Ja, mijn hart begon als een razende te kloppen en ik voelde me lichtjes bedwelmd in het hoofd.

De nachtmerrie in de Ok

Oké, Lovely, gewoon kalm blijven... Het duurt niet lang, je bent er bijna vanaf... Je gaat nu niets meer voelen... Komaan, je kan het wel... Het waren allemaal gedachten die door mijn hoofd gingen en eerlijk gezegd dacht ik dat het zwaarste nu voorbij was...

AUW wat was dat!!!! Een zware pijn schoot heel mijn lichaam binnen! Ik riep van de pijn en de tranen welmden weer op... Ik ging aan het huilen en riep dat ik pijn voelde... De pijn kan ik onmogelijk beschrijven, maar het ging door merg en been! Ik riep al huilend en in paniek naar één van de assistenten of dit wel normaal was??? Het kon toch niet dat ik pijn voelde, ik was verdoofd??

De twee assistenten probeerden me gerust te stellen, maar er was geen kalmeren aan... Ik was nu nog banger dan ervoor en de pijn was niet te harden. Zelfs wanneer ik er nu aan terug denk, heb ik moeite om mijn tranen in bedwang te houden...

"Nu mag je niets meer voelen hoor, we hebben je bijgegeven," hoorde ik nog zeggen, toen mijn hart nog harder begon te bonken. Ja, nu kreeg ik dus twee maal een adrenalinestoot... Het apparaat die mijn functies en mijn hart controleerden begonnen steeds sneller te piepen en een alarm ging af...

"Rustig blijven, probeer te kalmeren, blijf praten," ik hoorde het nog ergens in de verte... "Help me, help me," fluisterde ik nog toen ik in de ogen van de jonge assistente keek... Ik wilde een hand vasthouden en het jonge meisje gaf me haar hand.

Ik voelde me misselijk, slecht, had pijn en voelde me ineens zwaar moe worden. Mijn ogen vielen toe... "Moet ik haar zuurstof geven?" hoorde ik nog ergens lichtjes weerklinken. Ik herinner me niet dat ik een maskertje ofzo heb gekregen dus denk niet dat ik zuurstof kreeg...

Er was duidelijk wat mis want ineens hoorde ik de andere assistente zeggen: "Komaan, Lovely, nu moet je blijven praten! Komaan! Vertel wat je gaat kopen voor de Sint, wat ga je kopen voor je kindjes?" Ook de gyneacoloog hoorde ik vragen stellen. Maar ik was zo moe, mijn ogen waren toe want ik zag niks meer... Ik was te moe om te antwoorden maar ze bleven aandringen... Al hakkelend en zuchtend kwamen er fluisterende woordjes uit mijn mond. Het koste me de grootste moeite om te praten... Maar ergens denk ik dat dat mijn redding geweest is... Wat als ik niet praatte, wat als ik de kracht niet meer vond om te praten?

Even daarna denk ik want ben precies een klein stukje kwijt uit mijn geheugen, waren mijn ogen open en zag ik iedereen. Ik keek de jonge assistente in de ogen en het enige wat ik kon vragen was of het bijna gedaan was... Ze antwoorde bevestigend en inderdaad, even later was het voorbij...

De nagalm

Ik werd overal losgemaakt en de gyneacoloog vertelde me dat het stukje nu nog zou onderzocht worden en ik de volgende week eens moest bellen voor de uitslag... Het was dus eigenlijk nog niet allemaal voorbij...

Ik werd overgeplaatst van de operatietafel naar mijn ziekenhuisbed en werd naar de recovery-room gereden. Ik keek op de klok... 15u15. Ja, het hele gebeuren had inderdaad maar een kwartier geduurd, al leek het eigenlijk veel langer te zijn...

Ik wachtte af en durfde mij ogen niet te sluiten, ik wilde zo snel mogelijk naar de kamer en dan naar huis.. Af en toe kwam er iemand kijken naar de waarden op het schermpje naast mijn bed en vroeg me dan of het met me ging. Ik knikte telkens van ja maar voelde me zwak en uitgeput...

Om 16u mocht ik dan eindelijk naar de kamer. Mijn partner stond al ongerust op de gang te wachten... Mijn bloeddruk werd genomen, 9 over 5, die was wat aan de lage kant... Ik kreeg nog wat te eten en vroeg me een pijnstiller want af en toe kreeg ik last van een pijnscheut...

Om 17u mocht ik dan eindelijk naar huis!

Nawoord

Nu is het nog steeds bang afwachten op de uitslag, want ook die kan negatief uitdraaien. Al hoop ik natuurlijk van niet... Ik hoop dat vele vrouwen, jong en oud, mijn verhaal lezen want baarmoederkanker komt heel vaak voor! In veel gevallen weet men zelfs niet dat men het heeft en er gaan dan ook velen aan dood...

Laat je tijdig controleren en als je echt zo bang bent als ik, kies je misschien beter toch voor de volledige narcose! Het was niet altijd gemakkelijk om mijn persoonlijke zware ervaringen hier met jullie te delen over iets wat zo intiem is... Maar ik heb het van me af geschreven en dat helpt me bij mijn verwerkingsproces, zoals het hopelijk ook mensen helpt hierbuiten...

Copyright © 2011 Lovely

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.