Met tranen in haar ogen kijkt ze me strak aan. Haar ogen kijken vragend, verwachtingsvol. Ze wil een antwoord. Mag ze dood....
Die ogen...
ze laten me niet meer los. Ze stond daar écht. De vraag was zonet écht gesteld. Het weerklonk nog in de kilte van het lege klaslokaal. Mijn lichaam verzette zich, mijn ledematen verstijfden. Mijn hele wezen voelde dat er iets moest gebeuren. En wel nu. Mijn hoofd krijste dat mijn mond iets moest produceren, iets helends, iets moois. Maar enkel stilte brachten mijn lippen voort.
Ze trok haar mouwen een beetje omhoog,...
onthulde mij haar pijn. Dit meisje, van amper elf jaar, was de vleesgeworden pijn uit mijn eigen verleden. Zo herkenbaar, zo breekbaar, fragiel en pijnlijk. De wonden op haar vel, in haar vlees deden mij zeer. Ik herkende oude wonden, bijna geheeld en tot litteken verworden, maar nog altijd zichtbaar en gevoelig. Ook zag ik verse, nieuwe wonden. Net gemaakt, nog puur en pijnlijk. Vurig en representatief voor haar persoonlijkheid; ze beleefde alles heel intens.
"Juf, mag ik dood?"
herhaalde zij zichzelf. Geluidsloos liepen de tranen over haar gezicht. Ze wilde niet meer leven. Het was haar teveel. De ruzies thuis, de geestelijke martelingen, zoals ze het zelf verwoordde... Haar snelle ontwikkeling ten opzichte van haar leeftijdsgenootjes deden haar in teveel opzichten veel te weinig goed. Zich onbegrepen voelend greep zij naar een pijnlijke manier om zich te kunnen ontladen. Maar dat deed haar geen zeer meer. Routinematig, bijna dwangmatig vormden de krassen in haar arm een patroon. Mijn ogen vulden zich met tranen, mijn mond met zinloze lucht.
Wat kon ik zeggen..
tegen een kind, een jong hoopje ellende..een mooi meisje met nog zoveel ellende, maar ook zoveel moois nog in het verschiet? Hoe kon ik haar vertellen, voorhouden, dat het allemaal wel goed zou komen? Terwijl ik zelf nog niet eens geloof in de mogelijke waarheid van die woorden? Ik wilde niet liegen..geen loze beloften, die ze al zo vaak te horen had gekregen, voorgeschoteld als de waarheid. Ik wist maar al te goed, was me heel erg bewust wat dit alles met haar kon doen. Ik wist wel, dat ik niet bij machte was haar tegen te houden in haar keuzen. Wat kon ik voor haar doen, meer dan haar pijn erkennen en haar woorden aanhoren.. Ik kan er niet voor haar zijn op de manier waarop zij mij nodig heeft. Ik schoot tekort.
Ik voelde dat ik faalde.
Ik pakte haar vast,...
omarmde haar. Omarmde haar met heel mijn zijn. Hield haar schokkende lijfje dicht tegen me aan. Nog steeds geluidsloos huilde ze, maar haar lichaam schreeuwde haar ingehoude pijn uit. Oorverdovend, hartverscheurend. God, wat deed dit zeer. Ons allebei. Dit kleine schepseltje, dit hoopje mens in wording.. Ik hield de weerspiegeling van mijn jeugd in mijn armen en troostte haar.
..en loog, dat het wel goed kwam..
Lees het vervolg op: http://www.xead.nl/juf-hoor-alsjeblieft-wat-ik-niet-zegvervolg-op-juf-mag-ik-dood
If you can't feel it, you can't heal it...
mandy 2011
meneervink.nl/mandy
Delen
Laat een reactie achter
-0
yrsa schreef op 09 Oct 2011 om 18:40
woow...heftig!
heel heftig!
weet eigenlijk ook zoveel niet te zeggen/schrijven.
-0
verbijsterend62 schreef op 09 Oct 2011 om 18:43
Wat aangrijpend, vreselijk dat iemand die zo jong is al uit het wil stappen!
-0
verbijsterend62 schreef op 09 Oct 2011 om 18:44
het leven bedoelde ik, mooi geschreven, dat wel
-0
spiritlady schreef op 09 Oct 2011 om 18:49
wauw dat raakt, dat raakt heel diep, gelukkig waren je armen daar. Heb je er nog verdere acties opgezet ?
-0
Thalmaray schreef op 09 Oct 2011 om 19:11
Gruwelijke confrontatie van de schaduwzijde van het leven, je beschrijving is een tsunami van gevoel en vertwijfeling, zeer sterk op papier gezet, zag het visueel zo voor me !
-0
doortje schreef op 09 Oct 2011 om 19:50
wow meis, dat heb je ijzersterk geschreven!
