Had ik het niet kunnen zien aankomen? Zijn wij aan alle signalen voorbijgegaan? Heb ik haar niet gezien? -Vervolg op: "Juf, mag ik dood?"
Zij, dat jonge meisje,...
dat meisje van net elf.. Zij stak haar hand naar mij uit. Vraagt openlijk om hulp. Haar hulpvraag, haar vraag om erkenning heeft mij niet koud gelaten. Sinds ik haar schokschouderende gestalte omarmde, heb ik haar niet meer losgelaten. Ik houd haar vast. Zij kan het niet alleen.
Ik ga bij mijzelf te rade,...
wat heb ik gemist? Ben ik voorbijgegaan aan haar machteloosheid, aan haar schreeuw om hulp? Wat moet zij zicht eenzaam hebben gevoeld. Ontkent, niet gehoord. Wanneer deze gedachten bij mij de revue passeren, gaat er een koude rilling door mijn lijf.
Waarom? Waarom heb juist ik het niet gevoeld? Niet aangevoeld hoe zeer dit meisje zich inde steek gelaten en onbegrepen voelde... Mijn littekens beginnen te jeuken en te trekken. Pijn te doen. Ik stelde mezelf teleur. Ik stelde haar teleur.
Het laat mij niet los....
en ik laat het niet los. Zich als een film afspelend in mijn hoofd, voor mijn ogen, zie ik haar voor me. Haar doen, haar laten. Haar reageren op de kinderen in de klas. Haar lichaam, dat zich sneller leek te ontwikkelen dan dat van haar klasgenootjes. Waar ze opmerkingen over kreeg. Waar ze stil, maar niet onopgemerkt, tranen om liet.. Soms zat ze teruggetrokken en stil aan haar tafel, voor zich uit te staren. Of leek ze doodop, was de vermoeidheid van haar gezicht te lezen. Maar altijd zag ik levenslust in haar ogen. Dacht ik levenslust te zien.. Of heb ik mezelf dat voorgehouden, aangepraat, goedgepraat??
Zij stelde zich zo kwetsbaar op,....
zo breekbaar en zo fragiel, zo klein en hulpeloos.. Nee, niet hulpeloos. Radeloos. Zij dacht geen uitweg meer te zien, dacht dat het haar meer goed zou doen dood te zijn. Maar zij vroeg om hulp. Zij vroeg mij om hulp. Zij raapte zichzelf bij elkaar, vond de moed en het vertrouwen in het leven, genoeg om ervoor te vechten. Genoeg om nog niet op te geven.
Ik moest mijn eigen problemen en mijn eigen doemdenken opzij zetten, er voor dit meisje zijn. Misschien kon ik zelfs een stukje van mijzelf redden door er voor haar te zijn. Plaatsvervangend in het leven leren geloven. Leren berusten in het feit, dat nooit alles loopt zoals je droomt. Leren omgaan met verdriet, tegenslagen, pijn... Leren omgaan met het leven.
Maar wie ben ik,...
wie ben ik om haar te kunnen helpen in het zoeken en vinden van de weg naar het antwoord? Wie acht mij, juist mij, bekwaam en geslaagd genoeg in het leven om zo'n meisje, zo'n probleem, te kunnen helpen? Is mijn kijk op het leven niet een heel duidelijk brevet van onvermogen, straalt dat niet van mij af? Ik kan geen hemelen beloven, omdat ik zelf de weg niet weet...
Dit schrijvend, lopen de tranen weer over mijn gezicht en wordt de film weer in herhaling vertoond. Ik kan er nog altijd niet bij dat er kinderen zijn, zoveel kinderen zijn, die letterlijk bijna doodongelukkig door het leven gaan... Ik houd mijn ogen open, ik kijk en hoop te zien.
If you can feel it, you can heal it....
Delen
Laat een reactie achter
-0
yrsa schreef op 15 Oct 2011 om 13:00
stilmakend zoals jij het beschrijft. Je voelt de gigantische onmacht zoals ook het gezoek naar de oplossing.
heftig en ik kan alleen maar hopen dat het goed gaat komen, want kinderen horen gelukkig en onbevangen te zijn.