Dat meisje heeft de goede persoon uitgekozen om zich te uiten, dat weet ik zeker. Ik hoop dat het goed komt!
Voor jou een duim en een plus!
-0
Berna schreef op 09 Oct 2011 om 20:10
Ik vind dit zo goed geschreven. Je raakt me madje. Duim en plus en favoriet verhaal. Liefs
-0
claudia1972 schreef op 09 Oct 2011 om 21:35
ik ken dit verhaal, jammer genoeg heeft mijn jongste zoon dit ook eens een keer gewenst, hij vertelde mij dit, omdat hij mij vertrouwd.. als ik dit lees dan springen de tranen over mijn wangen en denk ik weer aan die dag in de auto. Ik heb toen de auto op een parkeer plaats gezet en hem even toegesproken en vastgehouden, samen hebben wij nog lang nagepraat en gehuild over zijn gevoel om niet meer te willen leven...je hebt nu wel evne weer wat in mij losgemaakt, ik was al in twijfel om dit te gaan lezen... maar ben toch blij da tjij dit naar voren brengt dat een kind ook dit kan voelen en zou willen!
-0
madje88 schreef op 09 Oct 2011 om 21:45
Claudia, wat verschrikkelijk moeilijk moet dat voor je zijn geweest.. Je kind, je eigen kind zo ongelukkig te voelen..Ik leef echt met je mee. Ik weet hoe ik me voelde in deze situatie, maar kan enkel gissen hoet het moet zijn als je er zó dichtbij staat. Dank je wel voor je reactie, heel moedig en mooi.. Ik hoop echt dat je zoon de waarde van het leven heeft (leren) in(ge)zien. Dank je wel, ook voor het lezen. Liefs.
-0
xeladnil schreef op 09 Oct 2011 om 22:11
Ontroerend! Het verhaal raakt je tot diep in je hart. Duim!
-0
-Valerie schreef op 09 Oct 2011 om 23:04
ZO tranen schoten in mijn ogen. Heb het met kippevel gelezen, wat verschrikkelijk om zulke schoenen te staan. Respect voor jou Duim!
-0
Hondfikske schreef op 10 Oct 2011 om 03:26
Ben er zwaar van aangedaan, hoop maar dat alles goed komt want kinderen horen gelukkig te zijn zonder zorgen! D
-0
ikkiedikkie85 schreef op 10 Oct 2011 om 08:53
Heel heftig hoor, maar wel heel mooi op papier gezet. Zo jong en dan al zulke gedachtes, wat doet de mens elkaar aan. klasse
-0
Jack-Hage-Sr schreef op 10 Oct 2011 om 08:54
Maar goed dat je op het juiste moment op de juiste plek was! D
-0
stormerwout schreef op 10 Oct 2011 om 09:48
Zo mooi beschreven.. zo'n tragisch verhaal... Duim!
-0
interjos schreef op 10 Oct 2011 om 10:05
Indrukwekkend artikel goed beschreven, een duim erbij !
-0
Tascha schreef op 10 Oct 2011 om 10:18
Kippenvel! Gelukkig dat jij er was! Heel erg goed geschreven...
-0
vlindertje73 schreef op 10 Oct 2011 om 10:31
Dit is heftig! Indrukwekkend geschreven, en gelukkig was je er voor haar. Hoop dat het allemaal goed komt. D
-0
yvonne-luten schreef op 10 Oct 2011 om 11:41
Ben zo blij dat jij er voor haar was op het moment dat zij iemand zo nodig had. en haar gewoon in je armen sloot want dat is wat dit meisje ook nodig had een warme arm.
Ik hoop dat het nog goed komt met het meisje.
ps, denk ook aan je zelf.
-0
Ed-Naab schreef op 10 Oct 2011 om 12:37
Aangrijpende ervaring voor je. Zoek samen met het meisje naar de beste (professionele) hulp die in jullie omgeving te vinden is. Zoek voor haar een 'uitweg' in haar ellende. Ik wens je veel sterkte!
-0
molletje schreef op 10 Oct 2011 om 12:43
zo, dit verhaal is erg aangrijpend. Zo jong, en al zoveel pijn. Gelukkig was er iemand om haar te omarmen.
Hoop/ wens dat dit meisje goede hulp mag krijgen. En voor jullei beiden: Sterkte
-0
peet schreef op 10 Oct 2011 om 13:13
erg aangrijpend om zo iets mee te maken.
je hebt haar gelukkig een schouder om op te huilen gegeven en haar omarmt dat is erg belangrijk. maar zoals hierboven anderen al beschrijven ze heeft goede professionele hulp nodig die zij zelf op haar leeftijd nog niet kan zoeken en vragen! hoop dat het goedkomt.