Denk wel, dat er zijn voor het meisje al een lichtpuntje is.
Enig begrip en gehoord te worden.
-0
verbijsterend62 schreef op 15 Oct 2011 om 13:34
wat mooi dat jij verder kijkt dan de meeste juffen en meesters....dat is al heel wat, enne, erg mooi geschreven!
-0
Jack-Hage-Sr schreef op 15 Oct 2011 om 14:11
Dit is een bericht van de automatische duim machine van uitvinder Jack Hage Sr.! ....U heeft zojuist 1 duim ontvangen, ping.....einde bericht......
-0
Kirsti schreef op 15 Oct 2011 om 14:27
Madje, lees hoe je schrijft en lees waarom jij dit meisje kan helpen! Jou tranen om haar zeggen genoeg!
-0
madje88 schreef op 15 Oct 2011 om 19:10
Dank jullie wel.. 't was een bijzondere ervaring. Je leert beter te kijken, meer te zijn dan enkel een kennisoverdrager. En dat is heel waardevol mijns inziens....
-0
spiritlady schreef op 15 Oct 2011 om 19:35
De manier waarop je dit hebt geschreven, zegt meer dan genoeg. Dit meisje heeft iets in jouw herkend waardoor zij weet dat jij de juiste persoon bent om haar werkelijke gevoelens te kunnen laten zien. Zij weet dat jij haar zal begrijpen. Het herkennen van gevoelens is al een prachtige heelmeester. Heb vertrouwen in jezelf dat jij er voor haar kan zijn.
-0
Berna schreef op 15 Oct 2011 om 21:00
Heel mooi en ontroerend geschreven Madje. En ja, jij bent er voor haar en betekend heel veel voor haar. Duim!
-0
amiad schreef op 15 Oct 2011 om 21:33
Heel mooi geschreven. Zonder dat je er bewust van bent geweest heb je je poorten naar haar geopend. Zij heeft daarom jou uitgekozen. Vertrouw op haar keuze. Je kunt haar verder helpen.
-0
Sjaal schreef op 16 Oct 2011 om 18:17
Hoi Madje, heel eerlijk en mooi geschreven. Fijn dat dat meisje in jou iemand heeft gevonden bij wie ze haar kwetsbare zelf durft te tonen. Jouw persoonlijke worsteling met het leven geeft jou het inlevingsvermogen om er voor haar te zijn. Je zou tegen haar kunnen zeggen wat het met je doet om haar zo te zien. En tegen haar zeggen dat je het graag met haar ouders, IB-er of schoolmaatschappelijk werker zou willen delen... (oei ik merk dat ik allemaal ongevraagde adviezen ga geven, sorry daarvoor) Dikke duim in ieder geval.
-0
Lianne01 schreef op 21 Oct 2011 om 20:51
Wat heb je dit vreselijke verhaal, mooi verwoord.
Het feit dat ze juist jou heeft uitgekozen als 'vertrouwenspersoon' zegt natuurlijk wel wat.
Blijkbaar straal je iets uit, wat haar een veilig gevoel geeft.
Duim voor je verhaal.
-0
chesterlover schreef op 31 Oct 2011 om 21:44
Heftig verhaal maar prachtig geschreven
Duimpje voor je verhaal!
-0
Talia schreef op 08 Nov 2011 om 12:03
kinderen weten heel goed wie ze uit zoeken om hen verder te helpen ... en met jou heeft dit meisje een goede keuze gemaakt ...
-0
Shalini_26 schreef op 10 Nov 2011 om 11:08
* Snik Snik * Sorry ik hou het nu niet droog.. Ben sprakeloos.. * Snik... *
-0
agnes schreef op 15 Nov 2011 om 21:55
Ik denk en weet door eigen ervaring dat dit niet zomaar is: zij vraagt om hulp en jij kan die wel degelijk geven door te putten uit je eigen ervaring. Jij kan als geen ander weten hoe zij zich voelt en daarom kan je helpen! En het mooie is dat als je haar helpt ook jezelf helpt genezen...als je vast loopt door je eigen herinneringen en verdriet helpt zij je verder. Huil met haar mee en lach met haar mee. Jij bent niet voor niets uitgekozen! Jij weet heel goed hoe je haar moet helpen maar je moet de moed hebben om daardoor ook zelf geconfronteerd te worden met je verleden. Het resultaat is dat jullie elkaar helpen om weer een heel mens te worden.
-0
puur4berichten schreef op 16 Dec 2011 om 02:52
Woooh!
Sterk! Krachtig! Intens! Bevestigend! Emotievol!
Mijn grote bewondering van het zo mooi onder woorden kunnen brengen van je verhaal.
Ik voel met je mee, je verhaal komt zo erg overheen met mijn worstelingen in het nare leventje.
Ik zal proberen mijn verhaal te schrijven, en als het af is en je geintresseerd bent uiteraard, kun je het lezen.
Groetjes!
-0
Christiaan1970 schreef op 29 Dec 2011 om 21:07
Zulke hulpkreten mogen onderwijzers nooit onderschatten en direct actie ondernemen en zulke kinderen moeten direct professionele hulp krijgen.
Mooi geschreven, Madje
-0
rattier schreef op 19 Jan 2012 om 15:29
ik had ook zoon lerares en heeft mij goed geholpen ga er voor je kan het best ben ik zeker van
-0
mamacoach schreef op 25 Jan 2012 om 12:52
Wat een bijzonder verhaal en wat heb je dat mooi beschreven. Ik kan het gewoon voelen. Wat jij voor dit meisje gedaan hebt is echt heel waardevol. Er is echt naar haar geluisterd en haar gevoel is erkend. Je moet eens weten hoe helend dat al voor iemand kan zijn.
Ik wil ook nog even iets meegeven voor iedereen die ooit hetzelfde meemaakt en niet weet wat te doen. Ik heb zelf een aantal jaar bij de Kindertelefoon gewerkt en weet dus dat de mensen daar zijn opgeleid om zulke kinderen te kunnen helpen. Dus ik zou iedereen die ooit zoiets meemaakt willen adviseren om de site en/of het telefoonnummer van de kindertelefoon te geven. Voor meer informatie kijk op www.dekindertelefoon.nl
-0
mamann schreef op 27 Jan 2012 om 19:48
wat een prachtig, maar ook heel heftig verhaal. en zo herkenbaar. ben er stil van als ik dit zo lees. heb werkelijk geen woorden. heel veel respect voor jou en dit verhaal.
duim!
-0
Alyssa94 schreef op 02 Feb 2012 om 23:09
Je hebt er een fan bij. Ik hoop toch nog op een gelukkig einde aan komt hoe moeilijk het ook is. Je verhaal brengt echt gevoel over!
-0
jade99 schreef op 25 Feb 2012 om 18:23
Jouw tranen, jouw verdriet wordt jouw levenswijsheid, waarmee je wat kan. Anderen helpen bijvoorbeeld, zoals dat meisje. Bewonder je Madje, je bent dapper, want je gaat wel de strijd aan.
-0
GrizzlyGalaxy schreef op 10 Mar 2012 om 10:24
Heel heftig, ook voor dat meisje. Maar wel heel erg mooi verwoord!
-0
RinskeHuisman schreef op 01 May 2012 om 12:38
......... Wederom geen woorden alleen maar stilte. Ik zou eigenlijk ook graag willen lezen hoe het is afgelopen en of je voor je gevoel wat hebt kunnen doen.. Sterkte
Lid sinds 9 maanden
1180 reacties geplaatst
3785 artikelen beoordeeld
75 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
madje88 beveelt aan
- Mijn laatste feestje, mijn begrafenis.
- Tijd heelt niet alle wonden...
- Mama, waarom moest ik dood?
- Houd je kankerkop!..het is geen vraag.
- Ik ben je kwijt. Verloor je aan de psychose. 2x.
- Seks met Bn'ers! ..met de billen bloot..
- Ze is aan het doodgaan..ik wil haar niet kwijt.
stormerwout schreef op 15 Oct 2011 om 12:50
Mooi Madje...