-0
Tandra schreef op 10 Oct 2011 om 16:53
Gevoelens kunnen op zo'n jonge leeftijd vreselijk heftig zijn, dit meisje is tenminste nog in staat om hulp te vragen, er zijn er ook die dat niet eens kunnen en al die ellende maar zelf meesleuren. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan mezelf, het besef van eruit te kunnen stappen, maar dat moment kunnen uitstellen was in feite hetgeen me er steeds weer door trok!
Als onderwijzeres een vertrouwenspersoon voor zo'n kind zijn is zwaar, maar ook een enorm compliment!
-0
Kolina schreef op 10 Oct 2011 om 17:07
Mijn ogen vochtig, herkenbaar en angstig. Hééééééél erg mooi!
-0
madje88 schreef op 10 Oct 2011 om 19:16
Dank jullie wel allemaal... Dit was een verhaal, een gebeurtenis die lange tijd naar een plekje heeft gezocht binnen in mij.Ik voelde het nu te moeten vormgeven. Hartverwarmend, sommige reacties van jullie. Écht waar, ontzettend warm en lief. Ik blijf schrijven. Ze komt nog een keer aan het woord, dit bijzondere meisje met haar ontembare emoties... Dank.
-0
romylisa schreef op 12 Oct 2011 om 10:29
Je hebt me geraakt met dit verhaal... even geen woorden...
-0
Riettian schreef op 20 Oct 2011 om 17:49
Schokkend, ik hoop dat dit kind hulp krijgt en uiteindelijk leert haar verleden een plaatsje te geven, maar.....
-0
laurarosierse schreef op 25 Oct 2011 om 20:59
Wauw... Vreselijk.Ik ben een beetje overdonderd. Nu verder met het vervolg
-0
Morgen schreef op 30 Oct 2011 om 11:38
Dit gevoel ken ik, het is afschuwelijk hoe kinderen dit zeggen en beseffen hoe hoog de pijn is en men het niet meer af kan. geweldig geschreven.
-0
Rosee schreef op 14 Dec 2011 om 11:48
Je hebt inmiddels vast al professionele hulpverlening ingeschakeld. Vreselijk. Mijn nichtjes deden dit ook en als ouder/juf ben je machteloos. Houd dit wel vast, dat een juf met een hart, de beste juf en favoriete juf zal zijn en onvergetelijk. Je geeft ze namelijk iets wat nooit met kennis gegeven kunt worden:) Fan:)
-0
MissJanie schreef op 30 Dec 2011 om 17:17
wauw heel erg mooi geschreven! ik ga het gevolg zeker lezen!
-0
Anique schreef op 10 Jan 2012 om 17:53
Ik zie het gewoon bijna voor me, die ongelooflijke pijn.. Heel mooi in woorden gebracht! Maar ik zit hier nu met tranen in m'n ogen, onvoorstelbaar, een meisje nog zo jong..
-0
famzwik schreef op 19 Jan 2012 om 15:35
dit komt aan pfff kijk ook eens bij die van mij, tranen in me ogen
-0
Alyssa94 schreef op 02 Feb 2012 om 23:02
Wat verschrikkelijk, echt schokwekkend om te lezen!
Ik hoop dat het nog allemaal goed met haar komt.. :( Ik ga gelijk het vervolg lezen!
-0
Shasa schreef op 09 Mar 2012 om 22:12
Wat vreselijk heftig! Maar wel geweldig onder woorden gebracht!
-0
GrizzlyGalaxy schreef op 10 Mar 2012 om 10:18
Heftig idd dat iemand zo jong al uit het leven wilt stappen!
Je hebt het wel heel mooi verwoord!
DUIM
-0
Alidaaa schreef op 10 Mar 2012 om 17:11
Wow! Wat een aangrijpend verhaal! Ik zit zelf ook in het onderwijs, als juf ben je zo betrokken. Deze gedachten wil je gewoon zo snel mogelijk wegnemen.
-0
Yentam schreef op 07 Apr 2012 om 01:50
Op zo een moment moet je jezelf als juf heel machteloos voelen. Erg dat er kinderen zijn die dit psychisch lijden dagelijks moeten ondergaan.
Lid sinds 9 maanden
1180 reacties geplaatst
3785 artikelen beoordeeld
75 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
madje88 beveelt aan
- Ik bén fulltime moeder. Ik werk er alleen ook nog bij!
- "Juf, mag ik dood?".....ze vroeg het écht....
- "Juf, mag ik dood?" deel 2.
- Verward gedogen niet met verlangen...ik wil je niet.
- Mama, waarom moest ik dood?
- Inclusief onderwijs; het beste voor het kind? –De leerkracht is beperkt.
- Houd je kankerkop!..het is geen vraag.
Kirsti schreef op 09 Oct 2011 om 18:37
Au dit raakt, ik zie haar ogen, ik dacht al omarm haar........ gelukkig was je daar!